Auteur: bert

Maak van de NAheffing de NEEheffing.
Zes miljoen Nederlanders heffen het gezamenlijk op. Zeg het voort!

Een omstreden priester die in België in 2008 werd veroordeeld en ontslagen na betasting van een minderjarige jongen, gaat niet als pastoor aan de slag in drie parochies in de West-Vlaamse gemeente Middelkerke. Volgens bisschop Jozef De Kesel van Brugge heeft de priester besloten dat hij zijn benoeming „in de gegeven omstandigheden” niet kan aanvaarden.

De Kesel wilde de 40-jarige priester een tweede kans geven. De bisschop stond achter de benoeming met ingang van zaterdag. Vrijdag bood hij zijn verontschuldigingen daarvoor aan. De Kesel zei nu te beseffen dat de benoeming slachtoffers van seksueel misbruik heeft gekwetst.

Het gemeentebestuur van Middelkerke had verontwaardigd op de benoeming gereageerd en De Kesel dringend verzocht haar terug te draaien.

(MCU) Niet alleen het gemeentebestuur had verontwaardigd gereageerd! Wanneer geeft men mensen die werkelijk dag in dag uit knokken voor erkenning niet de waardering die ze verdienen.

Open communicatie kan vertrouwen herstellen

Als werkgroep Mensenrechten in de Kerk, en in naam van de meer dan 850 slachtoffers van seksueel misbruik in de kerk, wiens dossier van seksueel misbruik  ‘wijondersteunen’ willen wij in naam van deze slachtoffers onze stem laten horen bij wat wij vandaag in de media vernamen aangaande de aanstelling van een pastoor in Middelkerke. Dergelijke nieuwsfeiten komen hard aan bij slachtoffers van seksueel misbruik.

Wij willen de Belgische bisschoppen herinneren aan hun afspraken ter zake. Deze hebben zij geformuleerd in hun nieuwe richtlijnen van juni 2012, verschenen in brochurevorm onder de titel “Verborgen Verdriet” en wij hopen dat zij in hun dagelijks beleid ter zake deze ook toepassen. Wij citeren:

“De ervaring leert dat bij daders van seksueel misbruik de kans tot hervallen groot is, ondanks therapie of begeleiding. Daarom kan een dader van seksueel misbruik in geen geval nog worden ingezet  in een pastoraal werkveld met kinderen of jongeren.” (blz. 39)

“Bij een nieuwe opdracht moeten de verantwoordelijken van de nieuwe werkomgeving correct geïnformeerd worden over de antecedenten van de betrokkene. Deze communicatie gebeurt met medeweten van en in overleg met de betrokkene. Er moeten duidelijke afspraken gemaakt worden rond supervisie en begeleiding in de nieuwe werksituatie.” (blz. 40)

“Ook voor de leefsituatie en het domicilie van de betrokkene moeten nieuwe afspraken gemaakt worden. Niet alleen voor de werkomgeving maar ook voor de persoonlijke leefomgeving moeten veiligheidsmaatregelen opgelegd worden.” (blz. 40)

“Afhankelijk van de situatie wordt met de dader een contract opgemaakt, waarin bijvoorbeeld bepaald kan worden dat hij niet mag deelnemen aan activiteiten voor kinderen en jongeren, dat hij nooit alleen mag zijn met kinderen en jongeren, dat hij op permanente basis begeleiding en supervisie moet aanvaarden, dat hij niet de pastorale eindverantwoordelijke kan zijn, dat hij niet mag voorgaan in religieuze vieringen waar zijn optreden kan ergeren of kwetsen”. (blz. 40)

Wij herinneren, als werkgroep Mensenrechten in de Kerk de bisschoppen er aan zich te houden aan hun afspraken van 2012. Bovendien werkten de Belgische Bisschoppen in hun recentelijk beleidslijnen plan van 2 juni 2014 “Van Taboe naar Preventie, Beleidslijnen ter preventie van seksueel misbruik en grensoverschrijdend gedrag in pastorale relaties met kinderen en jongeren” deze basis beleidslijn van 2012 nog meer gedetailleerd uit. Vanuit deze nieuwe regels kan geloofwaardigheid worden hersteld. Wanneer bisschoppen priesters met een ‘misbruikverleden’ terug in het pastorale veld toch werkzaam willen laten zijn, lijkt het ons aangewezen dat zij open communiceren naar de plaatselijke gemeenschap zodat deze van nabij kan opvolgen of de genomen maatregelen wel degelijk en controleerbaar uitgevoerd worden. Alleen een open communicatie kan slachtoffers van seksueel misbruik vertrouwen geven.

Voor de werkgroep Mensenrechten in de Kerk

Rik Devillé

KIND

Als je kind probeert te zijn

zand wilt zijn

visioenen van duizenden blikken

door je vingers

op ijzer ziet gedijen

kaartenhuizen zien instorten

koprollen

in de hondenmand hijgen

moeders laat me vrij

de plakplaatjes op muren en kasten

ruilen

inpakken die drol

als je kind wilt zijn

Boek Ankie Driessen

Vele tienduizenden kinderen zijn het slachtoffer van seksueel misbruik, mishandeling of verwaarlozing. Sommigen komen ervan af met mildere klachten na een trauma, nog te vaak kampen de slachtoffers echter met zeer ernstige stoornissen, zoals dissociatie: uit angst vlucht men bijvoorbeeld weg in dagdromen of voelt men zich heel vreemd. Trauma veroorzaakt een van de zwaarste psychiatrische aandoeningen, waarvan de behandeling pas sinds het einde van de jaren ’80 een eerlijke kans krijgt, maar waarvan de gevolgen nog onvoldoende in kaart zijn gebracht. Politiek en media lopen te hoop bij incidenten, van een structurele aanpak is nog lang geen sprake. Freelance journalist Ankie Driessen (Den Haag, 1951) groeide op in een liefdeloos gezin. Op haar achtste misbruikte de kapelaan haar seksueel, niet lang daarna liet haar vader, haar idool, Ankie in de steek. Tientallen jaren van therapie en hulp waren nodig om haar er weer bovenop te krijgen. In 2012 publiceerde ze eerst haar eigen ervaringen, nu in Je zult maar net dat kind zijn… zet ze de problematiek van het kindertrauma in een breder perspectief. Jongens, mannen en vrouwen vertellen in dit boek openhartig over wat zij hebben meegemaakt.

Het zijn aangrijpende verhalen die de noodzaak aantonen dat de aandacht voor getraumatiseerde kinderen en volwassenen omhoog moet. Dat we, met elkaar, kinderleed dat meestal een leven lang duurt moeten zien te voorkomen. Twee psychiaters (Dirk de Wachter en Andries Korebrits) en een therapeut (Henk Weerheijm) vertellen bevlogen over hun visie op trauma en dissociatie. Dit boek wil handvatten bieden aan een ieder die te maken krijgt met kindertrauma’s; of je nu slachtoffer bent (je bent niet alleen!), ouder, docent, beleidsmaker of zorgverlener, sámen kunnen, nee móeten we ervoor zorgen dat kinderen kunnen opgroeien in een liefdevolle, veilige en vertrouwde omgeving!