Categorie: MEA CULPA

Archief 2011 MEA CULPA

Laat de kinderen….stikken

bert

Ierse bisschop Casey 1992Het Vaticaan is niet van plan om informatie te verschaffen over het vermeende seksueel misbruik door priesters, nonnen en monniken.

De VN-commissie voor de Rechten van het Kind vroeg in juli bij de Heilige Stoel om gedetailleerde informatie over alle kindermisbruikzaken die sinds 1995 bij het het Vaticaan zijn aangegeven. Zo wil de commissie weten of geestelijken die kinderen hebben misbruikt nog contact hebben gehad met hun slachtoffers.Het pauselijk gezag weigert echter deze informatie te verstrekken, omdat het geen taak van de Heilige Stoel is. Als de rechterlijke macht in landen waar het misbruik heeft plaatsgevonden om deze informatie vraagt, zullen deze gegevens wel worden verstrekt. Zij zijn immers verantwoordelijk voor de vertrouwelijke dossiers.

(MCU) Met de slachtoffers wordt geen rekening gehouden, zij krijgen door deze weigering wederom het stempel ongeloofwaardig, terwijl Paus Franciscus tijdens zijn aantreden in maart zei dat het aanpakken van kindermisbruik cruciaal is voor de geloofwaardigheid van de Rooms-Katholieke Kerk.

De commissie voor de Rechten van het Kind gaat in januari vertegenwoordigers van het Vaticaan ondervragen over het seksueel misbruik in de vicieuze circelkatholieke kerk. Nou met deze Vaticaanse boodschap geen informatie te verstrekken is het een schijnvertoning en zal de waarheid niet gediend worden. De rechterlijke macht zal ook geen stappen ondernemen daar het verjaard is. Ondanks alle goeie woorden van PG dhr Moraal om ons een artikel 12 procedure te laten volgen, wordt in de kiem gesmoord. Onze meldingen bij de politie zowel in 2011 als 2012 zouden aan OvJ overlegd worden…tot op heden is het muisstil bij de politie in Heerlen / Kerkrade….de rechten van het kind heeft in hun ogen nooit bestaan, en zal pas erkend worden als Vaticaan meewerkt.

Droom

bert

mama Epen001Vannacht droomde ik dat een jongetje van rond de zes jaar zijn moeder zocht. Hij was wanhopig en rende tussen allerlei mensen door om zijn moeder te zoeken. Daar hij haar beeld dermate dringend in zich had opgenomen maakte de jongen in zijn wanhoop verschillende malen een verkeerde keuze. Toen hij een mooie, jonge vrouw zag die een jas droeg die zijn moeder onlangs nog had gedragen riep hij vol geluk en in tranen ‘Mama’ in de veronderstelling dat hij zijn moeder gevonden had. ‘Mama’ herhaalde de jongen en drukte zich gelukzalig tegen haar aan. Doch de vrouw duwde de jongen terug en keek hem doordringend aan. ‘Nee, ze was niet zijn moeder, hij had zich vergist. De jongen liep geschokt door de straten en zocht vol pijn en weemoed verder naar zijn moeder. Hij ging kroegen en andere vreemde huizen binnen, liep pleinen af toen hij verderop plotseling een vrouw zag met exact diezelfde mooie, opzichtig krullende lange haren als zijn moeder, de jongen kon het niet geloven en weer stortte hij zich in haar armen. ‘Mama, mama eindelijk heb ik je gevonden’, riep de jongen hartstochtelijk. Weer wees deze onbekende vrouw de jongen terug. De jongen voelde de teleurstelling door zijn hele lijf, het maakte hem ziek en onpasselijk, het tolde en draaide voor zijn ogen, hoe kan ik me nou steeds vergissen, dacht hij terwijl hij zijn tranen wegwreef. Ik had tijdens deze zoektocht de jongen gevolgd, en gezien hoe hij steeds afgewezen werd, hoe hij door zijn sterk verlangen zijn moeder te vinden, werd misleid.

Ik besloot de jongen te vertellen dat het zo niet verder kon, dat niemand bereid bleek deze jongen de waarheid te vertellen. Ik stapte op de jongen af en, ik twijfelde want zijn verlangen naar zijn moeder was zo intens en aangrijpend mooi, dat ik het amper over mijn lippen kon krijgen. ‘Je moeder is dood’ zei ik zonder het te kunnen bedwingen, ‘hoor me, luister, je moeder is dood’. De jongen werd onwel en ik wakker.

