Ooit heb ik een solidariteit-lied opgenomen voor Tibet. Net voor de Olympische zomer spelen van Peking in 2008. ‘Gold for the Dalai Lama‘. Heb ik daar spijt van ‘ja’, niet om de Tibet song maar om de tong.
Nu heeft de opvolger van deze Boeddhistische wereld religie zijn tong ter beschikking gesteld aan een jongetje van elf / twaalf jaar. De leeftijd wanneer menige FRANCISCAAN of ander religieus uitschot, macht en wellust word botgevierd bij kinderen en speels gewekt bij de Dalai Lama. Is dit een meditatieve stoornis bij celibataire kloosterlingen en priesters.
Het idee van het ‘Gold for the Dalia Lama’ solidariteitslied is / was okay maar dan wel weer meteen geboycot door de media (nee, niet door China) maar door de Limburgse vrienden van meneer pastoor!
Ze krijgen er niet genoeg van, een andere of afwijkende mening moet gehekeld dan wel gewraakt worden, in het heilige roedel-gebied. In 2025 is het 50 jaar geleden dat mijn boycot inging met de LP Pop Against Pope (1985) daarom mag ik me met trots Nederlands meest geboycotte singer-songwriter noemen, een eretitel in een land waar 80% van de liederen op elkaar lijken.
Gisteren heb ik zeven imperfecte songs’, Nylon Numbers’, op Bandcamp toegevoegd en het loopt storm dus wilt u een van ‘Nylon numbers” songs downloaden, kan hoor ‘gaat u dan snel…nee, hoor doe het rustig aan, gebakken vleermuizen zijn een geliefde specialiteit, wie wil de tong van de Dalai Lama….nee, geen enkel kind.
Opmerkelijk muziek opgenomen in verschillende tijdperiodes en op voorbij gaande, onwellevende plekken. Niets hoeft perfect, soms beter van niet….
Bijvoorbeeld: (I) Got A Woman is opgenomen in kasteel Borgharen met ijzersterke A77 twee sporen recorder; Revox en Casio drum-reken-machine!
Travelling Mind het openingsnummer (een demo) maar stamt uit begin periode Hole and Corner
Neda, lied over Iraanse vrouw (Neda Agha-Soltan) die bij de eerste studenten onlusten, verkiezingsprotesten in 2009 doodgeschoten werd toen ze in een mars meeliep.
seven songs….words / music Bert Smeets // cover photo Alexandra Medjanikova / design Eylem Polat
Schreef een zangeres, en ja ik ken het lied toevallig maar ondertussen wil jij een compliment. Je zingt het mooi, en het lied is de moeite waard.
Dan merk je op: ‘je zei me laatst dat je allerlei nummers kwijt bent’??
Laatst?
Je bedoelt 10-15 jaar geleden?
Ik ben deze liederen kwijt omdat ik vaak een CD voor jouw brandde en voor mezelf (soms tekort aan een CD) of tijd, het uitstelde. Stom! Songs die ik alleen opnam, uren, avonden van proberen, improviseren, het juiste geluid zoeken, sfeer en verschillende instrumenten ter hand nam. Alleen, just me dus mijn eigen muziek krijg ik niet terug want ik ben sommige nummers kwijt na mijn hartstilstand….dus soort meedogenloze macadam is eigen aan de egocratie in de muziek.
Stopte al mijn energie (en geld) ‘and I was trying to get it on’. Okay, ik ga mezelf deze keer eens op de eerste plaats zetten, dat is hip en toegestaan tegenwoordig.
Zoals sommige mensen weten dat ik een hartstilstand heb gehad (wist niet dat ik een hart had) vier minuten zonder zuurstof bleken mijn cognitieve vermogens aangetast, werd ik in het ziekenhuis bij het ontwaken met een korte termijn probleem onthaald. ‘Wie ben ik’, en kon weer ‘from scratch’, mijn ‘always be denied’, existentie proberen terug te vinden.
Ik kon niet meer schrijven en herkende niemand: mijn broer niet, Jesse niet die me iedere dag is komen opzoeken, Judith en Judith waren er ok maar kan het me niet herinneren, bleek dat ik niet meer kon schrijven en dat was niet het enige.
Qua muziek was ik vrij snel up to date behalve ‘the middle-eight parts’ / bridges was ik kwijt toen ik weer gitaar ging spelen (wat ook moeizaam ging na maanden niet de gitaar te hebben aangeraakt), blijft het korte termijn probleem door modderen en moet ik nummers nu steeds vaak herhalen. Doch het begint te lukken.
Mijn muziek ‘carrière (???), is als klokkenluider van Mea Culpa stichting nu wederom een hele opgave maar ik ga door tot ik al MIJN liedjes terug heb, ik neem ze op met hetzelfde enthousiasme zoals ik ooit iedere avond bezig was in mijn ‘underground studio. Limburg = de provincie waar eigenwijs / je eigen weg gaat niet wordt besproken, gewaardeerd of opgepakt. Je wordt door de goegemeente, de roedel uitgestoten daar mogen geen klokkenluiders bij horen, en zij, de brave volgzame journalisten, die geen brede invulling geven aan regionale talent maken de dienst uit zo is het altijd geweest in katholiek. Dus ben ik eindelijk mijn verhaal gaan opschrijven in een boek, het heet ‘Krakende Stilte’, en speelt zich hoofdzakelijk af tussen 1964-1974.
Ik heb het vorige maand afgerond na jaren van schrijven.
Ik kon door te schrijven alle ins and outs, eindelijk gaan doorzien. Eindelijk kon ik verbanden leggen, die ik al in sommige liedjes aantipte.
‘Never touched, mother’….
De inzichten / conclusies die mijn alter-ego Brian Burton in ‘Krakende Stilte’ beseft zijn pijnlijk en haast onoverbrugbaar. Heb ik nog een broer en zus, die me ergens bij betrekken, nee niks ze hebben mij ook uit de roedel gegooid.Mijn vaders naam pronkt op het kerkhof in Mechelen maar hij ligt er niet, hoe kun je dan met de waarheid omgaan? Had ik ouders? Ja, een moeder die ik niet kende, weg achter vier muren…de muren zijn nu onzichtbaar.
Ik geef niemand de schuld van mijn probleem maar de eenzijdige manier waarop alles bij mij terugkomt is stuitend; als iemand steelt of wat dan ook uithaalt, geef je een bijhorende straf en niet levenslang, die ik aan mijn broek kreeg. Al die heilige idioten, broeders / paters, die mij als kind sloegen, trapten, verdoofden, opsloten, isoleerden proberen te misbruiken, zijn met alle eer begraven. De woede die decennia onder een steen lag, kan ik nu voelen maar ik wil…‘better go on…let all..love in our hearts.. ya ya on a moonday ya ya on a moonday’.
Opmerkelijk muziek opgenomen in verschillende tijdperiodes en op voorbij gaande, onwellevende plekken. Niets hoeft perfect, soms beter van niet….
Lukomorye, CD Bert Smeets / Ey Uchnjem, film Louw Houtvast; Zielvraat)
Hoi oud-zangeressen en doofpot zussen