Er is binnenkort 10 September een hoorzitting over de….afstandsbaby’s. Wie zitten er aan tafel?? Nee, niet MCU terwijl wij, Mea Culpa United, vanaf het begin dit probleem op de dikke, misbruik agenda plaatsten. Enerzijds had  het te maken met haast gespleten, morele opvattingen, die leiden tot handel bij het krijgen van kinderen, anderzijds werd het afgekeurd (geen seks voor het huwelijk) en moest je er dan ook maar voor boeten waarna overheid, kerk en samenleving misbruik maakten van de ontstane adoptie mogelijkheden. Wij hebben dit op de agenda gezet, het heeft mevr. Toorenburg (CDA) in 2012 aangezet om vragen te stellen aan de minister.

In het debat in de Tweede Kamer over het (eerste) rapport van de Commissie-Deetman op 31 januari 2012 hebben de afgevaardigde, mevrouw dr. M.M. van Toorenburg, en de minister aandacht gevraagd voor (aanvullend) onderzoek naar afstandsbaby’s. Dat heeft geleid tot een onderzoeknotitie, die in een tweede rapport is opgenomen. Het betreft de bladzijden 82 tot en met 97, die op 22 juni jl op verzoek van de heer Deetman aan de plv. griffier van de vaste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie zijn toegezonden. De vaste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie heeft voor 10 september 2015 een hoorzitting uitgeschreven. In verband daarmee wordt deze notitie aangepast vanwege het verschijnen van nieuwe literatuur. Het betreft een studie naar de vroedvrouwenschool in Heerlen.

Wim Deetman, Seksueel misbruik van en geweld tegen meisjes in de Rooms-Katholieke Kerk. Een vervolgonderzoek (Amsterdam: Balans, 2013) pp. 82-97.

Nogmaals we hebben veel tijd, en energie gestoken in dit dossier. In 2010 drong MCU aan voor een onderzoek, de noodzaak naar de handel in baby’s, de afstandsbaby’s te bekijken. Vpkk bestond nog niet en voorzitster A. Knibbe liep bij Mea Culpa United iedereen voor de voeten, zat overal bovenop, noteerde telefoongesprekken, schreef ieder woord op, ik noemde het ‘onze kleine stasi juf’, terwijl dit dossier haar niet bijzonder interesseerde. In 2012 spoorden wij mevr. Toorenburg aan om te informeren naar dit verborgen drama zoals zich dat ondermeer afgespeeld heeft in Hooghees, de gesloten kliniek naast de vroedvrouwen school in Heerlen waar ongehuwde moeders onder strenge controle konden bevallen. A. Knibbe zat in een andere organisatie (Klokk) en gaf geen blijk van solidariteit, noch  informeerde ze naar deze misère, je kon er ook nog niet echt mee ‘scoren’ (media belangstelling afdwingen).

23 April 2012 deden wij de volgende oproep nadat wij al jaren archieven verzameld hadden en tal van gesprekken, ook met Belgische lotgenoten:

OPROEP AAN DE TWEEDE KAMER

SINDS HET VERSCHIJNEN VAN HET DEETMAN RAPPORT WAAR SPRAKE IS VAN SEKSUEEL KINDERMISBRUIK TUSSEN DE 10.000 EN 20.000 SLACHTOFFERS  HEEFT ZICH NOG NIEMAND GEMELD, SLECHTS EXCUSES MAAR GEEN DADER(S) TE BEKENNEN.

WIJ ROEPEN DAN OOK DE TWEEDE KAMER OP EEN GRONDIG PARLEMENTAIR ONDERZOEK TE DOEN NAAR SEKSUEEL MISBRUIK, GEWELD, PSYCHISCH LIJDEN, DE CASTRATIES, DE MEDISCHE EXPERIMENTEN EN DE AFSTANDSBABY’S.

OOK MOET HET DOEL ZIJN VAN DIT PARLEMENTAIR ONDERZOEK DAAR GEBLEKEN IS DAT ‘TOEVALSTREFFERS’ TOT DE MOGELIJKHEDEN BEHOORT.

DE TOEGEZEGDE INFORMATIE DIE DE KAMER KRIJGT OVER DE 22 GEESTELIJKEN DIE ZIJN VEROORDEELT WILLEN WIJ MET KLEM INZIEN; TRANSPARANT EN IN VOLLEDIGE OPENHEID.

