Het tranenfestival van de Cie Samson

Ruim 40 hulpverleners, 40 intakes, 40 verslagen plus 61 rapportages, In totaal 1892 A4tjes met tekst: meer dan een meter dossiermappen voor slechts 1 casus. Bij alle betrokken organisaties, onafhankelijk van elkaar produceren dossiers. Elke stap die wordt gezet, wordt uitvoerig gedocumenteerd. ‘Al dat rapporteren heeft tot doel de verantwoordelijkheid van de organisatie in te dekken,’ zegt een afdelingsmanager jeugdpsychiatrie. Bovendien zijn vele dossiers ‘copy paste’ gewoon klakkeloos overgenomen.

Dit zijn enkele citaten, quoten uit het Cie. Samson rapport ‘en toch niet veilig genoeg‘. Je zou zeggen, ‘bouw muren erom heen’, zoals de katholieken bij de internaten deden maar die zorgden weer dat je veilig niet kon kon ontsnappen. De gegevens die ik overigens quote zijn onder andere van DOUWE VAN DEN BERG die ik gisteren in Den Haag in Nieuwspoort en de Lange Voorhout gesproken heb, en waarvan ik tenminste een beetje het idee had dat het hem werkelijk interesseerde, de rest draaide om de zwaar getraumatiseerde slachtoffers heen bij wie minister Opstelten en zijn staatssecretaris geen excuses over de lippen kwam. Op de foto links ziet u naast mevrouw Samson een meneer die na afloop bij me kwam en ook Mea Culpa de eerste organisatie die opstond in 2010, zei ons uit te nodigen?? Ik heb meteen geantwoord, ‘hier tekenen’!

We doen niet aan waarheidsvinding‘ riep mevrouw Samson???? Wat zou u zeggen dat u in handen van de overheid komt, wordt overgeleverd, misbruikt wordt, diezelfde overheid een onderzoek laat doen zonder waarheidsvinding? Geeft de overheid graag geld uit aan mensen die toch al geld genoeg verdienen? Wilt de overheid niet de waarheid weten? Mevrouw Samson zelfs ooit PG weet dat alle dossiers bij de kinderrechter worden bewaard. Gewoon even opvragen, had gekund en men had niet eens sorry hoeven te zeggen want dan had het schadeclaims geregend. Laat dat ‘sorry maar’ riep een 77 jarige mevrouw op de slachtofferbijeenkomst, ‘GEEN SORRY, IK WIL DAT DE STAAT HAAR VERANTWOORDELIJKHEID NEEMT‘, mevrouw Samson stond erbij met haar tranentrekkende voorzitter en zweeg. Ook werd op deze bijeenkomst een kinderrechter beschuldigt van misbruik, dat wist men niet?

Ondergetekende stelde twee uur daarvoor dezelfde vraag aan minister Opstelten in Nieuwspoort, ‘wie is er verantwoordelijk’? Opstelten wende zijn blik naar beneden of een of andere papier, document hem kon redden, hij als zijn staatssecretaris viel even helemaal stil, ‘de verantwoordelijkheid is niet aan de orde, de tranentrekkende persconferentie sloot dan ook zonder snik, plotsklaps af.

Zoiets kan alleen in Nederland, ‘hoe vreselijk allemaal, dat dit kon gebeuren, en dan door volwassenen, hoe is het mogelijk oh oh‘, huilde de Cie, de jeugdzorg, de minister, de media had het hele tranentrekkende circus op de korrel kunnen nemen maar was alweer met het nieuws van de volgende dag bezig. In Nederland doet men onderzoek zonder waarheidsvinding’ kan dat groot in de internationale pers? Laat ze dan huilen, eens goed huilen, media laat dan de tranen zien, niet dat halve circus met boekjes en rapporten zwaaien, laat dan echte emoties zien want nu zal blijken dat de overheid, net zo min als de kerk niets wist, niets onderneemt tegen levende daders, geen MEA CULPA!

Mag ik dan nu even een momentje voor mij, ‘heb je even voor mij’!