De naam van mijn zus klinkt als een sprookje uit lang vervlogen tijden, deze tijden, dat we gescheiden waren zijn talrijk in ons gezin; ik op internaat en broer Paul voornoemde zus Marie-Therese, thuis bij mama-Mia. De echte naam van mijn moeder. Ze leefden lang en gelukkig in het gebroken politie-gezin maar veel contacten waren er niet, gecommuniceerd evenmin ik schreef vanuit internaat een keer per maand verplicht naar huis, dat gebeurde op school in de vijfde klas waar broeder Servatius klassikaal dicteerde wat ‘wij’ allemaal hadden meegemaakt, de vele vrolijke feesten van menig Franciscaanse narcist of de naamdag van de heilige Bonifatius doch wie hij werkelijk was wist niemand.
In die brieven deed ik altijd de groeten aan Marie-Therese en Paul maar kreeg nooit de groeten terug want mama Mia hield de correspondentie secuur bij, en had voor zichzelf besloten uit hoeveel gezinsleden de roedel Smeets-van der Heijden omvatte, ik hoorde daar niet bij. (bewijstukken….life itself)
Later passeerde ik in het park te Maastricht een mural met de tekst ‘ik-niet’, en liep er in stilzwijgend aan voorbij. De lieve, krakende stilte van een gezin dat voor mij niet bestond en tot op de dag van vandaag geldt deze kostelijke oerdrang van een gesloten roedel waar niemand elkaar kent, blijft nog altijd in takt.
Marie-Therese is inmiddels ziek, lymfe klier kanker waar ze, wederom in stilte al sinds 2021 / 22 duidelijke symptomen met zich meedraagt maar alle klachten over haar gezondheid negeerde. Marie-T gooide de luiken van haar Franse boerderij dicht en zo wist niemand van haar probleem. Tot voor kort haar zoon Sebastiaan mij appte dat het helemaal niet goed ging met Marie T. Nu heb ik al jaren geen contact met Marie T omdat ik haar zou geëxcommuniceerd zou hebben, iets wat ik zelf maar al te vaak heb meegemaakt de waarheid is dat ik na de dood van mama-Mia haar heb verteld dat ik mijn mond niet meer zou houden over de destructieve rol die mama Mia in mijn leven heeft gespeeld maar dat ik zou hebben gebroken met de roedel Smeets-van der Heijden is pertinent niet waar. Wel waar zijn de minimale contacten hoewel ik Marie-Therese al mijn liedjes heb opgestuurd….dreaming, dreaming oh what I’ve been dreaming onderhielden wij per mail contact en heb haar bezocht met een giftig vriendinnetje in haar boerderij in La-Roche-Milay, te zien in de documentaire ‘Le Paradis de Marie’, leven als een godin in Frankrijk. Nu ligt Marie-T in het ziekenhuis wachtend op de uitslag van het onderzoek echter Aggie (Jan en Aggie), goede vrienden waar Marie T altijd logeerde als ze in Maastricht concerten van André Rieu bijwoonde, zag het somber in daar ze nu al veel te lang (vluchtte) en uitstelde om naar de doctor te gaan.
Marie-T leeft nog maar het doet pijn mijn ‘zusje’ te moeten zien lijden…konden we nog maar een keer dansen in de Serre….it takes two babe….https://www.youtube.com/watch?v=KCwe2WftI7Y
