Nederland-België RKK wedstrijd onder de tafel voetbal

Twee landen, twee verschillende aanpak misbruik / geweld RKK. De Rooms katholieke kerk is uiteraard niet gebonden aan de wetten van een specifiek land. Nee, de kerk is internationaal en gaat ver boven onze wetten, het rijkt tot in het hiernamaals daar telt overigens de verjaring niet, Petrus is niet gebonden aan een decennium of generatie. De kerk, het hoeft niet te buigen voor wetten die de staat aangaan wanneer verkrachtingen, moord of andere delicten jaren later, te laat boven de tafel kikkeren. Ook al is duidelijk dat er schuldig verzuim heeft plaats gevonden want dat moet inmiddels duidelijk zijn voor de snoeiharde top van de RKK. De gehele samenleving treft dezelfde blaam want ook buiten de poorten van internaten, parochies wist men wat er aan de hand was. Rik Devillé schreef eergisteren op ons blog over de verjaring van het schuldig verzuim:

Inroepen dat feiten verjaard zijn… laat dat aan de rechter over. Bestook de makers van die wetten als deze wetten ouderwets en uitgehold zijn geraakt. Dat kan in deze samenleving. Dat heet gewoon democratie. Dat kan nog steeds niet in de katholieke kerk van paus Franciscus. Het spijt mij dit te moeten schrijven.

(MCU) Het spijt me geenszins om te moeten constateren dat de Nederlandse aanpak tussen de wallen van het seksueel geweld zijn gevallen om de eigen procedure te bevorderen met eigen rechters, eigen deskundigen die het predikaat onafhankelijk op hun brave inborst gestrikt kregen. Een parallel universum met een zak geld bij de regenboog van de steunbewijzen. Een organisaties die de neiging tot zelfverheerlijking heeft kan moeilijk de rotte appels herkennen want ze zijn het immers zelf.

Als Werkgroep Mensenrechten in de Kerk voelen wij ons aangesproken door de analyse van rector Rik Torfs (DS 11/04/2016) over de ‘De schoonheid van de mensenrechten’.

“Een kwart eeuw geleden was de samenleving verdraagzaam, en de paus streng. Vandaag is het andersom”, besluit hij.

Als ik mij niet vergis maakten wij precies een kwart eeuw geleden zwarte zondag mee (24/11/1991). Het toenmalige Vlaams Blok behaalde 25 jaar geleden 12 zetels. In 2014 nog 3.

In diezelfde jaren ’90 legde de toenmalige Poolse paus voor eeuwig en altijd vast dat vrouwen nooit priester zouden kunnen worden. Uit de echt gescheiden personen en mensen die in andere wettelijke samenlevingsverbanden leefden werden niet erkend en gediscrimineerd. Het recente document van de Paus Amoris Laetitia waarin Zijne Heiligheid het heeft over het huwelijk en aanverwante relaties is warm en liefdevol van toon. Geen bokshandschoenen. Integendeel, de taal is Zuiders en warm. Maar de besluiten zijn dezelfde als die van de Poolse paus van 25 jaar geleden. Zacht in de pastoraal, hard in de doctrine. Hard vooral ook in de toepassing ervan. Of is er toch één lichtpuntje? Uit de echt gescheiden gelovigen zullen voortaan toch de communie kunnen ontvangen. Maar daar moet eerst een plaatselijk bisschop zijn toelating voor geven. Lees: pas na een schuldbekentenis kan vergiffenis volgen. Maar voor de rest blijft alles streng én onrechtvaardig bij het oude. Vrouwen zijn nog steeds niet gelijkwaardig aan mannen, want ze kunnen nog steeds geen sacramenten toedienen en niet alle bestuursfunctie in kerken en parochies krijgen. Het huwelijk blijft ook exclusief voor mensen van een verschillend geslacht. Wie is hier uiteindelijk het meest verdraagzaam? Wie is hier het meest geëvolueerd de laatste 25 jaar? De Roomse kerk of de Vlaamse samenleving?

Of de regelgeving van Rome de westerse samenleving nog veel zal beïnvloeden?Ik geloof het niet. Niemand moet zich verplicht voelen te behoren tot die kerk. In deze samenleving zijn er goddank vele wegen die naar geluk kunnen leiden. Zelfs binnen de katholieke kerk, ondanks Rome.

