Mushroom Coupe

En toen was er de ‘mushroom coupe’, hoe soft ook geserveerd, het was een poging tot een coupe tot men uitgeschreeuwd was. Aangewakkerd door valse aanklachten, a stolen election??, oproepen tot wraak en het niet accepteren van de verkiezingsuitslag, leugens, het eisen van Trial by combat‘ met dweperige advocaten als Rudy Giuliani, het komt neer op een diepgewortelde scheiding in de USA / westerse wereld want het bezetten van de Senaat geldt qua criminaliteit niet voor ‘witte mensen’ als Trump en de zijnen.

Zouden er Afro-Amerikanen, BLM demonstranten betrokken zijn geweest gisteravond op de trappen van en het Capitool, illegaal zijn binnen gedrongen, dan waren ze opgepakt en zaten ze nu al vast….bijna niemand is gearresteerd…so do you you get that? Law and order geldt niet voor witte Amerikanen, en zeker voor Trump niet. Zijn zoon liep tussen de demonstranten want, nogmaals ‘they will not back down’, zoals een gevonden notitie op het bureau van Nancy Pelosi. Het is maar dat de wereld het weet.

The morning after…op CNN wordt nu hevig gedebatteerd over een impeachment, een afzettingsprocedure maar alleen vice-president Pence kan hem wegsturen wegens ontoerekeningsvatbaar gedrag hoewel dit ook op een psychose lijkt

https://www.dcreport.org/2020/01/14/how-trumps-psychosis-infects-his-followers/

een interessante theorie over ‘sharing psychoses’, iets dat te lang genegeerd door wetenschappers / politici want kijk naar de beelden van Hitler en hoe die wordt toegejuicht door miljoenen mensen, allemaal in trance van snorretje Adolf, en nog steeds vallen mensen in de kuil van onbegrensde verafgoding, een immens gat in ons innerlijk. Nu schamen we ons voor idolatrie, hoogmoed doch tevens trekken deze mensen ons aan. Steeds opnieuw creëren wij deze monsters, vanuit een ego schimmenrijk, een onderwereld met macht als doel…ondanks de droom van…Amerika?

De afgelopen weken stuurde Trump aan op ‘het niet erkennen’ van zijn verlies. Dus dag ego, Trump heeft uiteindelijk zichzelf opgeblazen.

Zwarte bladzijde uit de geschiedenis

Een verloren Jeugd / Els Acohen-Mulkens

Wie slachtoffer is geworden van geweld in de jeugdzorg, kan sinds 1 januari aanspraak maken op een schadevergoeding. Het gaat om een financiële tegemoetkoming van 5000 euro.

De regeling is bedoeld voor kinderen die tussen 1945 en 2019 in een pleeggezin of instelling verbleven en daar slachtoffer werden van geweld of misbruik. De aanvraag kan tot december volgend jaar worden ingediend.

De compensatieregeling werd vorig jaar al aangekondigd. Eerder bood het kabinet excuses aan de slachtoffers aan. De overheid draagt namelijk verantwoordelijkheid voor jeugdzorg.

‘Zwarte bladzijde’

Uit onderzoek is gebleken dat driekwart van de kinderen die na de Tweede Wereldoorlog in de pleegzorg zaten, te maken hadden gehad met fysiek, verbaal (vernedering of geestelijke mishandeling) of seksueel geweld. In die 75 jaar zaten naar schatting tienduizenden kinderen in de jeugdzorg.

In 2015 werd hoogleraar Micha de Winter door het kabinet gevraagd onderzoek te doen naar de jeugdzorg. De Winter sprak samen met collega-hoogleraren met meer dan duizend slachtoffers. Die gesprekken leidden tot een rapport van zo’n vijfduizend pagina’s.

“Het ging niet om iemand die een keer een klap kreeg, maar om systematisch geweld”, zegt De Winter. “We hebben er vier jaar aan gewerkt en ben er behoorlijk van geschrokken.” Hij noemt het dan ook een zwarte bladzijde uit de geschiedenis.

Prik door uw eigen bubbel happy 2021

Het is moeilijker om van een slecht jaar afscheid te nemen dan van een glorieus 2020 want dat was het niet maar wat het wel deed was ons confronteren met onze grenzen, de natuur was het duidelijkst: TOT HIER EN NIET VERDER

 

Bert Smeets Letting It All Go

Nieuwe clip, video van Nederlands meest geboycotte singer-songwriter

Links schrijven

‘Toen bijna alles nog heel anders was’. Het is de ondertitel van een nieuw boek over de lagere school. De kroontjespen, schoolplaten, schoolmelk, staartdelingen. Schrijver Wim Daniëls zamelde nog zilverpapiertjes en melkdoppen in voor de missie. Het lijkt een eeuwigheid geleden, maar in feite ging de lagere school pas in 1985 over in de huidige basisschool. Iedereen boven de veertig heeft ‘het oude systeem’ nog meegemaakt.

