This album is a special one, dedicated to my sister in Buzon / France, Marie-Therese.

Ten songs related to our childhood, we lost our dad Hein Smeets on a real young age (attempted manslaughter) because he was a police officer and there was never an investigation, the truth can’t be heard…so Mother Mary kept things silence so watch the documentary ‘De Laatste Bus naar Waubach’,

https://www.youtube.com/watch?v=N1-R0TAEsWs

but first thing first the ‘SHE’, album

Life’s so beautiful

https://bertsmeets.bandcamp.com/album/she-f-r-marie-therese

LIFE’S SO BEAUTIFUL

Life’s so beautiful, can you close your eyes, cool down for a while

Life’s so beautiful for ever and now, we grow like a spark

Life’s so beautiful ‘till it will be all memory

Life’s so beautiful the sun’s on the roofs, the luck we choose

Life’s so beautiful please don’t waste time going bye, going bye 

Life’s so beautiful in the old or the new, if it’s raining too!

Life’s so beautiful you can see me now

oh fragile light

 

Al in 1969 bedachten wij de naam ‘de VPJ, ofwel de vrije, progressieve jongeren’, die zich verzetten tegen de komst van een granaat-fabriek in ons dorp (toen nog Ubach over Worms, nu Landgraaf / Waubach) deze fabriek was van zins granaten (safety adapters) te  produceren voor de oorlog in Vietnam.

In 1969 een gevoelig onderwerp en dus werden we het middelpunt van veel publiciteit en een heuse oorlog, Wim, Paul en ondergetekende organiseerden demonstraties, acties om aandacht te vragen voor onze strijd, inmiddels internationale strijd tegen Nixon’s / Amerikaanse oorlog in Vietnam.

 

 

Peace dus, tot mijn verbazing kwam de naam progressief terug in de nieuwe naam voor Groen links en PvdA te weten PROGRESSIEF NEDERLAND …..PRO.

Progressief is terug, prima nu even geen links-rechtse ego-craten, die alles opdelen in vakjes want wij blijven vrij en progressief al in 1969✌🏻

In het zuiden drong het geleidelijk tot enkele journalisten door maar het Noorden (Amsterdam) trok zijn neus op voor onze, in hun ogen, half-zachte strijd tegen de oorlog in Vietnam. Doch wij waren gezien onze standpunten en acties heel wat stoerder dan het kabouters-jargon / oppervlakkig geschreeuw uit A’dam.

Na ruim een jaar actie voeren liet de garanten-fabriek het afweten en besloot niet te komen. Wij, de VPJ progressieve jongeren vierden feest de Vietnam fabriek kwam er niet….doch geen solidariteit, en veel kinnesinne van onze broeders en zusters in het progressieve noorden…..

 

Cijfers naar boven bijgesteld want er blijken nog meer slachtoffers gemeld in het aartsbisdom Paderborn, iets ten noord-oosten van Dortmund hebben tussen 1941 en 2002 aanzienlijk meer priesters kinderen en jongeren seksueel misbruikt dan voorheen bekend was. Dat is de conclusie van een gisteren gepresenteerd onderzoek van de Universiteit van Paderborn.

Volgens cijfers die in 2018 door de Duitse Bisschoppenconferentie werden gepubliceerd, werden in deze periode voorheen 111 priesters beschouwd als verdacht van misbruik. “Deze cijfers moeten aanzienlijk naar boven worden bijgesteld”, aldus historicus Nicole Priesching, een van de auteurs van het onderzoeksrapport. Het gaat nu om 210 priesters die 489 kinderen en jongeren zouden hebben misbruikt.

Onder de twee aartsbisschoppen die in de onderzochte periode de leiding hadden – kardinaal Lorenz Jäger (1992-1975) en kardinaal Johannes Joachim Degenhardt (1926-2002) – werd gepoogd de zaken in de doofpot te stoppen en de daders te beschermen. Slachtoffers en hun verwanten werden onder druk gezet om hun klachten in te trekken. Als de priesters een bekentenis aflegden, maar de zaken nog niet openbaar bekend waren, konden zij hun werk doorgaans voortzetten.