Pijnlijker vind ik de uitspraak van Torfs waar hij tussen de regels door een verwijzing maakt naar het dossier seksueel misbruik in de kerk. “Hoe straf je een dader zonder hem te ontmenselijken, zonder hem te folteren of te doden?” Ik denk niet dat bij vele mensen, zelfs bij de slachtoffers van een seksueel misdrijf, deze gedachte speelt. Slachtoffers wensen enkel dat er een degelijke procesvoering wordt gehouden. Degelijkheid houdt ook in dat allen die de misdaad mogelijk hebben gemaakt ter verantwoording mogen worden geroepen. Denk maar aan het dossier van het schuldig verzuim in de katholieke kerk in het misbruikdossier. Waarom zou er op z’n minst geen proces mogen worden gevoerd? Inroepen dat feiten verjaard zijn… laat dat aan de rechter over. Bestook de makers van die wetten als deze wetten ouderwets en uitgehold zijn geraakt. Dat kan in deze samenleving. Dat heet gewoon democratie. Dat kan nog steeds niet in de katholieke kerk van paus Franciscus. Het spijt mij dit te moeten schrijven.

Ook het schuldig verzuim van bisschoppen en oversten moet voor de rechter gebracht kunnen worden. Slachtoffers eisen geen gelijk, enkel een degelijk proces. Slachtoffers eisen niet dat daders en zij die hen beschermen gefolterd of gedood zouden worden, zoals Torfs dramatiseert. Slachtoffers eisen gewoon dat er op een eerlijke en degelijke juridische wijze gezocht wordt naar hoe het delict in mekaar zit en hoe het zo ver is kunnen komen dat daders zijn kunnen blijven doorgaan met zondigen, nadat hun oversten, precies omdat ze van het misdrijf op de hoogte waren, hen hiervoor menigmaal hebben herbenoemd op nieuwe plaatsen.

Suggereren dat slachtoffers op wraak uit zijn, als argument gebruiken dat de samenleving meer onverdraagzaam is geworden, is dat niet al te kort door de bocht om te beweren dat dé mensenrechten in gevaar zijn? Waarom zouden de heilige mensenrechten in gevaar gebracht worden als slachtoffers van historische misdrijven gewoon naar de rechter stappen? Zij willen geen daders verkrachten of vermoorden. Zij willen erkenning van wat is gebeurd. Zij willen genezing voor de gehele samenleving die al te lang gebukt ging onder het kerkelijk taboe van het doodzwijgen.

Zolang er geen rechtszekerheid gewaarborgd is voor allen, is de rechtstaat aan verbetering toe. Het kerkelijk middeleeuws principe dat kinderen en vrouwen het bezit zijn van de man ligt nog steeds aan de basis – ook in de westerse rechtspraak – dat de mensenrechten van kinderen en vrouwen een strijdbaar item moet blijven. Ik ga er niet van uit dat kinderen en vrouwen, om die gelijkberechtiging in kerk en samenleving te bekomen, er op uit zijn te folteren en te doden. Maar is  het effen toegelaten dat zij hun stem verheffen?

Mensen rechten gebeurt nooit door mensen te vernederen. Wie van criminele feiten beschuldigd wordt of wie er van beschuldigd wordt criminelen een hand boven het hoofd te houden hebben recht op een eerlijk proces. Slachtoffers er van verdenken dat zij er op uit zijn het ‘oog om oog, tand om tand’ toe te passen, is dat niet hetzelfde als die diezelfde slachtoffers er van te beschuldigen dat zij nog in de Oud Testamenttijd leven?

Komt de schoonheid van de mensenrechten niet pas écht tot haar recht als kinderen, vrouwen en mannen, allen gelijkwaardige kansen krijgen op de verdediging van die rechten? Mocht die stap ook in de katholieke kerk gezet kunnen worden, het zou een overwinning zijn voor die zo geliefde mensenrechten wereldwijd en misschien zelfs van de katholieke kerk.

