Categorie: MEA CULPA

De Ierse regering (lees: niet de Nederlandse regering) heeft besloten om honderden babylijkjes op te laten graven op het terrein van een voormalig opvanghuis voor ongehuwde moeders bij het plaatsje Tuam, in het westen van Ierland. In Heerlen is er ook zo’n graf! In de buurt van de Vroedvrouwen-school Heerlerbaan / Hooghees.

MCU heeft al vanaf 2010 ingezet op dit dossier….de afstandsbaby’s.

Afstandsbaby’s dichterbij

Schrijnend om te zien hoe de Nederlandse media hiermee omgaat. Er valt blijkbaar niet mee te scoren toch zijn deze afstandsbaby’s een bewijs van absolute katholieke apathie rond deze baby / kind verdwijningen. Ook moeten de kinderen alsnog een waardige begrafenis krijgen.

Op het terrein van het katholieke opvanghuis werden vermoedelijk 796 kinderen begraven. Er is wel vastgelegd dat ze overleden zijn, maar niet waar de lichamen zijn gebleven. Waarschijnlijk zijn de kinderen daar illegaal begraven, mogelijk zonder dat de rest van de familie werd geïnformeerd. Mooie taal voor moord!

Het massagraf werd in maart 2017 ontdekt. Er zijn al wat lijkjes opgegraven, maar voor het grote graafwerk is een wetswijziging nodig. De Ierse regering hoopt dat het parlement daar snel mee instemt, zodat het graafwerk in de tweede helft van volgend jaar kan beginnen.

Uit eerste onderzoek is gebleken dat het vooral gaat om kinderen tot twee of drie jaar oud, onder wie ook te vroeg geboren baby’s. Deskundigen vermoeden dat veel lijkjes dateren uit de jaren 50.

Fatsoenlijke begrafenis

“We weten niet precies wat ons allemaal te wachten staat, maar we zijn ervan overtuigd dat we dit moeten doen”, zegt de Ierse premier Varadkar. “We graven de resten op en geven de kinderen de fatsoenlijke begrafenis die ze eerder niet gekregen hebben.” En dat niet alleen in Ierland, Nederland maar ook in Canada.

Honderdduizenden Canadese alleenstaande moeders moesten hun pasgeborenen opgeven tot het begin van de jaren zeventig.

Een Senaatsrapport roept op tot verontschuldiging van de federale autoriteiten en een onderzoek van het geweten van de kerken die verantwoordelijk zijn voor de kraamklinieken.

Zwangerschap in Canada. Alleenstaande vrouwen stonden onder druk om hun kind in de steek te laten. Internationaal beleid? Management vanuit Rome?

Honderdduizenden pasgeborenen werden naar verluidt van hun moeder afgetrokken tot het begin van de jaren 1970, met de goedkeuring van de kerken die belast waren met kraamklinieken en de impliciete goedkeuring van de federale autoriteiten.

Bevalling onder druk

Aanstaande moeders werden soms gedwongen om naar federaal gefinancierde kraamklinieken te gaan om op een relatief heimelijke manier te bevallen. Tijdens de hoorzittingen in maart hebben senatoren het van velen gehoord. Zoals Sandra Jarvie, die op haar twintigste in de late jaren zestig zwanger was. Ze vertelt over de druk op de kwetsbare jonge vrouw die ze toen was.

“Ik kreeg te horen dat het beter was voor mijn kind om een ​​vader en moeder te hebben,” zegt ze. Ik zou hem geen studies kunnen betalen. Hij zou als onwettig worden beschouwd, bespot op school, wat inhield dat hij insinueerde dat mijn baby veel beter zou zijn zonder mij. We waren egoïstisch omdat we ons kind wilden houden; hij verdiende een beter leven.”

Duitsland wordt geconfronteerd met zijn “gestolen kinderen van de DDR” …de ellende blijft doorgaan welke kant je ook onderzoekt.

Het opvanghuis bij Tuam, Ierland werd van 1925 tot 1961 gerund door de katholieke kerk. Het had een opmerkelijk hoog sterftecijfer, maar er is nooit opgehelderd waardoor dat kwam. Vermoedelijk speelde ondervoeding een rol.

