Archive by Author

Jonge Bomen, docu film

In 2006 (ver voor Corona) maakte ik deze ruim 25 minuten durende documentaire: ‘Jonge Bomen’. Het is gesitueerd rond ‘de Cera kids’ hanglek in een park te Maastricht, (het Charles Eyck park) vlakbij het Ceramique plein, een nieuwe wijk in een historisch, weinig veranderende stad behalve dan dat er nu gelukkig meer talen worden gesproken (dank aan de universiteit). Voor het grasveldje ligt een vijver en staan een aantal jonge bomen waar een groep scholieren elkaar iedere dag troffen. Ik kwam spontaan in contact met deze groep Cera Kids, en steeds meer overkomsten zag met mijn jeugd….maar was dat ook wel zo? De film / docu is in de Lumiere vertoond en op enkele scholen in 2006 toen nog met voice-over.

Deze keer heb ik gekozen voor een ‘love and peace’ aanpak om het non-verbale gedrag te benadrukken om zo meer de lichaamstaal van de Cera Kids (Ceramique terrein) te laten zien en te begrijpen. U krijgt zo een open inkijk in de sfeer en onderlinge verhoudingen naarmate ik vertrouwen won van deze humorvolle en eerlijke groep.

Alles werd ongedwongen gefilmd, zonder een scenario of richting uit te sturen. De ‘Cera-kids’ informeerden recentelijk of ik een ‘Jonge Bomen’, versie wilde editten en online wilde zetten want Maastricht is niet geïnteresseerd in afwijkende relaties / creaties. Dus voeg ik mijn eigen muziek toe om probleem met rechthebbende (in vorige versie) te voorkomen.

Blijft de link met de zeventiger jaren: free hippie revolte, vrouwen emancipatie en seksuele revolutie, doch de Cera Kids vullen dat op hun eigen manier in. De 2006 editie van ‘Jonge Bomen’ is des te beter nu als je een vergelijking maakt met jongeren van nu anno 2020, 2021, die met lock-downs en 1,5 meter maatschappij te maken hebben. Het contrast is opmerkelijk de vrije en open sfeer zal nu verbazing wekken in een gesloten, in zichzelf gekeerde generatie, die zich nergens kan (mag) ontmoeten of uiten. Inmiddels zijn deze jongeren allemaal 15 jaar ouder dus kunnen ze hopelijk met plezier of juist met grote afstand naar zichzelf, én deze periode kijken.

Het eerste lied begint vredig: ‘Making Love Again’, (‘peace and love’); daarna ‘You Can Fly’ (mix Don Willard producer met pianist JdH); dan de backstabber en niks is goed mentaliteit in ‘Painting the Sun Black’, (rec. Underground Studio A-B laan); ‘All Over Paradise’, en ‘Love Ain’t Ruling the Law (all songs words / music Bert Smeets).

dank aan de Cera kids.

Rijk, rijker en wat nu….

Medewerkers van het Vaticaan mogen geen giften meer aannemen die meer waard zijn dan 40 euro, zo heeft Paus Franciscus vandaag verklaard. Ook moeten kardinalen en managers kunnen aantonen dat ze niet worden verdacht van zaken als deelname aan een criminele organisatie, corruptie, witwassen, belastingontduiking of belastingontwijking.

(MCU) Met de hoed rondgaan is dat wel toegestaan en vallen daar congregaties niet onder na vermeldingen van seksueel geweld/

Ook terrorisme en uitbuiting van minderjarigen zijn opgenomen in de lijst van verboden criminele activiteiten. NU PAS!

De hooggeplaatste medewerkers mogen hier ook niet eerder voor veroordeeld zijn, staat in de verklaring van de paus.

(Oh, dat is simpel de kerk werd nooit aangepakt, had een eigen staat, wetgeving en kent dus geen criminelen….in haar netwerk!!???

