Docenten van de Amsterdamse Theaterschool knoopten lange tijd amoureuze relaties aan met studentes. Karin Bloemen heeft een dossier met anonieme verklaringen over de theaterschoolaffaire gemaakt. Twee prominente docenten van de toneelschool werden in juli beschuldigd van jarenlang grensoverschijdend gedrag richting studenten.
Bloemen vertelt in een Volkskrant-interview ook met de zaak bezig geweest te zijn.
“De Volkskrant heeft mij gevraagd of ik een dossier had met anonieme verklaringen over Ruut Weissman. Ik heb gezegd: ‘Ja, ik ben daar mee bezig geweest’. Docent Ruut Weissman, artistiek leider van de Theaterschool en vermaard theaterregisseur, bekend van de musical ‘Hij gelooft in mij‘ over André Hazes. Weissman erkent desgevraagd dat hij in de jaren ’80 relaties met studenten had, maar zegt zichzelf begin jaren ’90 tot de orde te hebben geroepen.’!!! Op een dag realiseerde ik me dat mijn positie dat niet toeliet. Maar in de jaren ’80 gebeurde dat gewoon, relaties met studenten. Mijn leidinggevenden deden dat ook. Ik wil het niet goedpraten, maar dat was het klimaat.
“Vorig jaar is Bloemen met die getuigenissen naar Jan Zoet, directeur van de Amsterdamse Theaterschool, gegaan. Wat ik wilde, was alleen aan de school vragen: gaat het wel goed hier, jongens?”
“Het enige woord dat telt in dit verband is ‘verantwoordelijkheid’. Iedereen moet zijn verantwoordelijkheid nemen, zowel de student als de docent. Maar degene die eindverantwoordelijk is, moet supervisie houden. Diegene moet dus integer zijn en moraliteit bezitten.”
“Ik wil gewoon graag dat het op mijn oude school veilig is voor de kinderen. En als die kinderen nu zeggen dat ze zich prima voelen, nou, dan is dat prima.”
De hysterie over seksueel misbruik / gedrag gaat steeds meer de kant op van paniekzaaierij, ‘de kinderen’ hier zijn 21, net iets jonger dan wel ouder’, jonge volwassenen, dus kinderen is valse, sentimentele lariekoek. Natuurlijk is het niet goed te praten dat docenten misbruik maken van hun positie, het enige woord dat telt is verantwoordelijkheid, zegt Bloemen, zowel student als docent. Now we’re talking.
Wat onvermeld blijft is de geestelijke afbraak / terreur die veel grotere impact heeft op bijvoorbeeld de Toneelschool in Maastricht. Nu heb ik zelf enkele jaren met studenten van de Toneelschool in een huis gewoond. Ik heb gezien hoe hun eigenheid tot op het bot werd afgebroken. Hoe hun ziel in een snel kookpan werd ondergedompeld, ze moesten een gebakken ei tot zelf-verzonnen personages spelen, die de propedeuse acteur / actrice in dop moest ondergaan. Je moet bij het publiek in de smaak vallen, geld, roem, natte plekken om met Sjef van Oekel te spreken, Er zijn gevallen bekend van zelfmoord, totale psychologische ontwrichting en geknakte persoonlijkheden. Dat zie je overigens ook in de muziek waar menige jury / radio dj met belachelijke keuzes en criteria werken om bandjes te beoordelen. Muziekpolitie die zichzelf deskundig noemen, als halfgoden zich gedragen met hun wansmaak, een cultuur van zielloze adoratie; alles wat hun niet zint of prijst werd en wordt verbannen. Geef ze geen macht, die toneelmeesters en juryleden, of je wordt ordinair gebruikt / misbruikt, hoe het hun uitkomt.
Er is binnenkort 10 September een hoorzitting over de….afstandsbaby’s. Wie zitten er aan tafel?? Nee, niet MCU terwijl wij, Mea Culpa United, vanaf het begin dit probleem op de dikke, misbruik agenda plaatsten. Enerzijds had het te maken met haast gespleten, morele opvattingen, die leiden tot handel bij het krijgen van kinderen, anderzijds werd het afgekeurd (geen seks voor het huwelijk) en moest je er dan ook maar voor boeten waarna overheid, kerk en samenleving misbruik maakten van de ontstane adoptie mogelijkheden. Wij hebben dit op de agenda gezet, het heeft mevr. Toorenburg (CDA) in 2012 aangezet om vragen te stellen aan de minister.
