Licht op…Margriet Biemans Sitton

bert

Via FaceBook schreef Margriet Biemans Sitton me onderstaande mail. Wat me treft in haar verhaal is dat er altijd wel een reden te vinden is voor de Nederlandse staat om erkenningen en genoegdoening te ontlopen en hun kop in het zand te steken. Altijd moet het verhaal kort zijn, een politieke soap, het mag niet te lang duren want ’time is money’, marketing voor de media, en voor je het weet word je terug gezet in Niemandsland. Je moet je dus profileren en als je niet al te veel kleur heb, ben je ‘een nobody’. Mevr.Samson is een upper class bitch, die hooghartig neer kijkt op al die klagende slachtoffers. Zij heeft in ieder geval goed betaald gekregen voor haar onderzoek wat aan alle kanten rammelt. Het ontbreekt haar ten ene male aan menselijkheid, aan warmte en solidariteit (een aangekoekt begrip uit socialistische hoek).

Micha de Winter en zijn team vind ik daartegen integere onderzoekers en hij heeft gelijk wat betreft de ‘bezette staatkundige’, toestand van ons land maar waar hij niet overheen wil (uit)glijden is dat de instituten als de instellingen bestuurd werden door Nederlandse katholieke aanverwante organisaties. In afschuiven zijn sommige commissies goed in, daarvoor krijgen ze de juiste opdracht mee.

Het is een schande dat Margriet Biemans Sitton zo veel te lijden had van de voogdij sadisten, de oorlog begon gelijk gruwelijk door haar en haar twee broertjes weg te halen uit het gezin dat niet voldeed aan Christelijke normen (vloeken?). Inderdaad Margriet uw verdriet is nooit verjaard en zeker niet wanneer het nooit omarmd wordt. Ik was erbij toen ze haar verhaal deed bij de Cie. Samson in Den Haag. Een fantastische mens, nu haar verhaal:

Beste BertSmeets Ik ben maar zo vrij om u te schrijven Ik ben margriet Biemans Sitton geboren 4 maart 1935 ben in 2012 bij de prezentatie geweest van het slechte boek van het onderzoek naar het misbruik van Deetman ! Mevrouw Samson was de volgende onderzoekster De zaal was vol met lotgenoten mensen mochten in het kort hun verhaal vertellen detranen stroomden over mijn wangen nam de moed op door mijn maatje naast mij die zij vooruit doe ook je verhaal dat deed ik ook maar werd afgestraft door Samson Dat ik was verjaard met de mensen van voor 1945 werd niets gedaan,Waar ik op antwoorden Mevouw ik ben wel bejaard maar mijn verdriet is niet verjaard , Mijn geschiedenis is dat ik in1940 met mijn twee broertjes door de voogdij bij onze moeder zijn weggehaald en naar pleeggezinnen zijn geplaatst de jongens waren daar niet zo lang maar ik ging naar limburg 6 jaar daar heb ik het een jaar goed gehad Twee jaar misbruikt en drie jaar zwaar mishandeld ! Heb nu 6 jaar gevochten met de politiek met veel lieve mense met lotgenoten het schadefonds gewelds misdrijven hebben mij schandelijk behandeld heb te veel om allemaal nu op te schrijven Meneer de Winter is hier bij ons thuis geweest 3 uur naar mijn verhaal geluisterd dus ik dacht werkelijk hij gaat het voor ons in orde maken wij waren nog met een paar mensen van voor de twede wereldoorlog geboren Maar wat hij mij toen toen vertelden !! Dat hij niets voor onze groep kon doen want wij stonden in de jaren 1940-1945 onder het bewind van de Duitsers !! Daar ben ik echt ziek van geweest Maar hi wilden wel wat voor ons doen het boekje met 10 verhalen laten maken ! Daar wilde ik niet aan mee doen want ik zei hem ook wij willen erkent worden ik vind dat wij gewoon gediscrimineerd zijn ,Het boekje is er met 9 schrijnende droevige verhalen ik ken een aantal mensen heb 6 jaar brieven naar den Haag geschreven teveel om op te noemen wat wij allemaal gedaan hebben Met medewerking van mijn lieve man die mij vanaf mijn 17 jaar geholpen heeft mijn maatje mijn lieve man waar ik dit jaar 60 jaar mee gtrouwd zou zijn de liefste Vader en Opa Is op 8 november na een openhart operatie die goed was verlopen maar aan een longonsteking is overleden de kinderen zijn erg lief iedereen probeerd mij te helpen maar het is vreselijk mijn man is er niet meer ik ben ontoostbaar hij kan dat mishandelde kind wat in mij zit niet meer helpen ik moet het zelf doen ik moet sterk zijn voor onze kinderen die willen hun moeder niet kwijt ook mijn twee broertjes zijn door de broeders van zevensmarten in in het Laurentius gesticht misbruikt ook een groot verdriet voor mij zijn ook al 20 jaar geleden overleden ,Neemt u het mij kwalijk dat ik u heb geschreven ik zag dat u ook erg begaan bent met de mensen van 1940-1945 dank u wel daar voor ???????????????????