Hiervoor moeten ze bij hun aantreden of benoeming tekenen, en dat daarna iedere twee jaar herhalen. Tenslotte is het voor de ondertekenaars verboden hun vermogen te investeren in bedrijven die de katholieke sociale leer schenden.

(Om de twee jaar??? Tijd zat om zaken via de achterkamer te laten verdwijnen, goed geregeld Il Papa.

Cheques aan twee pausen

Ook was er het misbruikschandaal met ex-kardinaal Theodore McCarrick, die in 2019 uit het priesterambt werd gezet. McCarrick deelde jarenlang cheques uit aan ambtenaren van het Vaticaan en twee pausen. Dit leidde tot speculaties dat zijn vrijgevigheid hem hielp om straf te vermijden voor zijn seksuele wangedrag, waarvan al in de jaren negentig van de vorige eeuw meldingen binnen waren gekomen.

De door de paus opgestelde gedragsregels gaan per direct in.

(Tweeduizend jaar te laat)

De Laatste Bus Naar Waubach

28 april de sterfdag van mijn vader onder zeer verdachte en verzwegen omstandigheden…..

Papa is een vreemd woord

De Laatste Bus Naar Waubach (de limonade man)

IAO Bus

Een analyse….

De Laatste Bus Naar Waubach

de limonade man

Ben L. is natuurlijk niet achterlijk om ook maar iets toe te geven of om iemand anders (zijn broer) erbij te lappen. Ze konden zich het gebeuren, de vechtpartij op Zondagavond 27 April Kermis te Waubach in 1958 wel degelijk herinneren, en ook nog drie maanden achter de tralies vergeet je niet.

Ik heb veel mensen geïnterviewd en gefilmd, maar niet alles overleeft de editing, zeker bij een verhaal waar decennia over gezwegen is. Degene die niet langer zwijgt  is de broer van mijn vader: oom Caspar. Caspar Smeets geeft weifelend, schoorvoetend toe wat gebeurd is op 28 april die ochtend, of beter de avond van 27 April 1958. Caspar schets in de documentaire ‘De Laatste Bus Naar Waubach’, chronologisch en duidelijk beeld van het mijnwerkers gezin hoe sociale verhoudingen en belangen met elkaar in botsing kwamen. Zo doende opende zich geleidelijk deze nooit onderzochte, het is zelfs geen cold-case zaak maar het blijft desalniettemin een moord (poging tot doodslag) wanneer je overlijd aan de gevolgen van een vechtpartij. Voor velen een stoffige geschiedenis, die vooral dorpse achterkamertjes en feestjes verteld werden. Geruchten doen het altijd goed in kleine gemeenschappen maar oom Caspar komt tot helderheid in de documentaire.
.
Ben L. liegt bijvoorbeeld over de limonade, die zijn broer betaald zou hebben.
Dat is maar een klein deel van de waarheid, ze zaten de boel een beetje te stangen die avond aan het Stenenkruis om kratten pils, die onder de trap stonden tussen het café en zaal Dörenberg, zogenaamd voor de lol mee wilde nemen. Spass muss sein!
Dus Ben L. vermeed te vermelden dat ze bier dronken, zelfs nu was hij nog bang daar ze gelogen hadden, meer vragen op hun worden afgevuurd en de verdachtmaking van een ‘moord’, op zich zouden laden.
Een heel, heel klein leugentje, maar toch….een zeer effectief. Leugens onder de leugens, zodat je uiteindelijk niet meer weet waar en wat de waarheid is.
.
Kermis in Waubach; op kermissen werd altijd gevochten daar kwamen de standen verschillen in kwaadaardige erupties boven drijven. In mijn tijd moest je ook met een Beatle kapsel voor oudere kuiven oppassen, gelukkig had ik een mooie zus, die met kuiven vriendjes omgingen dus mij lieten ze met rust. 
Oom Caspar zegt letterlijk in de documentaire: ‘het was altijd dezelfde bende’, de Nederlands-Poolse mijnwerkers, die overigens in Waubach, Ubach over Worms / Landgraaf in de Mijnstreek geboren waren.
.