In het debat in de Tweede Kamer over het (eerste) rapport van de Commissie-Deetman op 31 januari 2012 hebben de afgevaardigde, mevrouw dr. M.M. van Toorenburg, en de minister aandacht gevraagd voor (aanvullend) onderzoek naar afstandsbaby’s. Dat heeft geleid tot een onderzoeknotitie, die in een tweede rapport is opgenomen. Het betreft de bladzijden 82 tot en met 97, die op 22 juni jl op verzoek van de heer Deetman aan de plv. griffier van de vaste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie zijn toegezonden. De vaste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie heeft voor 10 september 2015 een hoorzitting uitgeschreven. In verband daarmee wordt deze notitie aangepast vanwege het verschijnen van nieuwe literatuur. Het betreft een studie naar de vroedvrouwenschool in Heerlen.
Wim Deetman, Seksueel misbruik van en geweld tegen meisjes in de Rooms-Katholieke Kerk. Een vervolgonderzoek (Amsterdam: Balans, 2013) pp. 82-97.
Nogmaals we hebben veel tijd, en energie gestoken in dit dossier. In 2010 drong MCU aan voor een onderzoek, de noodzaak naar de handel in baby’s, de afstandsbaby’s te bekijken. Vpkk bestond nog niet en voorzitster A. Knibbe liep bij Mea Culpa United iedereen voor de voeten, zat overal bovenop, noteerde telefoongesprekken, schreef ieder woord op, ik noemde het ‘onze kleine stasi juf’, terwijl dit dossier haar niet bijzonder interesseerde. In 2012 spoorden wij mevr. Toorenburg aan om te informeren naar dit verborgen drama zoals zich dat ondermeer afgespeeld heeft in Hooghees, de gesloten kliniek naast de vroedvrouwen school in Heerlen waar ongehuwde moeders onder strenge controle konden bevallen. A. Knibbe zat in een andere organisatie (Klokk) en gaf geen blijk van solidariteit, noch informeerde ze naar deze misère, je kon er ook nog niet echt mee ‘scoren’ (media belangstelling afdwingen).
23 April 2012 deden wij de volgende oproep nadat wij al jaren archieven verzameld hadden en tal van gesprekken, ook met Belgische lotgenoten:
OPROEP AAN DE TWEEDE KAMER
SINDS HET VERSCHIJNEN VAN HET DEETMAN RAPPORT WAAR SPRAKE IS VAN SEKSUEEL KINDERMISBRUIK TUSSEN DE 10.000 EN 20.000 SLACHTOFFERS HEEFT ZICH NOG NIEMAND GEMELD, SLECHTS EXCUSES MAAR GEEN DADER(S) TE BEKENNEN.
WIJ ROEPEN DAN OOK DE TWEEDE KAMER OP EEN GRONDIG PARLEMENTAIR ONDERZOEK TE DOEN NAAR SEKSUEEL MISBRUIK, GEWELD, PSYCHISCH LIJDEN, DE CASTRATIES, DE MEDISCHE EXPERIMENTEN EN DE AFSTANDSBABY’S.
OOK MOET HET DOEL ZIJN VAN DIT PARLEMENTAIR ONDERZOEK DAAR GEBLEKEN IS DAT ‘TOEVALSTREFFERS’ TOT DE MOGELIJKHEDEN BEHOORT.
DE TOEGEZEGDE INFORMATIE DIE DE KAMER KRIJGT OVER DE 22 GEESTELIJKEN DIE ZIJN VEROORDEELT WILLEN WIJ MET KLEM INZIEN; TRANSPARANT EN IN VOLLEDIGE OPENHEID.
INITIATIEF MEA CULPA UNITED
Bert Smeets
In onze ‘participatie maatschappij’ ontbreekt een duidelijk element: solidariteit. De PvdA, (iedereen doet mee), ik zal er niet meer op stemmen, DE PVDA neemt geen contact met ons op, wij doen DUS niet mee. Het is deze eenzijdige, op scoren beluste politiek die in dit geval MCU de scherpe kantjes bloot leggende, uitsluit en verwijs graag naar enkele artikelen voordat u vergeet dat wij hier zeer bij betrokken zijn en blijven……..
achter deze muren speelden zich grote drama’s af; Hooghees
Tussen 1925 en 1986 kwamen zwangere Ierse meisjes in het opvanghuis van de katholieke nonnen van Bon Secours hun onwettige baby’s baren, om de kinderen er dan veilig te laten opgroeien. Ongehuwd zwanger raken was in het streng katholieke land immers een grote schande, aldus de Standaard.
Het was de bedoeling dat de meisjes na de bevalling elders in Ierland hun heil zochten. Uit geschiedkundige documenten blijkt dat hun kinderen na hun vertrek echter zwaar verwaarloosd werden. Enkel de kinderen die gezond bleven hadden het geluk dat ze ter adoptie werden aangeboden, of verkocht werden aan rijke, kinderloze echtparen.