J d H

Jehova #metoo

bert

Tijdens een muziek festival op Vijverdal / Mondriaan stichting sprak ik een zekere Linda Jehova getuige die misbruik had meegemaakt. Uiteraard heb ik ruim met de vrouw gesproken en haar gegevens genoteerd zodat wij er aandacht aan zouden kunnen besteden op ons blog.

Helaas, geen contact sindsdien. De geruchten over misbruik bij de Jehova’s blijven echter doorgaan en nu respecteren wij de slachtoffers door ze een hart onder de riem te steken.

De organisatie Jehovah’s Getuigen in Nederland heeft jarenlang verslagen van beschuldigingen van seksueel kindermisbruik achtergehouden. Dat meldt RTL Nieuws. Slachtoffers vrezen dat de verslagen worden vernietigd en dat daarmee bewijsmateriaal verloren gaat.

De Jehovah’s Getuigen hebben een eigen soort rechtbanken, commissies met ‘ouderlingen’ binnen het genootschap. Zij vellen een oordeel over misstappen die leden van de beweging plegen. Het zijn geen zware straffen: de maximale straf is verbanning.

Volgens RTL liggen er tientallen of mogelijk honderden verslagen van interne rechtszaken in de archieven van Jehova’s Getuigen. Die bestaan uit zaken van Jehova’s Getuigen die beschuldigd worden van seksueel misbruik, met details of zelfs bekentenissen. Maar de documenten worden niet gedeeld met de politie. Dat is niet het beleid van de gemeenschap.

aangifte doen

Geen aangifte

Het Openbaar Ministerie heeft nog geen onderzoek lopen naar het misbruik, omdat er geen aangiftes zijn gedaan. In een verklaring zegt het Openbaar Ministerie dat slachtoffers van misbruik zelf bepalen of ze aangifte doen. “Mochten die aangiftes op een later moment volgen, dan zullen politie en OM die in behandeling nemen.” Volgens de Jehovah’s Getuigen zijn slachtoffers van misbruik “vrij” om aangifte te doen.

Raymond Hintjes van de stichting Reclaimed Voices, die opkomt voor de belangen van slachtoffers, zegt dat inmiddels zo’n 220 meldingen van misbruik zijn binnengekomen. “We hebben vorige week met het OM gesproken en aangekondigd dat er aangiftes volgen, binnen nu en een week of twee”, zegt hij. Volgens Hintjes gaat het om zeker vijf aangiftes. “We hopen dat het OM door dit verhaal alsnog in beweging komt.”

Hintjes zegt dat het voor veel slachtoffers lastig is om aangifte te doen. “De vraag is of zij een heel proces willen ingaan, terwijl zij het voor zichzelf hebben afgesloten.” De vrees dat verslagen worden vernietigd is gebaseerd op ervaringen bij andere Jehova’s-afdelingen in de wereld, stelt Hintjes. “Dat is op verschillende plekken gebeurd, bijvoorbeeld in Australië, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten.”

‘Extra probleem’

De advocaat van de slachtoffers, Nico Meijering, roept via RTL Nieuws de Jehova’s op om de documenten alsnog te overhandigen aan het OM. “Laat het niet zo ver komen dat ze ook nog eens zo dom zijn om bewijsmateriaal te gaan vernietigen. Dan hebben ze een extra probleem aan de broek.