Bokspringen

Dat maakt het boek ook zo leuk. Pakjes melk in piramidevorm, de handwerkjuf, de schoolarts, schoolzwemmen: het zijn herkenbare fenomenen. Knikkeren, bokspringen, elastieken: dat heeft haast iedereen gedaan. En dan de liedjes die in de klas werden gezongen: Vader Jacob in canon!

vlnr: Els, Lotte, Bert, Becky, Muske zingen niet het ‘onze vader’.

Bert Smeets: ik wordt al misselijk als ik het lees, ‘vader Jacob, vader Jacob’; in mijn hoofd hoor ik de vele valse herhalingen, schreeuwerige uithalen van mijn collegae ofwel verbannen klasgenootjes, en zie de meester wanhopig de maat slaan want dat hielden witte kindjes nooit…de maat.

Ik heb duidelijk geen beste  herinneringen aan kostschool daar de huidige nostalgia tirannie me voor 90 % gestolen kan worden want een opmerkelijk fenomeen deed zich voor op de vijfde klas lagere school internaat arme broeders Franciscanen, te Bleijerheide. Ik als tien jarig jongetje moest van de broeder én van de meester leren rechts te schrijven. Ik was dus links!

‘Links moet afgestraft worden’ ging de meester razend tekeer wanneer ik mijn rechterhand bewoog naar de pen, ‘stop’ riep de meester en corrigeerde me. Echter waarom het ‘fout’ was om links te schrijven werd niet duidelijk gemaakt. Je kreeg een flinke tik met de meetlat, en als je dan nog niet luisterde, volgde een pak slaag.

‘Ongehoorzaam kind’ want zonder geweld leer je het nooit af was het opvoedingsmotief van de broeders. Het hoorde bij het ‘breken van de wil’ in een boekje van provinciaal overste broeder Pancratius leverde hij de kinderbescherming met overheidssubsidies jongens aan de lopende band aan internaten, ook al wist hij dat op zijn eigen internaat broeders werden overgeplaatst (wegens seksueel misbruik) het misbruik, het geweld was niet te stoppen door de machtsdrang van het geloof.

Ik begon onder dit regime met tegenzin aan mijn onleesbaar gekrabbel met rechts. Ook dat behoefde voortdurend te worden onderworpen aan kritiek en verbetering. Trots toonde ik na maanden mijn leesbaar handschrift met mijn rechter hand volbracht. Ik had er vreselijk mijn best voor gedaan. De meester keek mij echter aan of ik de afsluitdijk in mijn eentje had dichtgeslibd, ging de meester zwijgend achter zijn lessenaar zitten ‘Wat wil dat jongetje nou’, sorry meester ik vraag al niks meer

wat gebeurde vijftig jaar later?

Vijftig jaar later kreeg deze jongen een hartstilstand, poef vanuit het niets en lag twee weken in coma en bleek een tijd zonder zuurstof aan mijn hersens te zijn geknabbeld door een eigenwijze en stupide onwil van de hersens.

Op Adelante, volwassenen-revalidatie te Hoensbroek ‘haal het beste uit jezelf’, moest ik na twee maanden een handtekening zetten en wat bleek….ik kon niet meer schrijven! Ik zette een rechte streep recht naar boven maar schrijven lukte niet. Ik moest lachen ‘wow, ik kan niet meer schrijven’, riep ik nog. Mijn psychologe dacht hetzelfde als al mijn leraren, opvoeders decennia daarvoor: ‘hij moet weer aandacht hebben’. Aandacht.

daar in het brein

Toen schoot me te binnen dat ik ooit links schreef en als tienjarig jongetje het afgeleerd kreeg op internaat bij de arme broeders Franciscanen dus ik pakte voorzichtig mijn pen, wisselde hem van hand en probeerde links te schrijven, kijken of dat wel zou lukken? En wat bleek…na vijftig jaar kon ik nog steeds links schrijven. Het verdiende geen schoonheidsprijs maar mijn hersens hadden dit nog steeds vastgespijkerd en opgeslagen in mijn geest.

Als ik mijn naam schrijf dan ziet het er redelijk goed uit, en doordat ik weer links schrijf (moet net als toen flink oefenen) lijk ik rustiger in mijn kop, spring niet opeens naar een ander onderwerp waar mijn songschrijven behoorlijk veel mee te kampen had, concentratie is verbeterd en iets onthouden komt in beelden scherper terug en zie….daar is ie weer……

aandacht?

 

[ + ]