Vrouwen die ooit bevielen in wat ‘The Home’ werd genoemd, zijn van plan om hun kind als vermist op te geven om verder onderzoek mogelijk te maken, meldt de Britse krant The Daily Mail. Het massagraf wordt binnenkort volledig opengelegd. Vermoedelijk gaat het om meer dan 800 skeletten.
Mea Culpa United heeft vanaf 2010 de afstandbaby’s benoemd en naar voren gebracht in de Tweede kamer waar niemand van de politieke partijen reageerde?? CDA keek de andere kant uit of er al niet genoeg ellende uit de katholieke beerput naar boven was geëmmerd, en de andere partijen wilden graag bewijzen. ‘Met zwijgen kruist men de duivel’ zullen ze gedacht hebben want deze immense doofpot gold ook voor heel Europa. Van heinde en verre kwamen vrouwen (tienermeisjes) naar de vroedvrouwenschool in Heerlen, daar bestond een gesloten afdeling Hooghees waar Irene van Wesel het volgende over schreef:
De oude Vroedvrouwenschool is een plek van leven en van dood: nieuw leven en ouderdom, van sterfte en herstel. Tegenstellingen die voelbaar zijn in de omgeving. Niet alleen nu, maar ook in het verleden. Honderden kinderen stierven hier voor, tijdens of na de geboorte. Iets dat vroeger werd weggemoffeld, waar een moeder geen verdriet om mocht hebben. Vaak kreeg zij haar kind niet eens te zien. De Vroedvrouwenschool was daardoor ook in haar eigen tijdperk niet alleen een oord van vreugde, maar ook van diep verdriet. Kinderen werden begraven op het kerkhof te Heerlerbaan, zonder naam en zonder steen. Een praktijk waar men achteraf bezien spijt van heeft. In 2005 werd ter nagedachtenis aan deze kinderen het ‘Vlinderhuisje’ geplaatst. Een bronzen kistje met talloze vlindertjes dat het kerkhof siert, direct naast zijn ingang. De vele bloemen en knuffels rond het kunstwerk laten zien dat zelfs na al die jaren, deze kinderen allerminst vergeten zijn.
MCU vind dat men verder moet gaan dan knuffels en bloemen, en een zeer onnozel ‘spijt’. MCU heeft statistieken over deze afstandbaby’s, ter nagedachtenis aan verboden verlangens en aan alle vrouwen die nog steeds zwijgen…nu veertig, vijftig, zestig jaar later.
Jozef Wesolowski, a papal ambassador and the highest-ranking Catholic official to be put on trial for child abuse charges, died in his room early Friday. “Vatican authorities quickly carried out the first investigation and have established that the death was caused by natural causes,” a Vatican statement said. An autopsy has been ordered and Pope Francis informed.
Wesolowski, 66, was the highest-ranking Catholic official arrested for alleged sexual abuse of minors.
Voor al diegenen die niet de Engelse taal machtig zijn: het proces, de klacht, canonieke rechtspraak tegen Wesolowski is door zijn ziekte maanden vertraagd. Waar hebben we dat nog meer meegemaakt?
Nou ja, als er ergens een pastoor opeens zijn biezen pakt, ook onder het mom van pensioen gerelateerde zaken, geloof is een schone zaak maar niet op deze planeet.
‘Het gaf ons veel stof tot nadenken’, schreef Christiaan Ruppert nadat wij, Guido Klabbers en ondergetekende een goed gesprek met Mischa de Winter en Ruppert hadden in s’ Hertogenbosch over de op te richten commissie geweld jeugdzorg onder leiding van Micha de Winter. De commissie is inmiddels live gegaan. Hun site is te benaderen op www.commissiegeweldjeugdzorg.nl
Bij deze, een van de vele verhalen over geweld in de jeugdzorg, onder toeziend (v)oog(d) van de Nederlandse overheid.