Goedkope arbeidskrachten

bert
Maagden meisjes aan het werk

‘Niet meer dan een goedkope arbeidskracht’, ofwel gevolg scheiding kerk en staat’.

In 1930 werd Fred als 3 jarige peuter uit huis geplaatst en ondergebracht bij een liefdevolle boerenfamilie. In de oorlogsjaren woont Fred bij een ander boerengezin waar hij het heel slecht had en waar hij keihard moest werken. ‘Ik gun het mijn grootste vijand niet zoals ik behandeld ben.’ Fred is dit jaar 90 geworden, maar sommige herinneringen uit de jaren 1934 -1941 toen hij in zijn tweede pleeggezin verbleef, emotioneren hem nog steeds.

Fred (1927) is de op een na jongste uit een gezin met drie jongens en twee meisjes. In 1930 worden alle kinderen uit huis geplaatst nadat bij de (voogdij)vereniging ‘Tot Steun van Verwaarloosden en Gevallenen’ in Amsterdam een tip is binnengekomen dat er in het gezin ‘iets niet pluis is’. Waarschijnlijk is er sprake van verwaarlozing. Fred hoort later dat hij als 3-jarige nog niet lopen kan.

Ver weg van de grote stad worden Fred en zijn oudste broer ondergebracht bij een boerengezin in de Gelderse Achterhoek. De andere drie kinderen komen ergens anders terecht. De pleegouders van Fred en zijn broertje behandelen hen hetzelfde als hun eigen kinderen. ‘Dat waren er een stuk of vijf, zes’, blikt Fred bijna 85 jaar later terug. ‘We hadden het er wel naar onze zin. Ik herinner me nog dat ik als een boerenjongen op klompen naar de eerste klas van de lagere school ging. Mijn broer en ik hadden in die tijd geen contact met onze zussen en andere broer. Totdat een oudere zus een keer langskwam en vond dat we daar weg moesten. Ze vond het er vies. Er stond een stapel boterhammen op tafel en door alle vliegen kon je niet zien of het wit of bruin brood was. Ons deerde dat niet, we waren dat wel gewend.’

Zware kinderarbeid

Wat ook de reden geweest moge zijn, in 1934 – Fred is dan 7 jaar oud – vertrekken hij en zijn broer naar een ander gezin, dat van een gereformeerde boer in de buurt van Apeldoorn. Zijn broer verkast na een paar jaar naar het pleeggezin van zijn andere broer om daar te gaan werken. ‘Ik heb hem daarna nooit meer gezien.’

‘In het tweede pleeggezin was het heel slecht’, aldus Fred. ‘Ik moest er keihard werken als ik uit school thuis kwam en later ook steeds meer voor schooltijd. Ik weet bijvoorbeeld nog dat ik de mestkar vol moest laden, het paard ervoor spannen en dan paard en wagen naar het land brengen. Dat was heel zwaar voor een jongen van zeven. Op het land moest ik ook ‘knollen trekken’, met de blote hand bieten uit de grond halen. Ik voel nog de ijskou van winterdagen, ik probeerde dan mijn bevroren handen warm te slaan tegen mijn schouders. En iedere dag schoenen poetsen en een berg aardappelen verwerken: een grote teil koken voor de varkens en de rest schillen voor het gezin. Als ik ze te dik schilde of de pitten te ruim verwijderde, dan kreeg ik schillen en pitten te eten. Toen ik wat ouder was, moest ik al om half zes op om ook nog eens kranten rond te brengen. Van het geld mocht ik zelf niets houden. Hun eigen kinderen, een jongen en meisje, heb ik nooit zien werken. Die werden op handen gedragen.’

Met het streng gereformeerde geloof van de boeren heeft hij niet veel op. ‘Op zondag gingen we een of twee keer naar de kerk. Dan kreeg ik nette kleren aan en deden ze alsof ik erbij hoorde. Hetzelfde was het geval als er iemand namens de vereniging Tot Steun op bezoek kwam. Als ik dan opdraafde in mijn mooie pakje leek alles in orde.’ Aan zijn verjaardag besteden zijn pleegouders geen aandacht en speelgoed krijgt hij nooit. ‘Ik weet nog dat ik een keer uitgenodigd was voor de verjaardag van een jongen van school. Ik was helemaal door het dolle heen, wilde al zijn speelgoed uitproberen.’