Wodkalinka

bert

Precies 1 jaar geleden vertrokken wij naar Rusland voor de documentaire ‘Fishing for Amber‘. Deze docu is af, hoewel ik hem nog 1 keer door de montage gooi, daar MCU dermate veel tijd heeft opgeeist, ga ik hem begin volgend jaar met frisse ogen bekijken, en presenteren.

Nu, omdat ik Rusland mis, mijn vrienden, de muziek, de kou en de warmte van de Russische gastvrijheid, еще раз (nog eenmaal) de documentaire Wodkalinka die ik in 2002 / 2003 heb gemaakt.

http://www.youtube.com/watch?v=_9GH7Ed6xgk

Geweld zonder definitie

bert
olifantDe definitie van geweld wil de RKK, ondanks de VN internationale onderzoeken, rapporten geen betekenis geven aan opsluitingen, vuistslagen op hoofd, ledematen, natrappen, klassikaal straffen, het dwingen van je eigen braaksel opeten en alle andere vormen van pesten, kleineren, vastbinden meewegen in haar Rooms katholieke kijk op geweld.
.
Helaas moeten we constateren dat we allemaal te maken hebben met woede, dreiging van geweld, de burn-outs die links en rechts opdoemen na de vele herbelevingen in de procedures, gesprekken met juristen, de kerk, de media. Ik heb daar inmiddels vaker en heel nadrukkelijk op gewezen, erbij vermeld dat woede zich op alles kan richten of naar ons, naar zichzelf, naar de buren, vrouw, kinderen, het gezin, de commissie(s). Ik heb op deze woede / geweld gewezen daar ik wel degelijk signalen krijg dat deze woede niet te controleren is. Ik heb in ieder geval bij heel wat mensen de afgelopen jaren het anger-management zien verdampen, deels ben ik er zelf ook aan onderhevig.
Ik denk, daarmee wil ik ons niet structureel-dwangmatig slachtofferen, dat wij (de slachtoffergroepen als Klokk, MCU) er dubbel mee te maken hebben omdat wij zowel met de problematiek van anderen, als onze eigen problematiek moeten dealen en verwerken.
.
Ik wil dit signaal afgeven omdat ik soms het idee heb dat wij in de kamer, contactgroep, meldpunt, B&T, in de gesprekken met kardinaal Eijk, bisdommen, zij geen idee hebben wat er bij mensen speelt dat de procedure klachtmelding RKK bijzonder zwaar is, zoals dhr. Stevens dit afgelopen Hoorzitting Ronde tafel Tweede kamer erkende maar in de praktijk wordt dit trauma kindje ondergeschoven, alsof pas op het einde het olifantje tevoorschijn komt, en dan blaast die het verhaaltje liefelijk uit. Juristen erkennen deze woede overigens wel degelijk.
.
In het afhandelen van de geweldproblematiek zoals die voorgesteld is door Deetman in de Afstemmings- en terugkoppelingsoverleg regeling hulp, erkenning en genoegdoening, zijn er in ieder geval enkele mensen blij dat er iets van erkenning komt maarrrrrr…..de parle enqbelangrijkste conclusie van dhr. Deetman dat er in geen enkele archief een feitelijk spoor is aangetroffen herleidbaar tot fysiek of psychisch geweld, zegt alles over de praktijken van kloosterordes die natuurlijk geen lijst van onteringen en afransel partijen in hun logboek noteerden….’zo vandaag weer heerlijk een paar knapen in elkaar gerost‘! Wij weten wel beter, de isolaties zijn niet te zien, zullen nooit te zien zijn maar de angst, de eenzaamheid is van deze mensen af te lezen. Kortom als er geen definitie is, geen feitelijke sporen terwijl iedereen erkend dat ‘geweld normaal was in die tijd’ (of geweld nu abnormaal is) is er alleen waarheid en erkenning te krijgen, vind ik, bij een parlementaire enquête.
Getuigen voor de rechtstaat, de enige werkelijke, authentieke overlevering die de sporen uit het verleden niet langer kan ontkennen of wissen.