INITIATIEF MEA CULPA UNITED

Bert Smeets

In onze ‘participatie maatschappij’ ontbreekt een duidelijk element: solidariteit. De PvdA, (iedereen doet mee), ik zal er niet meer op stemmen, DE PVDA neemt geen contact met ons op, wij doen DUS niet mee. Het is deze eenzijdige, op scoren beluste politiek die in dit geval MCU de scherpe kantjes bloot leggende, uitsluit en verwijs graag naar enkele artikelen voordat u vergeet dat wij hier zeer bij betrokken zijn en blijven……..

Tussen 1925 en 1986 kwamen zwangere Ierse meisjes in het opvanghuis van de katholieke nonnen van Bon Secours hun onwettige baby’s baren, om de kinderen er dan veilig te laten opgroeien. Ongehuwd zwanger raken was in het streng katholieke land immers een grote schande, aldus de Standaard.

Het was de bedoeling dat de meisjes na de bevalling elders in Ierland hun heil zochten. Uit geschiedkundige documenten blijkt dat hun kinderen na hun vertrek echter zwaar verwaarloosd werden. Enkel de kinderen die gezond bleven hadden het geluk dat ze ter adoptie werden aangeboden, of verkocht werden aan rijke, kinderloze echtparen.

Vrouwen die ooit bevielen in wat ‘The Home’ werd genoemd, zijn van plan om hun kind als vermist op te geven om verder onderzoek mogelijk te maken, meldt de Britse krant The Daily Mail. Het massagraf wordt binnenkort volledig opengelegd. Vermoedelijk gaat het om meer dan 800 skeletten.

Mea Culpa United heeft vanaf 2010 de afstandbaby’s benoemd en naar voren gebracht in de Tweede kamer waar niemand van de politieke partijen reageerde?? CDA keek de andere kant uit of er al niet genoeg ellende uit de katholieke beerput naar boven was geëmmerd, en de andere partijen wilden graag bewijzen. ‘Met zwijgen kruist men de duivel’ zullen ze gedacht hebben want deze immense doofpot gold ook voor heel Europa. Van heinde en verre kwamen vrouwen (tienermeisjes) naar de vroedvrouwenschool in Heerlen, daar bestond een gesloten afdeling Hooghees waar Irene van Wesel het volgende over schreef:

De oude Vroedvrouwenschool is een plek van leven en van dood: nieuw leven en ouderdom, van sterfte en herstel. Tegenstellingen die voelbaar zijn in de omgeving. Niet alleen nu, maar ook in het verleden. Honderden kinderen stierven hier voor, tijdens of na de geboorte. Iets dat vroeger werd weggemoffeld, waar een moeder geen verdriet om mocht hebben. Vaak kreeg zij haar kind niet eens te zien. De Vroedvrouwenschool was daardoor ook in haar eigen tijdperk niet alleen een oord van vreugde, maar ook van diep verdriet. Kinderen werden begraven op het kerkhof te Heerlerbaan, zonder naam en zonder steen. Een praktijk waar men achteraf bezien spijt van heeft. In 2005 werd ter nagedachtenis aan deze kinderen het ‘Vlinderhuisje’ geplaatst. Een bronzen kistje met talloze vlindertjes dat het kerkhof siert, direct naast zijn ingang. De vele bloemen en knuffels rond het kunstwerk laten zien dat zelfs na al die jaren, deze kinderen allerminst vergeten zijn. 

MCU vind dat men verder moet gaan dan knuffels en bloemen, en een zeer onnozel ‘spijt’. MCU heeft statistieken over deze afstandbaby’s, ter nagedachtenis aan verboden verlangens en aan alle vrouwen die nog steeds zwijgen…nu veertig, vijftig, zestig jaar later.

zie: Gevallen meisjes

Nieuws over de afstandsbaby’s…150.000 vrouwen stonden hun baby af

Niet gewenst

Gevallen tienermeisjes

Een uittrekbaar condoom voor al uw katholieke obsessies

‘Het gaf ons veel stof tot nadenken’, schreef Christiaan Ruppert nadat wij, Guido Klabbers en ondergetekende een goed gesprek met Mischa de Winter en Ruppert hadden in s’ Hertogenbosch over de op te richten commissie geweld jeugdzorg onder leiding van Micha de Winter. De commissie is inmiddels live gegaan. Hun site is te benaderen op www.commissiegeweldjeugdzorg.nl

Bij deze, een van de vele verhalen over geweld in de jeugdzorg, onder toeziend (v)oog(d) van de Nederlandse overheid.