Alleen aan het hoofd van de school – die toezichthouder voor de vereniging Tot Steun is – laat Fred wel eens blijken dat hij het in het pleeggezin niet naar zijn zin heeft, mishandeld wordt en er het liefst niet meer naar toe wil. ‘Ach jongen, ga maar terug, het valt allemaal reuze mee’, krijgt hij als reactie. ‘Ik hoopte dat hij wat zou doen, maar er gebeurde helemaal niets.’

Voor de boeren is Fred niet meer dan een goedkope knecht. ‘Als ik in hun ogen iets verkeerd had gedaan, kreeg ik klappen.’ Zijn gewoonte om nagels te bijten wordt door zijn pleegmoeder hard afgestraft. ‘Ze sloeg met het heft van een broodmes op de afgebeten nagel en dat zorgde voor een helse pijn.’ Een behandeling waaraan de herinnering hem nu nog emotioneert, is die van de put. ‘Achter het huis was een beerput. Ze haalden de deksel van de put, de boer pakte me vast, hield me boven de put en dreigde me te laten vallen. Zijn vrouw en kinderen keken toe.’ Hoeveel keer precies Fred als kind met de doodsangst geconfronteerd is dat hij in de donkere, stinkende massa zou verdwijnen, weet hij niet. Wel dat het meerdere keren is voorgevallen.

Gunstige wending

Tijdens zijn verblijf in het boerengezin overlijdt zijn pleegmoeder. Voor Fred verandert er pas iets als iemand van de vereniging Tot Steun onverwachts langskomt en het opvalt dat Fred er in zijn kapotte overall verwaarloosd bijloopt. Hij is dan 14 jaar. Besloten wordt hem uit het pleeggezin te halen en hij krijgt de vraag voorgelegd waar hij verder wil werken. Fred antwoordt dat werken in tuinen hem wel trekt. Omdat er geen geld is voor een opleiding, krijgt hij de keuze tussen werken in de glastuinbouw in Boskoop en knecht worden van een tuinman in Voorburg die tuinen aanlegt en onderhoudt. Fred: ‘Ik koos voor het laatste, dat leek me leerzamer en afwisselender. Dat bleek ook zo te zijn. Met de bakfiets reed ik over de drukke weg van Voorburg naar Wassenaar waar we vaak werkten bij grote villa’s waarvan de eigenaren een paar meiden in dienst hadden.’

Opnieuw werkt Fred tegen kost en inwoning, maar in het gezin van de tuinman – er is één dochter – wordt hij fatsoenlijk behandeld. Hij werkt van 7 tot 7, ‘daar zat ik niet mee’ en blijft er ruim vier jaar tot begin 1946. Op zijn 19e gaat Fred in dienst en niet veel later wordt hij uitgezonden naar Nederlands-Indië om deel te nemen aan de politionele acties – ‘daar praat ik niet over’.

In die jaren heeft hij ook weer contact met zijn zussen. Met een zus zoekt hij een keer zijn moeder op die inmiddels gescheiden is van hun vader. ‘Ze was hertrouwd, katholiek geworden en had nog een dochter gekregen, mijn halfzus dus. Later ben ik ook nog naar haar begrafenis geweest, dat was geen mooie ervaring, omdat ik ruzie kreeg met haar familie.’

Zijn jongste zus woont in een pleeggezin waar ze enig kind is en het erg naar haar zin heeft. ‘Ik ben daar ook nog een tijdje in de kost geweest na mijn diensttijd. Ik kon het niet aanzien dat mijn zus wel eens een grote mond tegen haar pleegouders had. Zo was ik geconditioneerd.’
De burgemeester van het dorp waar Fred dan verblijft probeert – zonder succes – werk voor hem te vinden. Op ander vlak heeft Fred meer geluk: hij leert er op de dansvloer zijn latere vrouw kennen met wie hij in 1956 in het huwelijk zal treden. ‘Je moest in die tijd daarvoor nog toestemming van je ouders hebben. Met een kameraad, zijn en mijn vriendin gingen we met de boot van Harderwijk naar Amsterdam om bij mijn vader langs te gaan. Toen ik een paar dagen later weer thuiskwam, lag zijn overlijdensbericht bij de post.’

