De resultaten van een gruwelijk onderzoek naar een katholiek weeshuis worden deze week vrijgegeven. Het rapport onthulde de ontdekking van een massagraf met de lichamen van meer dan 400 wezen – inclusief baby’s, peuters en kinderen.
Het onderzoek, uitgevoerd door de Sunday Post en de BBC, keek in het duistere geheim van het weeshuis Smyllum Park. Terwijl het weeshuis – dat anderhalve eeuw heeft gewerkt – grafstenen op de graven van nonnen en stafleden heeft gelegd, heeft geen enkele steen of gedenkteken ooit de dood van deze 402 weeskinderen aangetroffen die werden begraven in een enkel massagraf. Net als de artikel 12 procedure van MCU wordt de waarheid niet onderzocht!
Zoals de BBC meldt, weigerden de Daughters of Charity van St. Vincent de Paul, die het huis runde, commentaar te leveren op de bevindingen.
Volgens de BBC, “Analyse van de records blijkt dat een derde van degenen die stierven op de leeftijd van 5 of jonger waren. Vierentwintig van degenen die stierven waren ouder dan 15 en de meeste sterfgevallen vonden plaats tussen 1870 en 1930. ”
De Post merkte op dat dit betekent dat “het sterftecijfer onder 1- tot 14-jarigen minstens 30 sterfgevallen per 1.000 was.” Gelijk de scheve telling van sterfgevallen van kinderen in Heel midden vijftiger jaren.
“Analyse van cijfers uit de National Records of Scotland, blijkt dat het hoogste sterftecijfer onder kinderen tussen 1 en 14 was in 1901 toen 10,4 sterfgevallen per 1.000 werden geregistreerd,” voegde het toe.
Dit betekent dat het sterftecijfer voor kinderen in het katholieke kindertehuis 300 procent hoger was dan het hoogste sterftecijfer van Schotse kinderen ooit geregistreerd.
Het onderzoek naar het massagraf begon in 2003 toen twee voormalige bewoners van het weeshuis Frank Docherty en Jim Kane zich inspanden om het ongebreidelde fysieke misbruik aan het licht te brengen dat volgens hen regelmatig bij veel van de kinderen gebeurde.
Docherty en Kane werden verteld door Daughters of Charity van St. Vincent de Paul dat hun gegevens suggereerden dat er slechts 158 kinderen waren begraven op het terrein. Docherty en Kane, die beiden eerder dit jaar stierven, vermoedden echter dat die aantallen veel hoger waren. Het BBC / Post-onderzoek bewijst dat ze gelijk hadden.
“Oh mijn God, ik heb kippenvel. Het is schokkend, “zei de weduwe van Frank Docherty, Janet, toen de Post haar de resultaten van hun onderzoek vertelde.
“Hij had jarenlang geprobeerd het juiste aantal te vinden en hij kwam nergens. Dat is ongelofelijk.
“Frank is altijd bang geweest dat er meer kinderen begraven zijn en dit is daar een bewijs van,” zei ze. “Hij zou tevreden zijn geweest dat het nu eindelijk is uitgekomen.
Analyse van de gegevens toont aan dat een derde van degenen die stierven vijf jaar of jonger waren. Zeer weinigen van hen die stierven, 24 in totaal, waren ouder dan 15 jaar en de meeste doden vonden plaats tussen 1870 en 1930.
Een van de vermoedelijk begraven mensen is Francis McColl. Hij stierf in 1961, 13 jaar oud; zijn overlijdensakte geeft aan dat hij stierf aan een hersenbloeding.
Zijn broer Eddie heeft zich tientallen jaren lang afgevraagd wat er met Francis was gebeurd. Op een gegeven moment hoorde hij dat hij door een golfclub op het hoofd was geslagen, die nu met het bewijs van de overlijdensakte tekeergaat.
Volgens het rapport kon Eddie echter geen gegevens vinden over waar zijn broer begraven lag.
“Het is belachelijk”, zegt hij. “Daar ben ik niet blij mee. Wie er ook achter zit, ik hoop dat ze met zichzelf kunnen leven. ”
Wij, de ‘engelen jongens’ van Bleijerheide hebben nooit excuses gekregen van de broeders Franciscanen omdat ze inmiddels voor de zoveelste maal op de vlucht waren geslagen, runaway to Ohio USA.
Alleen pastoor Schafraad heeft in de documentaire ‘Tussen Kathmandu en Bleijerheide’, gelijk paus Benedictus zijn excuses aangeboden. Daar konden we het mee doen in 2006 daarna verzette hij zich met hand en tand tegen beschuldigingen van seksueel misbruik. Niemand heeft iets gezien, gehoord ‘wir haben es nicht gewusst’, een veel gehanteerd argument tegen het misbruik wat op zich niets zegt over de waarheid want die wordt terzijde geschoven. Vooral door de Limburgse pers, die geen raad wist met zoveel verhalen over misbruik moesten wel reageren omdat de landelijke pers zich ermee bemoeide.
Een paar jaar later (in 2010) toen wij mea culpa opstarten bleek de ware aard van deze Franciscaanse congregatie, die de KNR lieten opdraaien voor compensaties uitgekeerd aan de slachtoffers van seksueel geweld binnen de kerk.
Typisch voor de kerk is weer de dubbele moraal: naar buiten heilig en van binnen corrupt.