Hoe kan het toch dat deze priester-criminelen, zo lang, zo halsstarrig kindermisbruik in de zwijgcultuur doofpot konden houden. Zonder een moedwillige overheid / media zou dit nooit zo lang stand houden. Het internaat waar ik vertoefde (arme broeders Franciscus Bleijerheide waren volgens Deetman ook deel van deze doofpot cultuur, hij heeft het onderzocht maar in hoeverre moeten ook in ons land ‘de cijfers aanzienlijk worden bijgesteld’, nee ik dring niet aan op een hernieuwde procedure want de leugens en de mea-culpa onschuld is niet te harden….dus potje kan de pot op!😁

https://bertsmeets.bandcamp.com/track/excecution-day

EXECUTION DAY

Once we did change the world under Western skies

I can hear you sing Jerusalem peaceful mind

Execution day no no no way no way

Execution day no way, way

Now the day coloured grey

When you touched the ground

I hear the sound your voice won’t be silenced

Execution day no no no way no way

Execution day no way

Come on love, the night has fall

Shall I call, waterfall, dive into…you 

pooh pooh pooh

The wave I hold is one with the ocean 

Once we dance laugh, romance

I can tell you why

Ayatollah’s prey

Execution day no way no way

Wan Wi Lin’s 

What about Alex and Renee

(No ice, no hate)

De naam van mijn zus klinkt als een sprookje uit lang vervlogen tijden, deze tijden, dat we gescheiden waren zijn talrijk in ons gezin; ik op internaat en broer Paul voornoemde zus Marie-Therese, thuis bij mama-Mia. De echte naam van mijn moeder. Ze leefden lang en gelukkig in het gebroken politie-gezin maar veel contacten waren er niet, gecommuniceerd evenmin ik schreef vanuit internaat een keer per maand verplicht naar huis, dat gebeurde op school in de vijfde klas waar broeder Servatius klassikaal dicteerde wat ‘wij’ allemaal hadden meegemaakt, de vele vrolijke feesten van menig Franciscaanse narcist of de naamdag van de heilige Bonifatius doch wie hij werkelijk was wist niemand.

In die brieven deed ik altijd de groeten aan Marie-Therese en Paul maar kreeg nooit de groeten terug want mama Mia hield de correspondentie secuur bij, en had voor zichzelf besloten uit hoeveel gezinsleden de roedel Smeets-van der Heijden omvatte, ik hoorde daar niet bij. (bewijstukken….life itself)

Later passeerde ik in het park te Maastricht een mural met de tekst ‘ik-niet’, en liep er in stilzwijgend aan voorbij. De lieve, krakende stilte van een gezin dat voor mij niet bestond en tot op de dag van vandaag geldt deze kostelijke oerdrang van een gesloten roedel waar niemand elkaar kent, blijft nog altijd in takt.

Marie-Therese is inmiddels ziek, lymfe klier kanker waar ze, wederom in stilte al sinds 2021 / 22 duidelijke symptomen met zich meedraagt maar alle klachten over haar gezondheid negeerde. Marie-T gooide de luiken van haar Franse boerderij dicht en zo wist niemand van haar probleem. Tot voor kort haar zoon Sebastiaan mij appte dat het helemaal niet goed ging met Marie T. Nu heb ik al jaren geen contact met Marie T omdat ik haar zou geëxcommuniceerd zou hebben, iets wat ik zelf maar al te vaak heb meegemaakt de waarheid is dat ik na de dood van mama-Mia haar heb verteld dat ik mijn mond niet meer zou houden over de destructieve rol die mama Mia in mijn leven heeft gespeeld maar dat ik zou hebben gebroken met de roedel Smeets-van der Heijden is pertinent niet waar. Wel waar zijn de minimale contacten hoewel ik Marie-Therese al mijn liedjes heb opgestuurd….dreaming, dreaming oh what I’ve been dreaming onderhielden wij per mail contact en heb haar bezocht met een giftig vriendinnetje in haar boerderij in La-Roche-Milay, te zien in de documentaire ‘Le Paradis de Marie’, leven als een godin in Frankrijk. Nu ligt Marie-T in het ziekenhuis wachtend op de uitslag van het onderzoek echter Aggie (Jan en Aggie), goede vrienden waar Marie T altijd logeerde als ze in Maastricht concerten van André Rieu bijwoonde, zag het somber in daar ze nu al veel te lang (vluchtte) en uitstelde om naar de doctor te gaan.

Marie-T leeft nog maar het doet pijn mijn ‘zusje’ te moeten zien lijden…konden we nog maar een keer dansen in de Serre….it takes two babe….https://www.youtube.com/watch?v=KCwe2WftI7Y