Sterk karakter

Fred vindt uiteindelijk wel werk. Na korte periodes in een meubelfabriek en als wever in een textielfabriek wordt hij medewerker van de technische dienst van de PTT. Dat bedrijf zal 40 jaar lang zijn werkgever blijven. Tuinieren blijft hij er naast doen, maar dan als hobby, en dat zal hij de rest van zijn leven blijven doen.
Fred en zijn vrouw krijgen drie kinderen en hun huwelijk duurt bijna 60 jaar tot zijn vrouw in 2003 overlijdt. Nu woont Fred in een verzorgingshuis waar hij het erg naar zijn zin heeft. Hij is trots op zijn kinderen en vindt dat hij het als opvoeder niet gek heeft gedaan. ‘Ik kende alleen negatieve voorbeelden. Ik wilde dat mijn kinderen niet zou overkomen wat ik heb meegemaakt. Ik ben trots op wat ze bereikt hebben, zowel privé als in hun werk.’ Met zijn kinderen heeft hij goed contact. Hoewel zijn verblijf in het tweede pleeggezin naar zijn zeggen geen effect heeft gehad op zijn verdere leven, houden de ervaringen hem wel bezig en meer naarmate hij ouder wordt. Daarom vindt hij het goed dat er nu een commissie is bij wie hij zijn verhaal kwijt kan. ‘Ik heb me over die rotervaringen heen gezet. Daar heb je wel een sterk karakter voor nodig en ik durf te zeggen dat ik dat heb. Ik gun het mijn grootste vijand niet zoals ik behandeld ben. Helemaal kwijtraken doe je het niet, je neemt het mee je graf in. Ik denk wel dat er tegenwoordig minder geweld voorkomt in pleeggezinnen maar ik hou toch mijn hart vast wat er gebeurt met kinderen die mishandeld of verwaarloosd worden.’ Hij noemt het Duitse jongetje en zijn zusjes die in de zomer van 2017 op een Nederlandse camping in kommervolle omstandigheden werden aangetroffen en van wie de ouders door de politie meegenomen werden. ‘Ik hoop zo dat ze goed terechtkomen.’

Follow the money back

bert

Gisteren schreef ik over oproep Klokk om toestemming (of niet) te geven bij overdracht archieven naar het Nationaal archief, allemaal prima! De dossiers met persoonsgegevens zullen uiterlijk 1 april 2018 worden overdragen aan het Nationaal Archief. Dit ten behoeve van wetenschappelijk onderzoek.

‘Ah’, dat Deetman zinnetje: ‘voor wetenschappelijk onderzoek’, of dat de pijn verzacht. Wij hebben met de adviesraad toch wel wat vergaderingen en brainstormsessies gewijd aan de archieven maar een ding viel op, als ik ter sprake bracht dat wij ongeveer dezelfde meldingen hadden (althans in 2010) als Deetman, zweeg men. Ook daar Deetman zelf zijn eigen archieven wil blijven beheren, draagt hij ze niet over aan het NA vanwaar die stilte als het over deze eerste, prille, waarschijnlijk ruim duizend meldingen / verhalen die naar ons, mea culpa united, gingen?

Waarom is men stil over ons engagement, onze betrokkenheid? Het is natuurlijk een geloofsdingetje van de kerk om mea culpa te desavoueren, ze te kleineren en het liefst te isoleren wat gebeurde toen Klokk zich oprichtte kregen zij aanvankelijk alle steun van Deetman en de kerk / bisschoppen en hield men incidenteel contact (voor het oog van de camera) want in de media kon men niet om ons heen.