Hein Smeets

Toen mijn vader als politie ten tonele verscheen om de ruzie te sussen, wilden de Ludwickzakken maar al te graag knokken want daar stonden ze bekend om; ze kickten op hun imago, iedereen was bang voor de drie vechtjassen, allen broers. Ook voor de politie waren de Ludwickzakken niet bang. De politie was wel bang voor de Ludwickzakken.

De Ludwickzak broer die de limonade betaald zou hebben, heb ik ook geprobeerd te spreken maar ‘de limonade man’ sloot zich op in zijn huis, dook weg met de gordijnen dicht en maakte niet open. Ruim vijftig jaar na dato.
.
Ben L. zegt verontwaardigd in de docu dat ‘de limonade man’, niet gearresteerd werd en zij, de overige twee broers wel. Had juist hij, de limonade man, de fatale klap uitgedeeld en ontkwam ‘Roel’ aan drie maanden gevangenschap? Door slecht en / of gemanipuleerd onderzoek waar Klooze, adjudant Janssen en Roelofs, ieder op hun eigen manier een bijdrage hebben geleverd aan deze doofpot en waar geheimzinnigheid troef was, hebben zij, net als mijn moeder (haar rol is ook dubieus), mijn vader keihard met hun ‘onderzoek’ hebben laten vallen? Ome Caspar legt in ‘de Laatste Bus Naar Waubach‘ uit waarom.
.
Wat te denken van collega, politie Schormans met zijn lachwekkende opmerking “daar kan ik misschien nog achter komen”. Na 45 jaar (dit is typisch Limburg), van je ‘collega’s’, moet je het hebben zoals ome Thei geërgerd onthuld op het einde van de docu, op het bureau was de sfeer tussen verzetsman Hein en de ex-nazi op zijn zachts gezegd: niet optimaal.
.
Ik kreeg het adres van de limonade man maar de man was doodsbang dat hij alsnog voor moord (dood door schuld) zou worden aangeklaagd, hoewel nu verjaard. De limonade man maakte de deur niet open, kwam niet naar buiten, gordijnen dicht.
Zij waren immers niet begonnen!!??
.
De limonade man
.
Ik heb drie mensen als acteur laten optreden op de kermis in Waubach, die Hein te grazen namen in 1958 maar er was zeker nog een vierde persoon bij betrokken, namelijk de zoon van de eigenaar zaal Dörenberg, hij moet zich met de ruzie bemoeid hebben. H. Dörenberg moet Hein Smeets met een klap tegen het hoofd neergeslagen hebben. Wie heeft dan de definitieve klap uitgedeeld? De bloeduitstorting rond zijn maagstreek plus een ferme klap op zijn hoofd waardoor Hein even zijn bewustzijn verloor. Niemand heeft het onderzocht  ook de doktor kwam tot een rare diagnose (hartinfarct), niemand heeft vragen gesteld want Hein, mijn vader, was niet populair, een dienstklopper doch plichtsgetrouw en met weinig oog voor zijn ex-collega mijnwerkers, die hem treiterden en beschimpten. Men heeft het gewoon laten liggen of men doet een nietszeggend onderzoek dan blijft de vraag ‘waarom heeft men dit laten liggen’, en niet alleen toen, de tegenwerking en afwijzende opmerkingen zelfs toen ik bezig was met de documentaire werd niet geapprecieerd. Ik heb met meer doofpotten te maken gehad maar deze, de dood van mijn vader, sloeg alles!
.
Nu kan en ga ik niemand beschuldigen als ik geen bewijs kan leveren, het is mijn taak niet en ook niet mijn bedoeling, ik wilde gewoon weten als zoon, wat er gebeurd is.
.
Het gekke is dat collega’s van mijn vader zoals Roelofs, Schormans weinig wisten, ja er was een vechtpartij geweest, méér lieten ze niet los…alles voor de doofpot.
Wie zich volkomen ongeloofwaardig maakte is nogmaals collega ‘super-cop’ Schormans, die beweert schaamteloos ‘dat hij het misschien nog wel te weten zou kunnen komen”?
Was dit de ‘geestelijke cold-case staat’ waar de politie zich al die jaren in bevond?
Dat Schormans 45 jaar na dato met zo’n lul verhaal komt, ‘hij het misschien nog wel te weten zou kunnen komen’, geloof zij Jezus Christus maar ik niet.
Natuurlijk houden ze hun mond want ze hebben deze zaak gewoon verdonkeremaand tot de storm is gaan liggen en zij met ronduit miserabel, en nauwelijks onderzoek, samen met hun advocaat Mosckowisz, mee weg kwamen. Als zoon zeg ik: schande, diepe schaamte over deze…(c)old-case, zaak.
.
Ik stond naast mijn vader toen die stierf en tot op de dag van vandaag heeft niemand ooit aan me gevraagd hoe het was voor mij, geen aandacht aan dit drama  willen schenken, geen betrokkenheid maar juist verwijdering en nul komma nul verbondenheid. Ik ben er ziek van geweest, kon niet eten moest naar de nonnen ( DE oplossing volgens mijn moeder). Ook heb ik destijds bij het Rijksarchief geïnformeerd en ze vertelden dat niks bewaard is gebleven maar uit anoniem bron heb ik recentelijk het volgende vernomen:

‘Over ‘plies Smeets’, heb ik in mijn Nieuwenhaagse tijd wel eens iets horen fluisteren, maar dat werd meteen afgerond met “daar weet niemand wat van”, iets concreets hoor ik nooit. Ik was jaren lang kind aan huis bij het Rijksarchief in de Pieterstraat in Maastricht’!!??

.

Dan het einde van de docu waar tante Bertha vertelt over de ‘anonieme kaart met slechts een woord….proficiat’, tekent de grote weerzin tegen Hein, de vijanden die hij gemaakt heeft omdat hij te fanatiek bonnen uitdeelde onder zijn oud mijnwerkers-collega’s. 
Ook schroomde Hein niet om zijn collega Clooze, die te laks bonnen uitdeelde, aan te pakken op het bureau. Hein streefde niet om populair te worden, en dat kan ik goed navoelen. (Heel goed papa, die SS’er op het bureau uit Gulpen was niet je vriend).
.
Voor mij is het desalniettemin onbegrijpelijk dat iemand twee dagen na zijn dood dit soort ‘kaarten’, met ‘proficiat’, stuurt. Zat de woede zo diep en kon men niet inzien dat drie kinderen zonder vader…voor de rest van hun leven verder moesten?
.
Hoe laf om je naam niet onder het ‘proficiat’ te vermelden dan had ik hem kunnen interviewen want ik loop niet weg voor een confrontatie of voor de waarheid.
Deze ‘proficiat klootzak’, kan zich melden of iemand, die er iets vanaf weet maar ik heb geen illusies: zwijgen wordt je aangeleerd.
.

Hein Smeets luisterde iedere ochtend naar het radio nieuws, ook op Maandagochtend 28 April als hij met mij de trap afstrompelt om naar zijn werk te gaan want hij wilde weten wat er in de wereld gaande is en ik schreef al op mijn geboycotte CD ‘SOUL CHILD’,  What Kills You Papa‘ niet Who kills you papa omdat zoveel meer omstandigheden een rol speelden, ik wilde ook zijn pijn, psyche, ziel ‘begrijpen’, ik wilde mijn vader leren kennen. Dank aan allen die hebben meegewerkt.