Er waren in de vorige eeuw tien van zulke huizen in Ierland én in Nederland zeker 1 hele grote (Heerlen, Vroedvrouwenschool, waar in Ierland totaal zo’n 35.000 vrouwen zijn opgevangen. Niet alleen bij Tuam liggen kinderen begraven, ook drie andere opvanghuizen zouden een kinder massagraf hebben. De KRO heeft samen met ons MCU ooit een zoektocht ondernomen naar de afstandsbaby’s in Nederland / Heerlen maar staakten in het midden van de reportage met een drogreden namelijk dat een vrouw, die op de Vroedvrouwen-school gewerkt had / gesloten afdeling ongehuwde tienermoeders, als compleet vergeetachtig te beschouwen terwijl haar man, in staat was om alles nog eens te bevestigen dan wel te corrigeren. De waarheid da’s niks voor de KRO / katholiek Nederland. Zeker terug gefloten door de KRO bazen. Geloofsslaven.

Hoe kun je privacy regels omzeilen door nieuwe, andere regels toe te voegen onder het mom van een sociaal netwerk. Je klikt op accept met de juridische, onleesbare, ellenlange voorwaardes, die FB dan wel je iPhone in je maag splitst. Een nieuwe, zachte vorm van fascisme om al je gegevens op den duur in te zien en later eventueel te gebruiken door de internet gestapo. Facebook liet techbedrijven Netflix en Spotify de privégesprekken van alle gebruikers met een gekoppeld account lezen, zonder dat deze gebruikers expliciet toestemming hadden gegeven.

Dat meldt The New York Times op basis van interne documenten en gesprekken met vijftig voormalige Facebook-medewerkers.

Het delen van de privé chats was onderdeel van een overeenkomst tussen Facebook en de andere bedrijven; een afspraak die ook was gemaakt met de Royal Bank of Canada, die ook chat gesprekken mocht inzien. De lijst wordt steeds langer, Amazon, Microsoft, Bing want wie wil niet weten van je politiek standpunt dan wel al je voorkeuren. Creativiteit wordt op den duur massaal in een gluurders hoek gedreven…allemaal dezelfde pap, dezelfde smaak, dezelfde soorten TV programma’s kijken. Alles van elkaar jatten en begluren / afkijken…een westerse angst cultuur.

Volgens Facebook mogen de bedrijven zonder toestemming de data inzien, omdat ze worden gezien als een verlengde van de techgigant.

Facebook heeft vergelijkbare samenwerkingen met andere techgiganten. Apple mag bijvoorbeeld contacten en agendapunten van Facebook binnenhalen nadat een gebruiker is ingelogd, zelfs als hier achteraf geen toestemming voor is gegeven. Dus dit artikel wordt gepromoot op de peep redactie van de nieuwe tech-gestapo-giganten?

Facebook ligt onder vuur

Facebook ligt al langere tijd onder vuur door meerdere dataschandalen. Afgelopen voorjaar bleek dat databedrijf Cambridge Analytica Facebook-informatie had misbruikt om psychologische profielen van gebruikers te maken, waarmee gerichte politieke reclame voor onder meer de Trump-verkiezingscampagne werd getoond.Recent bleek dat een pr-bureau in dienst van Facebook nepnieuws had verspreid over concurrenten van het bedrijf. Het sociale netwerk ontkent hier zelf de opdracht voor te hebben gegeven….wie dan wel???

Midden in de nacht, de klok had net bokkig half drie geslagen, werd ik wakker van porselein gekletter én….baby gehuil.

Oh shit, er is iets omgestoten door de kat Schelkanov en ‘de baby’ is van de schrik wakker geworden. Ik kleedde me snel aan want precies 0 graden volgens de ‘ik-telefoon’, met trillende slaap benen stormde ik de trap af. Met hulp van licht van het ‘ik bel apparaat’, scheen ik door de kamer…. niets te zien, niets kapot. Heb zo wie zo geen vazen dus naar de keuken. Daar stond geen kast open, waren er soms andere beesten in huis zoals lieve, snelle muizen? De kat “Schelkanikov”, lag rustig op de sofa in de hoop dat het weer warm zou worden want de energie-belasting is nieuw verdien model voor regering en nuts bedrijven (Nuon maakt het wel erg bont) en gaan het lekker op elkaar afschuiven. Daar sta je dan midden in de nacht te speuren naar brokken en scherven, die er niet zijn!

Oh mijn God, de baby? Geleidelijk besefte ik dat ik weliswaar ooit een baby had maar die is inmiddels 36 jaar en woont te Utrecht, notabene getrouwd, iets dat mij niet lukte (als trotse boy-cot zanger) want vrouwen zoeken wel graag ‘prins / zekerheid’, en een dak boven hun hoofd. De baby!!!!

