‘Het gaf ons veel stof tot nadenken’, schreef Christiaan Ruppert nadat wij, Guido Klabbers en ondergetekende een goed gesprek met Mischa de Winter en Ruppert hadden in s’ Hertogenbosch over de op te richten commissie geweld jeugdzorg onder leiding van Micha de Winter. De commissie is inmiddels live gegaan. Hun site is te benaderen op www.commissiegeweldjeugdzorg.nl

Bij deze, een van de vele verhalen over geweld in de jeugdzorg, onder toeziend (v)oog(d) van de Nederlandse overheid.

 

Peter H. was vijf jaar (1956) toen hij in 1961 op La Salle in Boxtel werd geplaatst door kinderbescherming, jeugdzorg nu. Daar verbleef hij tot 1975. Thuis werd Peter altijd geslagen door zijn vader, ‘geen idee waarom die mij sloeg maar mijn moeder vertelde later dat hij Peter niet mocht’, zo omschreef Peter de situatie thuis. De eerste groep waar Peter bij werd ingedeeld op de La Salle heette typerend ‘de Rakkertjes’; allemaal van zijn leeftijd, beetje ouder, beetje jonger’. Frater Arlado, klein, grijs, oud, met bril had het toezicht bij de Rakkertjes. De eerste avond kreeg Peter van Pater Arlado een klap in zijn gezicht. Peter bleek te traag zijn bij het uitkleden, bij het naar bed gaan. Arlado sloeg ook vaker met zijn wandelstok, dan boog hij Peter over zijn knie, en dan sloeg hij op zijn billen. Vele kinderen ervoeren het zelfde bij frater Arlado. Peter moest erg wennen, het gebouw, alle kinderen die om hem heen woonden, vijftien vreemde, getraumatiseerde kinder rakkertjes die allemaal uit huis waren geplaatst. Peter kwam terecht op een lange zaal met aan weerskanten bedden met een kruk om je kleren op te leggen. ‘Je had evengoed thuis kunnen blijven want iedere avond vielen er klappen’. Het gebeurde wanneer je naar de toiletten liep, licht was toen al uit, mepte Arlado je weer het bed in. Dit vanaf zijn vijfde levensjaar en hij in een andere groep terecht kwam.

Toen Peter naar de groep Pandarosa ging, hij was toen inmiddels al tien jaar, werd het geweld minder. Met dit verschil dat een andere straf je ten deel viel: isolatie! Je werd in de gang bij de douches gezet, in het donker en dat kon wel uren duren. Dit begon al bij de Rakkertjes en kreeg zijn vervolg bij Pandarosa, de La Salle, Boxtel. Bij Peter werd toen epilepsie geconstateerd, de vraag was: ‘kwam dat door het geweld of was het erfelijk?’ Het jarenlange geweld had bij Peter zijn sporen nagelaten, terwijl hij juist een van de rustige Rakkertjes was, ‘nooit al te uitbundig’, zo omschreef Peter zichzelf. Frater Serafino werd zijn surveillant, en deze frater was nooit gewelddadig. Daarna ging Peter naar de groep ‘de Uitkijk’ met mentors, leken begeleiding Kees van der Ven, dhr. Koppelmans gebruikten evenmin geweld.

Bij frater Corneliano groep begon het geweld echter opnieuw, ‘je zag de lichtflitsen uit je ogen komen’, om kleine vergrijpen zoals bij het over de rand plassen, of dat je voor een moment niet vindbaar was bij het voetballen. Niemand van de familie vroeg Peter terug tijdens de maandelijkse bezoeken in die veertien jaar dat hij op La Salle gezeten heeft. Tijdens de vakantie sloeg Pa niet meer maar vragen of hij naar huis terug mocht, deze gedachten hadden de La Salle en zijn ouders niet, daar wacht Peter nog steeds op. Thuis?

(MCU) Wij weten er alles van

 

 

Wesolowski was de eerste die in het Vaticaan was aangeklaagd wegens seksueel misbruik van kinderen en het bezit van kinderporno. Zijn proces zou deze zomer beginnen, maar werd uitgesteld omdat Wesolowski te ziek was om zichzelf te verdedigen. Om welke ziekte het ging, is niet duidelijk.

Gisteren liep ik al telefonerend met mijn zoon Ramon door het park, langs schurende ezels en chagrijnige bokjes die het gedrag van oude sikje soortgenoten met plezier kopiëren. In de verte hoorde ik muziek, en zag mensen in een grote cirkel staan, handen, armen op hun schouders, dansten zij de Hora, en ging gelijk informeren daar ik het niet zeker wist of het ook wel de hora ‘horon’ voorstelde?  Van de groep vrouwen die in meerderheid aan tafel zaten en toekeken hoe het feest verliep wees men naar de enige man die kenbaar maakte geen Nederlands te praten. Ik vroeg “maybe English?” De man klemde een klein schepje lucht tussen zijn duim en wijsvinger: ‘a little’!

“Uh, parlez vous Francais”. “Non”! Deutsch? “Only Arab”, sprak de man vriendelijk. Het enige woord Arabisch dat ik kende heb ik uitgesproken waarmee ik de hele tafel op mijn hand kreeg. Gelukkig schoof een jong meisje aan tafel en zij zou kunnen vertalen, werd mij non-verbaal duidelijk gemaakt.