Peter H. was vijf jaar (1956) toen hij in 1961 op La Salle in Boxtel werd geplaatst door kinderbescherming, jeugdzorg nu. Daar verbleef hij tot 1975. Thuis werd Peter altijd geslagen door zijn vader, ‘geen idee waarom die mij sloeg maar mijn moeder vertelde later dat hij Peter niet mocht’, zo omschreef Peter de situatie thuis. De eerste groep waar Peter bij werd ingedeeld op de La Salle heette typerend ‘de Rakkertjes’; allemaal van zijn leeftijd, beetje ouder, beetje jonger’. Frater Arlado, klein, grijs, oud, met bril had het toezicht bij de Rakkertjes. De eerste avond kreeg Peter van Pater Arlado een klap in zijn gezicht. Peter bleek te traag zijn bij het uitkleden, bij het naar bed gaan. Arlado sloeg ook vaker met zijn wandelstok, dan boog hij Peter over zijn knie, en dan sloeg hij op zijn billen. Vele kinderen ervoeren het zelfde bij frater Arlado. Peter moest erg wennen, het gebouw, alle kinderen die om hem heen woonden, vijftien vreemde, getraumatiseerde kinder rakkertjes die allemaal uit huis waren geplaatst. Peter kwam terecht op een lange zaal met aan weerskanten bedden met een kruk om je kleren op te leggen. ‘Je had evengoed thuis kunnen blijven want iedere avond vielen er klappen’. Het gebeurde wanneer je naar de toiletten liep, licht was toen al uit, mepte Arlado je weer het bed in. Dit vanaf zijn vijfde levensjaar en hij in een andere groep terecht kwam.
Toen Peter naar de groep Pandarosa ging, hij was toen inmiddels al tien jaar, werd het geweld minder. Met dit verschil dat een andere straf je ten deel viel: isolatie! Je werd in de gang bij de douches gezet, in het donker en dat kon wel uren duren. Dit begon al bij de Rakkertjes en kreeg zijn vervolg bij Pandarosa, de La Salle, Boxtel. Bij Peter werd toen epilepsie geconstateerd, de vraag was: ‘kwam dat door het geweld of was het erfelijk?’ Het jarenlange geweld had bij Peter zijn sporen nagelaten, terwijl hij juist een van de rustige Rakkertjes was, ‘nooit al te uitbundig’, zo omschreef Peter zichzelf. Frater Serafino werd zijn surveillant, en deze frater was nooit gewelddadig. Daarna ging Peter naar de groep ‘de Uitkijk’ met mentors, leken begeleiding Kees van der Ven, dhr. Koppelmans gebruikten evenmin geweld.
Bij frater Corneliano groep begon het geweld echter opnieuw, ‘je zag de lichtflitsen uit je ogen komen’, om kleine vergrijpen zoals bij het over de rand plassen, of dat je voor een moment niet vindbaar was bij het voetballen. Niemand van de familie vroeg Peter terug tijdens de maandelijkse bezoeken in die veertien jaar dat hij op La Salle gezeten heeft. Tijdens de vakantie sloeg Pa niet meer maar vragen of hij naar huis terug mocht, deze gedachten hadden de La Salle en zijn ouders niet, daar wacht Peter nog steeds op. Thuis?
De wegens misbruik aangeklaagde vroegere pauselijke nuntius Josef Wesolowski is op 67-jarige leeftijd overleden, zo heeft het Vaticaan vrijdag meegedeeld. De vroegere Poolse aartsbisschop is een natuurlijke dood gestorven in de stadstaat.
Wesolowski was de eerste die in het Vaticaan was aangeklaagd wegens seksueel misbruik van kinderen en het bezit van kinderporno. Zijn proces zou deze zomer beginnen, maar werd uitgesteld omdat Wesolowski te ziek was om zichzelf te verdedigen. Om welke ziekte het ging, is niet duidelijk.
Docenten van de Amsterdamse Theaterschool knoopten lange tijd amoureuze relaties aan met studentes. Karin Bloemen heeft een dossier met anonieme verklaringen over de theaterschoolaffaire gemaakt. Twee prominente docenten van de toneelschool werden in juli beschuldigd van jarenlang grensoverschijdend gedrag richting studenten.
Wat onvermeld blijft is de geestelijke afbraak / terreur die veel grotere impact heeft op bijvoorbeeld de Toneelschool in Maastricht. Nu heb ik zelf enkele jaren met studenten van de Toneelschool in een huis gewoond. Ik heb gezien hoe hun eigenheid tot op het bot werd afgebroken. Hoe hun ziel in een snel kookpan werd ondergedompeld, ze moesten een gebakken ei tot zelf-verzonnen personages spelen, die de propedeuse acteur / actrice in dop moest ondergaan. Je moet bij het publiek in de smaak vallen, geld, roem, natte plekken om met Sjef van Oekel te spreken, Er zijn gevallen bekend van zelfmoord, totale psychologische ontwrichting en geknakte persoonlijkheden. Dat zie je overigens ook in de muziek waar menige jury / radio dj met belachelijke keuzes en criteria werken om bandjes te beoordelen. Muziekpolitie die zichzelf deskundig noemen, als halfgoden zich gedragen met hun wansmaak, een cultuur van zielloze adoratie; alles wat hun niet zint of prijst werd en wordt verbannen. Geef ze geen macht, die toneelmeesters en juryleden, of je wordt ordinair gebruikt / misbruikt, hoe het hun uitkomt.