Peter H. was vijf jaar (1956) toen hij in 1961 op La Salle in Boxtel werd geplaatst door kinderbescherming, jeugdzorg nu. Daar verbleef hij tot 1975. Thuis werd Peter altijd geslagen door zijn vader, ‘geen idee waarom die mij sloeg maar mijn moeder vertelde later dat hij Peter niet mocht’, zo omschreef Peter de situatie thuis. De eerste groep waar Peter bij werd ingedeeld op de La Salle heette typerend ‘de Rakkertjes’; allemaal van zijn leeftijd, beetje ouder, beetje jonger’. Frater Arlado, klein, grijs, oud, met bril had het toezicht bij de Rakkertjes. De eerste avond kreeg Peter van Pater Arlado een klap in zijn gezicht. Peter bleek te traag zijn bij het uitkleden, bij het naar bed gaan. Arlado sloeg ook vaker met zijn wandelstok, dan boog hij Peter over zijn knie, en dan sloeg hij op zijn billen. Vele kinderen ervoeren het zelfde bij frater Arlado. Peter moest erg wennen, het gebouw, alle kinderen die om hem heen woonden, vijftien vreemde, getraumatiseerde kinder rakkertjes die allemaal uit huis waren geplaatst. Peter kwam terecht op een lange zaal met aan weerskanten bedden met een kruk om je kleren op te leggen. ‘Je had evengoed thuis kunnen blijven want iedere avond vielen er klappen’. Het gebeurde wanneer je naar de toiletten liep, licht was toen al uit, mepte Arlado je weer het bed in. Dit vanaf zijn vijfde levensjaar en hij in een andere groep terecht kwam.

Toen Peter naar de groep Pandarosa ging, hij was toen inmiddels al tien jaar, werd het geweld minder. Met dit verschil dat een andere straf je ten deel viel: isolatie! Je werd in de gang bij de douches gezet, in het donker en dat kon wel uren duren. Dit begon al bij de Rakkertjes en kreeg zijn vervolg bij Pandarosa, de La Salle, Boxtel. Bij Peter werd toen epilepsie geconstateerd, de vraag was: ‘kwam dat door het geweld of was het erfelijk?’ Het jarenlange geweld had bij Peter zijn sporen nagelaten, terwijl hij juist een van de rustige Rakkertjes was, ‘nooit al te uitbundig’, zo omschreef Peter zichzelf. Frater Serafino werd zijn surveillant, en deze frater was nooit gewelddadig. Daarna ging Peter naar de groep ‘de Uitkijk’ met mentors, leken begeleiding Kees van der Ven, dhr. Koppelmans gebruikten evenmin geweld.

Bij frater Corneliano groep begon het geweld echter opnieuw, ‘je zag de lichtflitsen uit je ogen komen’, om kleine vergrijpen zoals bij het over de rand plassen, of dat je voor een moment niet vindbaar was bij het voetballen. Niemand van de familie vroeg Peter terug tijdens de maandelijkse bezoeken in die veertien jaar dat hij op La Salle gezeten heeft. Tijdens de vakantie sloeg Pa niet meer maar vragen of hij naar huis terug mocht, deze gedachten hadden de La Salle en zijn ouders niet, daar wacht Peter nog steeds op. Thuis?

(MCU) Wij weten er alles van

Wesolowski was de eerste die in het Vaticaan was aangeklaagd wegens seksueel misbruik van kinderen en het bezit van kinderporno. Zijn proces zou deze zomer beginnen, maar werd uitgesteld omdat Wesolowski te ziek was om zichzelf te verdedigen. Om welke ziekte het ging, is niet duidelijk.

Gisteren liep ik al telefonerend met mijn zoon Ramon door het park, langs schurende ezels en chagrijnige bokjes die het gedrag van oude sikje soortgenoten met plezier kopiëren. In de verte hoorde ik muziek, en zag mensen in een grote cirkel staan, handen, armen op hun schouders, dansten zij de Hora, en ging gelijk informeren daar ik het niet zeker wist of het ook wel de hora ‘horon’ voorstelde?  Van de groep vrouwen die in meerderheid aan tafel zaten en toekeken hoe het feest verliep wees men naar de enige man die kenbaar maakte geen Nederlands te praten. Ik vroeg “maybe English?” De man klemde een klein schepje lucht tussen zijn duim en wijsvinger: ‘a little’!