Rik Devillé

www.mensenrechtenindekerk.org

De procedure meldpunt is een afgeslankte strafzaak waar de krenten uit de pap, met kuise zegeningen, zijn verwijderd; de OvJ functie, het OM gedeelte is er bewust tussen uit gehaald waardoor onderzoek niet wenselijk noch nodig is, immers Deetman heeft een onderzoek gepresenteerd en zelfs een 2.0 special voor de vrouwen geconstrueerd. We waren er blij mee maar waar we niet blij mee zijn is de magische truc in de procedure waardoor JA’s je slechts van adviezen kunnen voorzien wanneer ze de regels volgen. De regels opgesteld door diegenen die hun betalen, op de pay-roll staan van de KNR, bisdommen; de JA’s hebben een dubbele functie en hoeven zich ook niet in te spannen voor onderzoek. Geen enkel onderdeel Meldpunt doet aan onderzoek wanneer het daders betreft, ze hoeven niet, ze willen niet en ze kunnen niet. Zeker niet wanneer nonnetje-broedertje of ander geestelijk nalatenschap niet meer bestaat.

Dan de levende daders, die mogen zich verdedigen, de manier waarop dit gebeurt is even doorzichtig: ze kunnen van alles beweren (dat doen de klagers immers ook) en niemand die het kan en zal checken. Stel: ik zeg dat niet ik maar een ander misschien wel de dader is. Dat er sprake is van persoonsverwisseling, wat dan? Kunnen de Schepen, Stevensen, Sandersen er iets aan doen? Hebben ze er tijd voor? Worden ze extra ervoor betaald? Het antwoorden luid ‘NEE‘.

Ze hebben niets gezien, gehoord en Pauw en Witteman heeft zich laten misbruiken door die explosieve uitspraak van Simonis ‘wir haben es nicht gewusst‘ een duidelijk geregisseerd signaal van de kerk aan iedereen, ‘hou je kop, ik neem nu alle shit op me maar we komen hier alleen op deze manier uit’. De slachtoffers krijgen geld, zeuren door over het geweld en rare bewegingen als slotacties maar zonder deze almachtige procedure kregen ze zero, zilch, zip, nada, nothing. 

Katholieken wachten al meer twee jaar op het 260 bladzijden tellende document ‘Amoris Laetitia’ of ‘de vreugde van de liefde’. Gescheiden en hertrouwde gelovigen mogen op dit moment niet ter communie gaan, aangezien hun eerste huwelijk voor de kerk nog steeds geldt en ze dus in zonde zouden leven….al wachtend even terug naar vroeger.

Uit het medicijn kastje van internaat Bleijerheide werden kinderen met ether / de spierverslapper Luminal bedient om gewillige broeders van hun aardse lusten af te helpen. ‘Help yourself’ moeten de broeders hebben gedacht in hun groezelige jacht op jongetjes. Ze hadden allemaal hun lievelingetjes, beschermengeltjes, homo / pedo koppels als Monulphus, Servatius, Eligius trio pur sang om de tegennatuur, de duivel weerstand te bieden. Andere koppels, de noordelijke broeders als Eimard en Lebuines die al spionerend slaapzalen en refters / tuinen controleerden hielpen de jongens vlijtig met luisteren om zich snel te leren onderwerpen.

Nu komt Paus Francis met mea culpa voor de hertrouwde koppels om de imperfecte mens toe te laten tot de eucharistie viering, dat helpt want de kerken staan haast allemaal leeg. Er kunnen dus heel wat imperfecte / onvolmaakten weer naar binnen luisterend naar priesters waar het grootste deel van homoseksueel is. Zo ook op internaat de homo-erotische relatie in de afgeslotenheid van het kloosterleven tot leven kwam van boven omdat God/ man, Jezus / zoon, apostelen / mannen waren. Van onderen kriebelden de bruine pijen, die boys moeten de hele dag jeuk hebben gehad en de neiging om te meppen want je eigen lichaam als imperfect ervaren, als een gesel moet geen pretje zijn.

Ik weet niet of paus Francis op de hoogte is van het hoge aantal homoseksuele onder zijn kudde maar zij die de onvolmaakten willen omarmen omarmen zichzelf in deze: ‘Niemand mag voor eeuwig veroordeeld worden’, luidt het advies van Franciscus. ‘Dat past niet in de logica van het evangelie. Ik heb het hier niet alleen over de gescheiden en hertrouwde katholieken, maar over iedereen, in welke situatie men zich dan ook mag bevinden.’

Veel logica zit niet in de bijbel, geweld is normaal en incest idem dus waar moeten wij de grens bijstellen? Boven of beneden?