Auteur: bert

To no one…..

bert

Hoi oud-zangeressen en doofpot zussen

Dank voor de mail.

‘Hoor hier eens wat ik vond, hoe mooi’

Schreef een zangeres, en ja ik ken het lied toevallig maar ondertussen wil jij een compliment. Je zingt het mooi, en het lied is de moeite waard.

Dan merk je op: ‘je zei me laatst dat je allerlei nummers kwijt bent’??

Laatst?

Je bedoelt 10-15 jaar geleden?

Ik ben deze liederen kwijt omdat ik vaak een CD voor jouw brandde en voor mezelf (soms tekort aan een CD) of tijd, het uitstelde. Stom! Songs die ik alleen opnam, uren, avonden van proberen, improviseren, het juiste geluid zoeken, sfeer en verschillende instrumenten ter hand nam. Alleen, just me dus mijn eigen muziek krijg ik niet terug want ik ben sommige nummers kwijt na mijn hartstilstand….dus soort meedogenloze macadam is eigen aan de egocratie in de muziek.

Stopte al mijn energie (en geld)  ‘and I was trying to get it on’. Okay, ik ga mezelf deze keer eens op de eerste plaats zetten, dat is hip en toegestaan tegenwoordig.

Zoals sommige mensen weten dat ik een hartstilstand heb gehad (wist niet dat ik een hart had) vier minuten zonder zuurstof bleken mijn cognitieve vermogens aangetast, werd ik in het ziekenhuis bij het ontwaken met een korte termijn probleem onthaald. ‘Wie ben ik’, en kon weer ‘from scratch’, mijn ‘always be denied’, existentie proberen terug te vinden.

Ik kon niet meer schrijven en herkende niemand: mijn broer niet, Jesse niet die me iedere dag is komen opzoeken, Judith en Judith waren er ok maar kan het me niet herinneren, bleek dat ik niet meer kon schrijven en dat was niet het enige.

Qua muziek was ik vrij snel up to date behalve ‘the middle-eight parts’ / bridges was ik kwijt toen ik weer gitaar ging spelen (wat ook moeizaam ging na maanden niet de gitaar te hebben aangeraakt), blijft het korte termijn probleem door modderen en moet ik nummers nu steeds vaak herhalen. Doch het begint te lukken.

Mijn muziek ‘carrière (???), is als klokkenluider van Mea Culpa stichting nu wederom een hele opgave maar ik ga door tot ik al MIJN liedjes terug heb, ik neem ze op met hetzelfde enthousiasme zoals ik ooit iedere avond bezig was in mijn ‘underground studio. Limburg = de provincie waar eigenwijs / je eigen weg gaat niet wordt besproken, gewaardeerd of opgepakt.  Je wordt door de goegemeente, de roedel uitgestoten daar mogen geen klokkenluiders bij horen, en zij, de brave volgzame journalisten, die geen brede invulling geven aan regionale talent maken de dienst uit zo is het altijd geweest in katholiek. Dus ben ik eindelijk mijn verhaal gaan opschrijven in een boek, het heet ‘Krakende Stilte’, en speelt zich hoofdzakelijk af tussen 1964-1974.

Ik heb het vorige maand afgerond na jaren van schrijven.

Ik kon door te schrijven alle ins and outs, eindelijk gaan doorzien. Eindelijk kon ik verbanden leggen, die ik al in sommige liedjes aantipte. 

‘Never touched, mother’….

De inzichten / conclusies die mijn alter-ego Brian Burton in ‘Krakende Stilte’ beseft zijn pijnlijk en haast onoverbrugbaar. Heb ik nog een broer en zus, die me ergens bij betrekken, nee niks ze hebben mij ook uit de roedel gegooid. Mijn vaders naam pronkt op het kerkhof in Mechelen maar hij ligt er niet, hoe kun je dan met de waarheid omgaan? Had ik ouders? Ja, een moeder die ik niet kende, weg achter vier muren…de muren zijn nu onzichtbaar.

Ik geef niemand de schuld van mijn probleem maar de eenzijdige manier waarop alles bij mij terugkomt is stuitend; als iemand steelt of wat dan ook uithaalt, geef je een bijhorende straf en niet levenslang, die ik aan mijn broek kreeg. Al die heilige idioten, broeders / paters, die mij als kind sloegen, trapten, verdoofden, opsloten, isoleerden proberen te misbruiken, zijn met alle eer begraven. De woede die decennia onder een steen lag, kan ik nu voelen maar ik wil…‘better go on…let all..love in our hearts.. ya ya on a moonday ya ya on a moonday’.

De romantiek komt terug en ik leef..

Bastaardkinderen

bert

Premier Nicola Sturgeon heeft excuses aangeboden voor de gedwongen adopties in Schotland tussen 1950 en de eerste helft van de jaren 80. Ruim 60.000 Schotse vrouwen moesten toen hun kind gedwongen afstaan, omdat ze ongehuwd zwanger waren geraakt.

Onder de vrouwen die bij het Schotse parlement zijn om de toespraak van Sturgeon bij te wonen, is ook de 62-jarige Esther Robertson. Zij is een van de kinderen die gedwongen ter adoptie werd opgegeven. “Het is een spannende dag”, vertelt ze aan de NOS, voorafgaand aan de excuses van de premier. “Ik ben ook nerveus, maar ik heb er super veel zin in. Het is ongelofelijk dat dit vandaag gebeurt, we wachten hier al jaren op. Het is eindelijk tijd voor excuses aan alle vrouwen en kinderen.”

Het idee om de kinderen bij de ongehuwde moeders weg te halen, kwam vanuit de toenmalige conservatieve Britse overheid. De bastaardkinderen en ongetrouwde moeders waren niet welkom in de maatschappij. Robertson: “Mijn moeder was een 17-jarig meisje uit Edinburgh en was zwanger van een zwarte, Amerikaanse luchtmachtmilitair. Ze werd gedwongen om mij op te geven. Ik ben twee keer geadopteerd voordat ik 3 jaar oud was.”

Ik heb mijn zoon niet ter adoptie opgegeven, hij is van mij afgepakt.

Jeannot Farmer

Ook de 66-jarige Jeannot Farmer is in het parlement aanwezig. Farmer was 22 jaar toen haar zoontje na zijn geboorte onmiddellijk van haar werd afgenomen. “Ik had hem gewoon mee naar huis kunnen nemen”, vertelt ze. “Mijn familie steunde mij, maar ik was ongetrouwd. Na de bevalling werd hij direct weggehaald, ik heb hem niet eens kunnen vasthouden.”

Om de jonge moeders in het geheim te laten bevallen, werden ze in speciale tehuizen (Heerlen / vroedvrouwen-school)  geplaatst die ver van huis waren, de zogeheten mother and baby houses. Daar werd ook Esther Robertson geboren: “Ik ben in contact gekomen met vrouwen die daar zijn bevallen. Zij zeiden dat het een koude, strenge en verschrikkelijke plek was, waar de meisjes werden behandeld als slaven. Er werd aangemoedigd zo min mogelijk tijd door te brengen met de baby’s.”

Niet alleen in mother and baby houses werden de baby’s afgenomen, ook in ziekenhuizen. Dat laatste gebeurde bij Farmer. “Ik heb mijn zoon niet ter adoptie opgegeven, hij is van mij afgepakt.”

PS…..De analogie met Nederlandse, Belgische, Duitse, Spaanse, Ierse kinderen is frappant, dezelfde methodes: meteen na de geboorte mother and baby gescheiden, ‘kind niet eens kunnen vasthouden’, afgenomen, gestolen!

Mea Culpa en de afstandsbaby’s