“Spreek jij Nederlands? Mooi! Wat is dit voor feest”, vroeg ik haar. Het meisje keek eerst naar haar moeder, vader hoe zij zou antwoorden. Ik dacht: ‘oh jee die heeft mij niet begrepen dus ik riep ‘party’! “Oh geen, party”, dat is een westers begrip, losbandig, Motown, de Jackson 5, dirty Diana, Wilson Picket en zijn land of thousand dances, wordt geassocieerd met luide popmuziek, drugs en een ander, westers genoegen: alcohol.

“Nee, geen party” antwoordde het meisje “islamitisch”. Het woord ‘islamitisch werd op de helft in tweeën geslikt, net niet volledig uitgesproken, de klank verdween achter haar jeugdige mondhoeken en boog daarbij lichtelijk haar hoofd.

“Okay”, zei ik beleefd “islamitisch feest”, wilde nog vragen welk feest want het kon ‘het suikerfeest’ niet zijn, inmiddels afgesloten of ‘de nacht van de wonderen’ want het was immers namiddag 16 uur, volop licht en een warme zonnewind maakte de sfeer zeer aangenaam. Toen ik rondkeek zag ik tot mijn verbazing dat ik de enige autochtoon aanwezig, hoewel ik dit woord ‘autochtoon’ haat want voel ik me wel thuis in een stad waar je dertig jaar woont en met de nek wordt aangekeken omdat je niet bij een of ander clubje aansluit’. Nee, ik ben geen autochtoon, ik loop, leef, adem, ben hier, net als deze mensen op deze aardplek.

Er liep nog een lokale camera man of van de stadsomroep TV Maastricht of het ander Christelijk huichel bolwerk L 1, zij laten graag mensen aan het woord die niets te vertellen hebben of promoten eigen personeel wanneer die opera’s, boeken of andere muzikale wonderen verrichten maar deze voorzitter / woordvoerder Mea Culpa United wordt lekker breed geboycot, je moet ook niet doorzeuren over misbruik / geweld op internaten of een plaatselijke meneer pastoor aanpakken, de persvrijheid bepalen zij. De vrije pers man liep me voorbij, ‘oh nee jou ga ik niks vragen want jij gaat natuurlijk vertellen waar zijn die multi-culturele Nederlanders of beter Maastrichtenaren want ach ieder groepje mag hier haar feestje in alle beslotenheid vieren van Inkom studenten tot rondleidingen door de stad die verhalen over waar de kloostermuren ophouden maar wat zich erachter heeft afgespeeld, wordt met geen woord over gerept. Maastricht een historische stad.

En dan als ideologisch sluitstuk, de brandende kwestie nu…de hoofdzakelijk islamistische vluchten stroom naar het westen, naar dirty Diana, naar de imitators van één van 5 Jacksons, naar ons veilige Europa waar men de Griekse kwestie nauwelijks aan kan en de grote banken kunnen verdienen aan de schulden die zij weloverwogen hebben gecreëerd, de hele muntorde dictatuur, dat zij ons willen laten geloven dat we nog meer Actions en Ikea’s nodig hebben, dat onze bankstellen verslijten van het geschuif en gezap naar strontvervelende ellende over al die rennende rukker ego’s die zelf de hele tijd in beeld willen, dan komt er een moment om op te staan, weg van die bank en een oproep naar al die stemmers op politici die geen problemen oplossen, de Bushes, Blairs, Balkeneinde’s die de hele Arab op drift hebben gekregen met hun oliedomme politiek, honderduizenden doden en geen Internationaal gerechtshof die deze lieden ter verantwoording roept….of spreekt u met een beetje lucht tussen uw duim en wijsvinger?

 

Je zult nota bene in Streefkerk wonen en daar de vertrouwenspersoon worden van een slachtoffer misbruikt door haar stiefopa. Giften of beloften van geld deden de zaak geen goed dus de dominee zal wel met rode oortjes al die verhalen hebben aangehoord en tot de conclusie gekomen dat het slachtoffer veel liefde nodig had. Justitie verdenkt daarbij de dominee uit Streefkerk dat hij haar drie volle jaren zou hebben misbruikt. Tussen 2009 en 2012! Toch de jaren dat wij keihard op de trom sloegen over het seksueel geweld in de RK kerk, een andere streefkerk die er flink van langs kreeg. Niet bij de dominee, daar drong het nieuws niet door.

De 46-jarige man uit Streefkerk, die predikant was van de Hersteld Hervormde Kerk in Oud-Beijerland, is vorig jaar al uit zijn ambt gezet. De Hersteld Hervormde gemeente is in 2004 ontstaan uit gelovigen die het oneens waren met de grote fusie tot de Protestantse Kerk in Nederland (PKN)
Advocaat Frank van Ardenne staat de verdachte bij. “Voor het grootste deel is hij het niet eens met de verdenking. Ik kan daar in dit stadium niet meer over vertellen. Mijn cliënt spreekt zelf van een gecompliceerde verhouding en een gecompliceerde aanloop naar deze zaak.”

Scriba
De scriba (secretaris) van de Hersteld Hervormde Kerk in Oud-Beijerland, W. Verzendaal, zegt dat de kerkleden vorig jaar zijn geïnformeerd over de zaak. “Maar ten tijde van de aangifte was de verdachte al geen predikant meer bij ons.” Hij wil verder niet ingaan op de reden van zijn vertrek. 

De kerkeraad zegt het onderzoek van justitie verder af te wachten. “Als de beschuldiging juist is, dan is dat natuurlijk zeer ernstig. Het spreekt voor zich dat de aangeefster steun krijgt vanuit de kerk.”

De aangeefster krijgt steun maar het klinkt niet allemaal lekker want als je wilt herstellen bij de Hervormde kerk duurt dat altijd even.