De kerkst(r)aat

Er kunnen geen twee rechtssystemen in een land bestaan; de kerk stelt zich nog altijd monolitisch op en denkt ondertussen de wereld is van ons terwijl wij allang wetten hebben die seksueel geweld strafbaar stellen. Anita Bosch-Wiss stelt terecht ‘waar waren ze toen ze opening van zaken moesten geven, toen door Deetman de bal bij ons werd gelegd en daders niet hoefden te getuigen want…’sie haben es nicht gewusst, deze procedure herhaalt zich in de ‘het nieuwe wetboek, dat over strafrecht gaat wat een vergaande bruuskering is van ons strafrecht. Gewoon opzij schuiven, is seksueel misbruik bij de kerk niet langer strafbaar vanwege het “schenden van de celibaatsplicht”, maar wordt het misbruik een “misdrijf tegen de waardigheid van een persoon”. Dus let op, nu is het celibaat zonder plicht (wordt dus niet afgeschaft) en de waardigheid van de persoon komt centraal te staan en kunnen congregaties, noch parochies direct verantwoordelijk gesteld worden voor misbruik, alleen de persoon. De kerk kan zich nu nog afstandelijker tonen door eigen wetten te maken en die naar voren te schuiven. Twee vliegen in een klap. Meer macht en geen grote procedures meer tegen de kerk. Leven wij in een rechtstaat of in de kerkstraat?

De ‘grooming’ regel is echt bizar want ga jij maar eens iemand betrappen als die bezig is aan te pappen met kinderen, en geen feitelijk misbruik heeft gepleegd dan gaat de rechter, onze rechter, zich er mee bemoeien en is het weer oorlog tussen beide systemen. Het kan zo nooit een ideale wereld worden maar laat de kerk zich niet als de grote beschermer van kinderen opwerpen want dat is wel erg cynisch, en des duivels.

RKK en vertrouwen (hoedt de kudde Gods)

Manipulatief en uiterst geraffineerd zijn de nieuw aanpassingen van het grooming instituut RKK.

Op de eerste plaats stellen ze nu strafrecht in, binnen hun canonieke wetgeving, daarbuiten bestaat het al, maar dat geeft gedoe. Nu gelijk puur de dader(s) straffen en onmogelijk maken dat er grote schadeclaims worden ingediend, dit sluit deze wet nu uit.

Paus Franciscus heeft belangrijke wijzigingen doorgevoerd in het kerkelijk recht, waardoor seksueel misbruik binnen de kerk beter kan worden aangepakt!!??

In het nieuwe wetboek, dat over strafrecht gaat (!!??), is seksueel misbruik niet langer strafbaar vanwege het “schenden van de celibaatsplicht”, maar wordt het misbruik een “misdrijf tegen de waardigheid van een persoon”.

Kinderen hebben niets te maken met de celibaatsplicht, ze zijn wel de rest van hun leven belast en gaan gebukt onder de tot dan toe slappe aanpak van de kerk. Ook deze nieuw ‘aanpassing is een gotspe en probeert alleen de eigen geledingen te beschermen.

Priesters die zich schuldig maken aan seksueel misbruik van minderjarigen kunnen nu uit hun ambt worden ontheven. Ook kunnen boetes of schadevergoedingen worden opgelegd. Dat kon eerst ook maar nu klinkt het wat beter en strenger, hoe ingrijpend in bijna veertig jaar; het oude wetboek dateert uit 1983. Critici zeiden dat dit wetboek verouderd en vaag was. Veel vooruitgang wordt niet geboekt wel intern zijn de straffen afgeschermd tegenover priesters en dus één ding verandert niet…geheimen delen ze niet.

Stel maar gerust dat het uit de middeleeuwen stamt en alles binnen de kerk blijft net als de Deetman commissie, alle misbruik in RKK archieven tot na 2030 achter slot en grendel.