Vechtpartijen kwamen vaker voor op kermissen, ook Hein werd al eerder op de kermis in Rimburg, aangepakt door weer andere vechtersbazen.
De vechtpartij op 27-28 april speelde zich af op enkele honderden meters van het politie bureau, in zaal Dörenberg, Stenenkruis. De laatste avond dat wij nog een gezin vormde, mijn zus Marie-Therese, broer Paul en ik sliepen, de volgende ochtend rond acht uur liep ik met mijn vader naar beneden en toen hij de ivoren toetsen van de radio indrukte om naar het nieuws te luisteren viel hij op de sofa. Ik stond alleen naast hem en Hein zweeg voorgoed….maar ik niet.
..
Ondanks een nacht vol pijn, zo vertelde mijn moeder later, wilde hij van geen doktor weten en volgens haar mocht zij de doktor niet bellen van Hein, hoewel noodzakelijk.
Het zou wel overgaan. Ze had mijn zus Marie-Therese echter verteld dat ze papa een aspirientje had gegeven maar tegen mij verklaarde ze later dat Hein de hele nacht vreselijk pijn had geleden. Ook tante Mia verklaarde dat mijn moeder, ons, de familie, nooit verteld had over deze laatste nacht…een nacht vol pijn.
.
Hein was een betrokken man, die geen afscheid wilde nemen, die niet genoeg had van het leven ondanks alle tegenwerking en keuzes die hij maakte. Hij wilde recht zoeken en recht vinden zoals bij de Watersnood ramp in 1953.
Ook in het verzet ga je niet (mijn Duitse oma, de familie Smeets waren fel tegen Hitler) viel hij na de oorlog in een nog donkerder gat dan de koel, ze waren bevrijd maar Hein zelf niet.
De overgave aan de liefde, mijn moeder, de anima onlustgevoelens en de klauwen van vrouwelijke duivelse bezieling, plus een religieuze, katholieke overmacht deed hem de das om.
Dat een paar flesjes limonade de aanleiding vormden voor een vechtpartij, met gevolg dat mijn vader overlijd (moord, poging tot doodslag of dood door schuld)?
Heeft iemand bekent, straf gekregen, een proces?? Niks, nada….NIEMAND is veroordeeld.
Drie maanden, slechts twee broers vastgezeten zonder proces, de derde houdt zich nog steeds schuil, en de broers gingen later gewoon weer de kermis op….om te vechten.
.
De grootste huichelaars zijn de mensen die het weten, méér weten maar niets zeggen, collega’s, die beweren ‘hij het misschien nog wel te weten zou kunnen komen’, na 45 jaar, ik herhaal: na 45 jaar!!?? is absurd en grotesk, bovendien zeer pijnlijk.
.
Komt er alsnog een ‘stille tocht’ door het dorp? Schaamt men zich, of bespreken, smoezelen ze het liever op feestjes?
Ik ben Wim Linssen, mijn oude strijdmakker van de VPJ, in ieder geval erkentelijk dat hij, ‘dit gerucht’ dat al veel langer de ronde deed, tegen mij vertelde.
Wim is inmiddels overleden, net zoals de meeste mensen in de documentaire.
Mijn opa Leo Smeets waarschuwde zijn zoon Hein dat ie moest dimmen maar dat ging er bij Hein niet in.
Ja, ik heb gelukkig iets met Hein gemeen, hij is niet alleen mijn vader maar ook mijn voorbeeld als het op directheid aan komt want ik ga ook de puntjes op de ie zetten, niet wegkijken of de bekende, Limburgse zwijgattitude waarin nagetrapt wordt achter je rug en bijzaken, hoofdzaken doet verbloemen (vandaar dat ik met mea culpa, geboycot wordt).
Collega Close was samen met Hein op dienst, welke verklaring heeft hij afgelegd? Alles zou vernietigd zijn,  geen rapport, ieder bewijstukje door de shredder, niks is meer over van Hein zelfs zijn graf in Nieuwenhagen is opgedoekt.
Nu blijft Hein herinnerd, eindelijk kreeg ik hem een beetje terug in mijn geheugen en leven. Vreemd om een vader te hebben.
Geen medische symptoom analyses over ‘annurisma’ (klap in de maagstreek met bloeding in het hart) waar het omgaat is de vechtpartij, die werkelijk heeft plaats gevonden…een keiharde werkelijkheid voor ons als kinderen en als gezin? Het gezin was weg…. in de hand van de Heer!
.
mijn vader is vermoord (dood door schuld bij het ontbreken van recht en een rechter) en mama wist van de hoed en de rand…. maar zweeg haar hele leven. Niet dat ik haar de schuld geef maar een aspirientje?
.