Alle verwikkelingen rondom de financiering door Klokk aan MCU hebben wij gerapporteerd. Ook hebben wij iedereen transparant op de hoogte gesteld van het gegeven dat er door het bisdom Rotterdam al voor de subsidiering door het Ministerie van VWS een flinke financiële bijdrage aan Klokk is gedaan. Het komt er dus op neer dat Klokk meer dan euro 1.500.000,00 aan subsidie en de gift van het Bisdom Rotterdam heeft mogen ontvangen.
 .
Wij (MCU) daarentegen hebben niet eens over de volledige subsidie, opgenomen in de begroting van Klokk, kunnen beschikken. Op alle mogelijke manieren zijn wij tegengewerkt door Guido Klabbers. Terwijl deze laatste samen met zijn echtgenote een zeer riant salaris heeft opgestreken en het niet ondenkbeeldig is dat beiden op dit moment ook nog WW ontvangen.
Zoals je misschien begrijpt is het niet te bevatten dat iedereen is betaald voor zijn werkzaamheden (advocaten zijn betaald, leden van de klachtencommissie hebben zeker een vergoeding gekregen) behalve wij MCU en VPKK. De voorzitter van Klokk en zijn echtgenote hebben riante salarissen opgestreken en wij zitten tot de dag van vandaag met financiële problemen doordat wij niet eens de door ons gemaakte kosten hebben vergoed gekregen. Komt nog bij dat bij de totstandkoming van de brief aan de RKK wij weer afhankelijk zijn geweest van de goodwill van Klokk. De brief moest wel zo worden opgesteld dat Klokk geen enkele blaam trof!!!

Dat wij MCU en VPKK met schulden achterblijven is niet te verteren en feliciteren Follow the Money met hun journalistenprijs die het duo heeft gewonnen van Beeld en Geluid!!

Oproep Klokk

bert

Stichting KLOKK beëindigt werkzaamheden per 01-01-2018

Stichting KLOKK heeft bij het uitvoeren van haar taken in het verleden persoonsgegevens van slachtoffers van misbruik Katholieke Kerk verzameld. Het gaat daarbij om contactgegevens, maar ook over het misbruik en gegevens over aangeklaagde(n). Stichting KLOKK heeft de persoonsgegevens alleen gebruikt voor zover dat nodig was voor de begeleiding(hulpverlening) van de betrokkenen en het verzamelen en verstrekken van informatie over kerkelijk kindermisbruik. Omdat, vanaf 1 januari 2018, geen activiteiten meer in de Stichting KLOKK plaatsvinden wordt zij ontbonden. De dossiers met persoonsgegevens zullen uiterlijk 1 april 2018 worden overdragen aan het Nationaal Archief. Dit ten behoeve van wetenschappelijk onderzoek. De overdracht vindt plaats met in acht neming van bestaande wet – en regelgeving. Raadpleging van de dossiers zal na overdracht alleen mogelijk zijn na een schriftelijk verzoek aan het Nationaal Archief. Raadpleging wordt door het nationaal Archief toegestaan: a: voor wetenschappelijk onderzoek, onder voorwaarde van geheimhouding b: door de hoofdpersoon zelf c: in dossiers waarvan de hoofdpersoon daartoe schriftelijk toestemming heeft verleend aan de verzoeker d: in dossiers waarvan de hoofdpersoon aantoonbaar is overleden. De personen waarover in de dossiers persoonsgegevens zijn opgenomen, hebben recht op inzage in de gegevens en kunnen, tot 20 maart 2018, bezwaar maken tegen de overdracht van de gegevens aan het Nationaal Archief. Zij kunnen daartoe contact opnemen met de Stichting KLOKK via informatie@klokk.nl of per post via postadres: Stichting KLOKK p/a Prins Mauritslaan 6 2582 LR DEN HAAG

HULPVERLENING

Hulpverlening kerkelijk kindermisbruik Indien hulp nodig is kunt u contact opnemen met: www.koershuis.eu . Het is een samenwerking van 7 organisaties waaronder VPKK (Vrouwen Platform Kerkelijk Kindermisbruik).Deze organisatie  ondersteunt niet alleen vrouwen maar ook mannen inzake kerkelijk kindermisbruik. Voor het melden en indienen van klachten over kerkelijk seksueel misbruik en/of geweldsdelicten kunt u contact opnemen met het officiële door de Rooms Katholieke Kerk ingestelde meldpunt : www.meldpuntgrensoverschrijdendgedragrkk.nl

PS

MCU zou benadert worden maar is tot op heden niet gebeurt??? Weer ellebogen werk, we gaan 2010 / 2011 niet herhalen!