Mondje dicht.

zwijgcultuur

Misdaden tegen de menselijkheid op internaten

Canada, Inuit, First Nation kinderen, we schreven er al over in 2011 en 2013, honderden  inheemse kinderen verdwenen in een massagraf, hoe kon God deze misdaad tegen de menselijkheid door zijn ‘eigen’ mensen worden geïnitieerd. Wereldwijd zijn kinderen vermoord, verkracht, psychisch verminkt door het RKK instituut, ik kan het niet anders verwoorden dat hier iets fundamenteels fout zit in ons DNA, onze cultuur en besef van recht en rechtvaardigheid.

Nu blijkt dat 215 vermiste kinderen uit inheemse families te Canada in een massagraf zijn aangetroffen. Anoniem begraven op een onherkenbare plek, nabij een oude school in de stad Kamloops. Met behulp van radartechniek kon het graf worden opgespoord.

De vondst leidt tot geschokte reacties, maar is geen verrassing voor Jeanette den Toonder van het Centrum voor Canadese Studies van de Rijksuniversiteit Groningen. Bij de zogeheten residential schools, waar de oorspronkelijke bevolking decennialang werd “opgevoed” tot westerse modelburgers, was het de praktijk om overleden kinderen in anonieme massagraven te laten verdwijnen.

Die kostscholen, waar inheemse kinderen verplicht naartoe werden gebracht, vloeien voort uit de Indian Act uit 1867. Het doel van die wet was om de oorspronkelijke bevolking te assimileren met de witte, uit Europa afkomstige meerderheid. “De wilden moesten worden geciviliseerd, was de gedachte.”

Gisteren nog naar de ‘witte mannen’ show van Theo Maassen gekeken hoewel bij dit misdrijf ook nonnenvrouwen zijn betrokken en veel witte homoseksuele priester mannen, ga je hier toch weer twijfelen ondanks Theo’s positieve bijdrage aan onze wereld door de witte man. Uiteraard wil niemand meer de witte man superieur op een schild hijsen want hij / zij hoort daar niet. Misschien is het de mens, ondanks zijn schepping van de Mona Lisa, behept met twee tegengestelde kanten een donkere en veel lichtere (witte) variant. Mocht de wetenschap DNA: Erfelijkheid en alle kopieerfoutjes eruit kunnen halen en mocht het ooit zover komen dat we onze eigen huiskleur zouden kunnen kiezen (???) heel verre toekomstmuziek dan…

Wat kiest u?

 

 

 

 

 

 

Ondervoeding, mishandeling en infectieziekten waren schering en inslag op de speciale scholen, vertelt Den Toonder. Het sterftecijfer was daardoor hoog: op sommige scholen overleed tot 60 procent van de kinderen. De sterfgevallen werden vaak slecht of niet gedocumenteerd, waarna de lichamen anoniem werden begraven.

“De ouders werden daar niet van op de hoogte gebracht. Zij hadden sowieso weinig contact met hun kinderen, want dat zou een slechte invloed op hen hebben.” Daardoor wisten de ouders vaak niet waar hun kinderen gebleven waren. In Kamloops zullen families nu pas achter hun overlijden komen.

PS. Mijn moeder verklaarde jaren later ‘als ik het geweten had’….(variatie op ‘wir haben es nicht gewusst…Pilatus)

amen!

 

Poging tot doodslag maar niemand veroordeelt

mijn papa, Hein Smeets politie man, echtgenoot drie kinderen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

25 Mei mijn vaders geboortedag….

proficiat Pa mits je nog één dag bij ons zou kunnen zijn maar slechts tot mijn zesde mocht ik je leren ‘kennen’.