“Uh, parlez vous Francais”. “Non”! Deutsch? “Only Arab”, sprak de man vriendelijk. Het enige woord Arabisch dat ik kende heb ik uitgesproken waarmee ik de hele tafel op mijn hand kreeg. Gelukkig schoof een jong meisje aan tafel en zij zou kunnen vertalen, werd mij non-verbaal duidelijk gemaakt.

“Spreek jij Nederlands? Mooi! Wat is dit voor feest”, vroeg ik haar. Het meisje keek eerst naar haar moeder, vader hoe zij zou antwoorden. Ik dacht: ‘oh jee die heeft mij niet begrepen dus ik riep ‘party’! “Oh geen, party”, dat is een westers begrip, losbandig, Motown, de Jackson 5, dirty Diana, Wilson Picket en zijn land of thousand dances, wordt geassocieerd met luide popmuziek, drugs en een ander, westers genoegen: alcohol.

“Nee, geen party” antwoordde het meisje “islamitisch”. Het woord ‘islamitisch werd op de helft in tweeën geslikt, net niet volledig uitgesproken, de klank verdween achter haar jeugdige mondhoeken en boog daarbij lichtelijk haar hoofd.

“Okay”, zei ik beleefd “islamitisch feest”, wilde nog vragen welk feest want het kon ‘het suikerfeest’ niet zijn, inmiddels afgesloten of ‘de nacht van de wonderen’ want het was immers namiddag 16 uur, volop licht en een warme zonnewind maakte de sfeer zeer aangenaam. Toen ik rondkeek zag ik tot mijn verbazing dat ik de enige autochtoon aanwezig, hoewel ik dit woord ‘autochtoon’ haat want voel ik me wel thuis in een stad waar je dertig jaar woont en met de nek wordt aangekeken omdat je niet bij een of ander clubje aansluit’. Nee, ik ben geen autochtoon, ik loop, leef, adem, ben hier, net als deze mensen op deze aardplek.

Er liep nog een lokale camera man of van de stadsomroep TV Maastricht of het ander Christelijk huichel bolwerk L 1, zij laten graag mensen aan het woord die niets te vertellen hebben of promoten eigen personeel wanneer die opera’s, boeken of andere muzikale wonderen verrichten maar deze voorzitter / woordvoerder Mea Culpa United wordt lekker breed geboycot, je moet ook niet doorzeuren over misbruik / geweld op internaten of een plaatselijke meneer pastoor aanpakken, de persvrijheid bepalen zij. De vrije pers man liep me voorbij, ‘oh nee jou ga ik niks vragen want jij gaat natuurlijk vertellen waar zijn die multi-culturele Nederlanders of beter Maastrichtenaren want ach ieder groepje mag hier haar feestje in alle beslotenheid vieren van Inkom studenten tot rondleidingen door de stad die verhalen over waar de kloostermuren ophouden maar wat zich erachter heeft afgespeeld, wordt met geen woord over gerept. Maastricht een historische stad.

En dan als ideologisch sluitstuk, de brandende kwestie nu…de hoofdzakelijk islamistische vluchten stroom naar het westen, naar dirty Diana, naar de imitators van één van 5 Jacksons, naar ons veilige Europa waar men de Griekse kwestie nauwelijks aan kan en de grote banken kunnen verdienen aan de schulden die zij weloverwogen hebben gecreëerd, de hele muntorde dictatuur, dat zij ons willen laten geloven dat we nog meer Actions en Ikea’s nodig hebben, dat onze bankstellen verslijten van het geschuif en gezap naar strontvervelende ellende over al die rennende rukker ego’s die zelf de hele tijd in beeld willen, dan komt er een moment om op te staan, weg van die bank en een oproep naar al die stemmers op politici die geen problemen oplossen, de Bushes, Blairs, Balkeneinde’s die de hele Arab op drift hebben gekregen met hun oliedomme politiek, honderduizenden doden en geen Internationaal gerechtshof die deze lieden ter verantwoording roept….of spreekt u met een beetje lucht tussen uw duim en wijsvinger?