Oma, Maria Lehahn

Tevens ben ik opgelucht dat ik dit verhaal in een breder perspectief heb kunnen vertellen want Hein zat ook klem in zijn eigen, passionele strijd niet alleen met  mijn moeder, de periodieke maagd maar ook moest hij ‘knokken’, met zijn dominante moeder, mijn Duitse oma Maria Lehahn.

what’s going on in this world?

Tussen de oud-collega mijnwerkers en zijn nieuwe rol als politie man.
De Mijnstreek werd ‘gedomineerd’ door vrouwen, een heus matriarchaat,  omdat ze thuis het huishouden alleen moesten doen en voor veel kinderen moesten zorgen. Ik zie en hoor mijn oma Lehahn nog in het bijkeukentje schrobben en hijgend een plek zoeken voor de vele was. Tevens alles en iedereen in het gareel te houden. De mannen waren er niet, afwezig, ondergronds in de koel en kromden hun ruggen en ademden het stof van de aarde in. Een groot matriarchaat waar ik veel bewondering heb voor deze vrouwen…én de mijnwerker. 
.
Zelfs nu heb ik het liever over Hein dan dat ik ‘papa’, schrijf want het is een totaal vreemd woord en de klank van dat woord roept animositeit op, mijn moeder, de seculiere non, sprak nooit uit zichzelf over ‘papa’! Na zijn dood moest ik al snel naar internaat….dat had Hein nooit toegestaan.
.
Proficiat’

Jonge Bomen, docu

In 2006 (ver voor Corona) maakte ik deze 23 minuten durende documentaire: ‘Jonge Bomen’. Het is gesitueerd rond ‘de Cera kids’ hanglek in een park te Maastricht, (het Charles v Eijck park). De docu ontstond toen ik mijn hond Johny (be good) vaker uitliet en in contact kwam met deze groep Cera Kids, en al nadenkend steeds meer overkomsten zag met mijn jeugd….maar was dat ook wel zo? Ik zag een link met de zeventiger jaren: free hippie revolte, vrouwen emancipatie en seksuele revolutie. De vorige editie / edits was met voice-over maar inmiddels verwijdert ook ‘Big tech’ inhoud-gevoelige interpretaties. Deze keer heb ik gekozen voor een ‘love and peace’ aanpak om het non-verbale gedrag te benadrukken om zo meer de lichaamstaal van de Cera Kids (Ceramique terrein) te begrijpen. U krijgt zo een open inkijk hoe de sfeer en onderlingen verhoudingen groeiden naarmate ik vertrouwen won van deze humorvolle en eerlijke groep.

Inmiddels zijn deze jongeren allemaal ruim 15 jaar ouder en vroegen steeds naar de ‘Jonge Bomen’ docu online, die geboycot werd maar wel op scholen vertoond is dus zonder support van media, ofwel het dove, boycot zieke katholieke zuiden (je wordt niet zomaar geaccepteerd) wanneer je niet in een groepje past. Moest aanvankelijk de docu schrappen vanwege copyrights claims maar dat stimuleert de eigen creatieve tijd weer en dus het eerste lied is: ‘Making Love Again’, (‘peace and love’); daarna ‘You Can Fly’ (mix Don Willard producer met pianist JdH); Painting the Sun Black (rec. Underground Studio A-B laan); ‘All Over Paradise’ via Spotify te beluisteren en te bestellen and ‘Love Ain’t Ruling the Law (all songs words / music Bert Smeets) dank aan alle Cera kids.

Peace

Letting It All Go

letting it all go….yeah sometimes you can and sometimes you don’t
 
[ + ]