Vergeet je niet, hoeveel klappen je ook te verduren kreeg…

Poging tot doodslag en dan nog steeds zwijgen…hoe katholiek

De Laatste bus Naar Waubach
documentaire DE LAATSTE BUS NAAR WAUBACH
blog artikel….https://bertsmeets.nl/de-laatste-bus-naar-waubach-vervolg/

Olga

Olga de Lint, schrijver, journaliste

Mag ik jullie voorstellen aan Olga, beter bekend (in Heerlen en omstreken) als Olga Paulissen, voormalige Dolle Mina, schrijver en journalist van het Limburgs Dagblad. Olga droeg nog lang de naam van haar overleden man, Willy Paulissen, een componist van moderne muziek. Olga veranderde of beter keerde terug naar haar meisjes naam:  Olga de Lint, geboren te Breda.

Olga was mijn hospita begin zeventiger jaren. Ik heb er vijf jaar gewoond, een zolderkamer van hooguit 4 bij vier waar net een matras in paste en twee stoelen voor één vriendinnetje, ik heb er de beste tijd van mijn leven gehad. Op die zolderkamer richtte ik, samen met Jesse en Caspar, de band ‘Hole and Corner’ op, een hippie band pur sang met eigen nummers. Ik geloof we hebben nooit covers gespeeld, niks tegen covers hoor maar je kunt je tijd ook besteden aan eigen nummers en die hadden wij in overvloed. Olga heeft menigmaal van onze akoestische sessies genoten maar er werd nooit geklaagd dan wel buren met revolvers voor de deur stonden, muziek was cultuur en Olga liet mij mijn gang gaan. Ik mocht van Olga op de vleugel van haar man spelen, een Steinweg Grotrian, met een diep geluid. Hij stond inmiddels lang werkeloos op de kamer van haar dochter Noortje en was jaren niet meer gestemd. De vleugel stond dan ook een halve toon te laag, en dat maakt veel uit als je boven, op mijn zolder kamertje, de liederen met gestemde gitaar oefende, klonk het opgefokt omdat ik aan de grens zat van mijn bereik. De Steinweg Grotrian had een heel mysterieus en hees geluid als je alle drie de pedalen tegelijk induwde, dan begonnen alle tonen door elkaar te zwemmen of ze allen tegelijk uit en weer in het water wilde springen.

Een keer had ik weer een driftige experimentele bui en duwde ik langzaam en voorzichtig de toetsen in, net helder genoeg om ze te bestemmen. Er klonk een vaag, abstracte kakofonie, vol strijd en met gewaarwordingen, die enorm veel melodieën suggereerden. Opeens ging de kamer deur open en Olga verscheen lijkbleek in de deuropening. Ze zweeg voor een paar seconden, we keken elkaar aan en toen zei Olga, ‘ik dacht dat ik Willy hoorde spelen’, haar overleden man van moderne muziek. Ik schrijf dit zonder Willy Paulissen zijn muziek te diskwalificeren want het geluid van de Steinweg Grotrian, vleugel was uniek, broeierig, en warm.

Olga was de best hospita ever, ze hield van klassiek en de periode van de oprichting van Dolle Mina en de bijeenkomsten in ons huis, hoorde je de Griekse verzetsliederen van Mikis Theodorakis door het huis schallen, die zich verzette tegen het kolonel regime van 1967. Olga was politiek bewust dus de uren dat wij aan de keuken tafel onze standpunten uiteen zetten waren talrijk, een communicatieve omgeving, iets dat Maastricht niet kent mits je niet tot een groepje behoort.

Ik wil een lofzang en toast uitbrengen voor Olga, ik hoorde dat ze begin Mei overleden was, helaas Corona beperkingen maar duizend x dank aan Olga voor haar steun en begrip (ook namens mea Culpa stichting) dat je altijd vragen mocht stellen, het niet met elkaar eens hoeft te zijn en stelde bij twijfel een andere richting voor…nog een keer koffie drinken Olga want wijze vrouwen zijn onmisbaar.

mijn zolderkamer in latere staat (2015) maar je kon er dromen…and that’s where it’s all about)

Renee, haar vriend verdient alle credits want hij heeft Olga tot het laatst gesteund en bij gestaan.

deur van mijn kamer…een plek voor huispersoneel…vijf jaren van songs schrijven en geluk.

 

[ + ]