Gisteren was onverwacht, emotioneel, een pittige dag. Liep weer eens boekhandel Selexis binnen om mijn broertje, na zijn vakantie, even hallo te zeggen. Hij gooide zijn armen om mijn schouder en zei, ‘ik heb iets voor je’! Hij liet mij een DVD zien waarop stond: ‘de vierdaagse‘, ‘hier staat papa op’.

“Wat’? Ik was als geslagen, we hebben een leven zonder vader gekend, hoe kan dit opeens opduiken? Hij was politie agent en stierf op 28 april 1958, onverwachts onder dubieuze omstandigheden nadat hij thuis was gekomen van een dienst tijdens kermis, en het ging er vaak heet aan toe in de Mijnstreek, kermis in Waubach, nooit een pretje want dronken teenagers of andere half volwassen (halb-starken / nozems), wilden vechten, voornamelijk om indruk te maken bij de meisjes. Waubach / Ubach over Worms herbergde de eerste multiculturele samenleving in ons land, in een dorp aan de grens met Duitsland. Veel Polen, Tsjechen later Italianen kwamen naar de Mijnstreek om er in de mijn (koel) te werken. Zij allen moesten een plaats vinden en eisten die met de vuist op. Mijn vader als politie agent kende de klappen van de zweep want op een andere kermis (in Rimburg) een paar jaar daarvoor hadden ze hem ook al een keer te grazen genomen. Naar aanleiding van geruchten rond de dood van mijn vader ben ik in 2001 begonnen met de pre-production / documentaire: ‘de Laatste Bus naar Waubach‘, die ingaat op zijn dood kermis Zondag-Maandag ochtend in 1958, en ik achter hem aanliep, hij de radio aanzette om het nieuws van  8 uur te horen. Hij viel achter over en was gelijk dood. Ik was als versteend, ik stond erbij en zag….het….. gebeuren….

Nu zou er een stukje film zijn waarop hij drie seconden te zien is met het politie korps dat vaker de Vierdaagse liep. Al in 1952 was hij van de partij en jaren lang hing een foto van het korps in het trappenhuis waarop hij met zijn collega’s te zien was.

Vanochtend heb ik dan eindelijk de DVD bekeken. De ‘Vierdaagse film’ bevat enkele seconden met mijn vader wachtend op soep, staat hij schuchter achter zijn collega’s, te wachten tot hij aan de beurt is. Ik heb er een screen-shot van proberen te maken maar het wil niet, al in het begin van de DVD wordt zwaar aangezet over ‘rechten’, en zonder toestemming bla bla… godver is de techno-tirannie al zover dat een screen shot onmogelijk gemaakt wordt? Moet je zelfs toestemming vragen voor footage uit 1952? Ja, hoor geweldig, eindelijk heb ik sinds de dood van mijn vader even drie seconden een glimp mogen vangen van iemand, die ik graag beter had willen leren kennen. Van een vader, die ik, tekort….nooit gehad heb! Nee, wordt niet toegestaan dus ik heb betaald voor de DVD (15.30 E) maar even een screen-shot zitten ‘rechten’ op, en of ik even contact wil opnemen met de ‘rechthebbenden’…fuck you rechthebbenden, lazer op met je beeldrecht. Hier is mijn vader, die wij, alle drie de kinderen, niet of nauwelijks gekend hebben waarvan ik denk in alle eerlijkheid dat hij mij nooit naar internaat zou hebben gestuurd, dat hij toen hij weggeplukt werd uit ons aardse bestaan, onzichtbaar de grond in verdween, nu op herhaling door ‘rechten’, definitief de grond is ingestampt. Money, money, money ….zielig….en oh zo zielloos.

De Curaçaose pastor Orlando B. is door de rechtbank in Willemstad veroordeeld tot negen jaar gevangenisstraf wegens seksueel misbruik van zeven vrouwen. Daarnaast mag hij veertien jaar de functie van pastor niet uitoefenen.

Tegen de geestelijke was achttien jaar cel geëist. Volgens de rechter is bewezen dat hij meerdere vrouwen seksueel heeft misbruikt. Sommige van hen waren minderjarig.

Zo juist werd bekend dat een ‘dark web’ is ontmanteld

In 2012 zijn wij (MCU) bij de presentatie geweest van de class-action in Gent / België. Hier het laatste nieuws van onze lotgenoten groep uit België, mensen rechten in de kerk, die dit mede organiseerden. Mea Culpa was aanwezig om solidariteit te betuigen en lering te trekken uit dit proces.

Wij hebben ook al wat advocaten versleten aan ‘class-action’, procedures maar de advocatuur / rechterlijke macht wil geen nieuwe feiten blootstellen aan doofpot RKK.

Advocaat Walter Van Steenbrugge was vorig jaar naar dat Hof gestapt nadat een groepsvordering (class-action) om procedurele redenen was afgewezen door de Belgische rechtbank van eerste aanleg, het hof van beroep en het Hof van Cassatie. In een gesprek met Knack noemt Van Steenbrugge de beslissing van Straatsburg ‘een eerste belangrijke stap in de goede richting. Verreweg de meeste klachten raken niet voorbij die eerste selectie.’

DELEN

De slachtoffers van seksueel misbruik kregen in België nooit toegang tot een rechter (In Nederland incidenteel want het zou tot een nog groter schandaal kunnen leiden als de onthullingen in 2010 dat werd gekaapt door Deetman en zijn 10.000 tot 20.000 slachtoffers seksueel geweld. In Nederland kan dit allemaal zonder diepgaand (dader) onderzoek).

Met een groepsvordering of class-action aan het adres van de Belgische bisschoppen en (vooral) de Heilige Stoel in Rome haalden Van Steenbrugge en co. zes jaar geleden de voorpagina’s van kranten in binnen- en buitenland. Tientallen slachtoffers van seksueel misbruik die hun pijlen rechtstreeks op het Vaticaan richtten: dat was ongezien. Nadat de vordering vorig jaar werd afgewezen door Cassatie, stapte Van Steenbrugge naar het Hof in Straatsburg, waar besloten werd om een procedure ten gronde te starten.

Tijdens de procedure zal de Belgische rechtspraak over de class-action tegen het licht worden gehouden van de fundamentele rechten van de mens. ‘De slachtoffers van seksueel misbruik kregen in België nooit toegang tot een rechter,’ legt Van Steenbrugge uit. ‘De Belgische rechters vonden dat een groepsvordering procedureel niet toelaatbaar was, en kende daarnaast ook immuniteit toe aan het Vaticaan. (zal wel anders worden nu de derde man in de top van het Vaticaan problemen heeft in eigen land Australië; kardinaal Pell is de naam).

Volgens mij is dat een duidelijke inbreuk op artikel 13 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), dat bepaalt dat je áltijd bij een rechter terecht moet kunnen als je subjectieve rechten geschonden zijn. Als Straatsburg die redenering volgt, kan – eindelijk en voor het eerst – de beoordeling van de aansprakelijkheid van het Vaticaan en de bisschoppen beginnen. Wij zullen het Hof er dan van proberen te overtuigen dat de kerk in Vlaanderen, op verzoek van Rome, altijd de andere kant heeft uitgekeken. We zullen stukken tonen die bewijzen dat geestelijken gedwongen werden om te zwijgen op straffe van excommunicatie, en dat er misbruik is gemaakt van het morele gezag, met aantoonbare schade tot gevolg.’