Ik stond midden in mijn keuken, te zoeken naar scherven en gebroken porselein terwijl ik me realiseerde…the crying of the baby…it was me. De scherven, de brokken…..it is all me.

En hoogste tijd dat ik wakker wordt!

Hoe waren vroeger de kerstdagen, de spaarzame momenten van Christelijke vrede verzameld rond een opgetuigde dennenboom, gekleurd pakpapier en zoete snuisterijen op tafel…hoe vierden we kerstmis? Deze vraag en nog andere herinneringen probeerde ik vanochtend te beantwoorden maar kreeg geen beeld, geen speciale anecdote of andere mijmeringen kwamen in me op. ‘Verdwenen herinneringen’, worden het genoemd, resultaat van een alles opeisende moeder, die er zelf niet was of ik was ergens anders; het is maar van welke hoek / perspectief je het bekijkt. Geen concreet beeld, alles heb ik zelf gecreëerd in mijn fantasie in het clipje ‘Christmas Is On’, geschreven voor mijn zus Marie-Therese. Er was wel familie aanwezig bij de opname zoals Ome Casper, een broer van mijn vader, tante Mia, neef Leon, Anja zijn vrouw, en nichtje Jolijn, die vrolijk meespeelt en zingt in clip. Zo was het vroeger dus niet. Het waren heus wel mooie dagen of in Nieuwenhagen, Waubach thuis, of in Wittem op de boerderij van mijn Opa en Oma. In Wittem precies tegen over het klooster Redemptoristen want van deze paters herinner ik me niet veel behalve het zeer godsdienstige halve, hele tonen gezang van mijn dove Opa, knielend naast me en de opgehoogde sneeuw, die eerst weggeduwd moest worden achter het grote raam-luik waarmee we kerstmorgen gewekt werden. Het deed pijn aan de ogen, eerst een donkere slaapzaal en dan het felle zonlicht weerkaatsend de witte paradijselijke deken van sneeuw om ons heen. Alles zag licht, het licht zag zichzelf en het licht zag mij…met gesloten ogen.

                                                                                                                                  TUTTELS EN ENGELEN

“Oma, ik kom met Thomas bij jullie op de boot logeren!” 

“Gezellig”, zeg ik tegen Lieke.

 Terwijl ik bezig ben met de  middaglunch vraag ik of ze alvast de tafel wil dekken. 

“Goed oma, maar eerst even ons spelletje doen.” Lachend zeg ik, dat het spelletje me aan het sprookje van Assepoester doet denken: “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste in het land.” Maar bij ons gaat het erom wie de langste is. 

“Over een paar jaar zul je je behoorlijk  moeten buigen om je oma een kus te kunnen te kunnen geven, Lieke,”  zeg ik.  Als antwoord krijg ik een dikke kus.

De avond dat ze op de boot in hun kooi liggen zie ik dat ze allebei hun onmisbare knuffel bij zich  hebben. Thomas zijn lievelingsaapje en Lieke de knuffel die al net zo oud is als zij zelf. Voorzichtig vraag ik of ik morgen de overjarige tuttel een sopje mag geven. Met de duim in haar mond, de tuttel in de zelfde hand om haar vingers vastgehouden, gaat ze verontwaardigd rechtop zitten. “Oma! dat  vraag je bij iedere logeerpartij, je weet dat ik dat niet wil!”

“Ik heb nog een mooi lapje van die zachte stof, Lieke, mag ik daar dan een nieuwe van  maken,” probeer ik voorzichtig.  

“Is goed oma,” antwoordt ze, om van mijn  gezeur af te zijn. De laatst gemaakte tuttel -alweer zo’n twee jaar geleden- had veel weg van een engeltje, reden waarom ik hem als cadeautje in de kerstboom had gehangen. Nog diezelfde avond belandde de knuffel onder het kussen van Lieke’s bed in de logeerkamer.

Als de kleinkinderen een paar weken later een nachtje komen logeren, ga ik ze  nog even welterusten zeggen. Thomas slaapt al. Zachtjes doe ik de deur bij Lieke op een kier. Ook zij slaapt, met haar lange blonde haren lijkt ze op een engeltje. Terwijl ik de trap afloop komt er een rijmpje bij me op: Twee engeltjes op een kussen, daar komt nooit de duvel tussen. Ik leerde het in mijn kinderjaren bij de nonnen.  

Nee, dacht ik. Daar hadden de duvel en zijn nazaten zich vast en zeker onder hun kussen genesteld.

ELS. MULKENS