Het kunstwerk De weg naar Verzoening door Pierre Habets
Vandaag bij L1 en streekomroep start.
De documentaire ‘de weg naar verzoening’ is gerealiseerd in samenspraak met tweedejaarsstudenten van de opleiding Video Specialist Audiovisuele Productie van het Arcus College in Heerlen.
UITZENDDATA L1
Zondag 20 aug 19:07, om 20:15 en om 22:07; Zondag 27 aug om 20:15; Dus totaal vier maal bij L1
Woensdag 16 aug vanaf 20:00 uur tot woensdag 23 aug 20:00 uur. 24/7 elk uur in de carrousel de complete documentaire als onderdeel van TV Magazine Start tv.
Kijkt u vanaf minuut 26 naar een integrale uitvoering van L’ESTACADA, nu omdat het Spanje is en Barcelona waar de menselijk tegenstelling tussen goed en kwaad, tussen oorlog en vrede een zoveelste poging om alles wat menselijk is op een hoger plan te tillen……life’s so Beautiful.
In 1980 schreef ik L’estacada, een pop-symphonie, die uitgevoerd zou worden door het LSO. Er bestond een provinciale subsidie om popmuziek in die tijd meer gewaardeerd te krijgen voor het klassieke genre. Na overleg met buro Pinkpop, Culturele raad, provincie Limburg, LSO werd mijn stuk goed gekeurd door deze groep. Helaas, het liep anders, kapers op de kust en het licht moet zoals altijd schijnen op vriendjes in ‘de juiste’ rangorde, in de politieke arena, er viel immers eer, én revenuen te behalen. Dankzij mijn broer Paul, toen voorzitter van fanfare Eendracht, en medewerking mannenkoor St. Joseph te Waubach, Landgraaf werd L’estacada pas in 1998 opgevoerd. Zelf ben ik van plan het stuk nogmaals te herschrijven in zijn oorspronkelijke staat, die van een heuse pop-symphonie.
L’estacada is in deze opvoering uit 1998 gearrangeerd door R. Pisters voor fanfare en koor. Kijkt u vanaf minuut 26 naar een integrale uitvoering van L’ESTACADA, nu omdat het Spanje is en Barcelona waar de menselijk tegenstelling tussen goed en kwaad, tussen oorlog en vrede een zoveelste poging is alles wat menselijk is op een hoger plan te tillen want……life’s so Beautiful.
Ik heb een plezierige tijd gehad voor zover school plezierig kan zijn en wil graag mijn ervaringen delen in de hoop ook van deze groep wijzer te worden. En wellicht kan ik nog een andere bijdrage leveren.
Van 1980 tot ’86 heb ik op Hageveld gezeten, heb er de laatste interne leerlingen nog meegemaakt en heb ter plekke en achteraf de nodige verhalen gehoord over leraren en situaties die op dat moment nog actueel en gaande waren.
Hoewel ik geen misbruik aan den lijve heb meegemaakt, heb ik wel een aantal beroemde anekdote’s van die tijd meegekregen waarvan ik de hoofdrolspelers ook ontmoet heb; gymleraar K S die mij uitdrukkelijk zei niet in de pauze de oude gymzaal binnen te komen – omdat hij daar met moeders van leerlingen lag te wippen, en nadien mij vroeg mijn moeder zijn wens over te brengen om contact met hem op te nemen; mijn sportleraar J M, die pas in de jaren ’80 aantrad, die het aanlegde met mijn klasgenootje van 16 of 17 jaar oud, in de vijfde klas; en wellicht heb ik dezelfde engelse leraar gekend, H van E, die mij weliswaar bij hem thuis heeft uitgenodigd, waar ik op inging, en waar ik graag naartoe ging, maar waar ik nooit met seksualiteit werd geconfronteerd.
Hij behandelde mij netjes. Wel vond ik één keer een bezitterige hand in mijn nek maar toen ik daar panisch op reageerde en geschrokken een stuk van de bank af schoot, ging hij niet verder en hij heeft het nooit opnieuw geprobeerd.
Ten slotte heb ik D B als oud-rector een paar keer les zien geven en de zich raar presenterende, aandacht opeisende J B voor frans meegemaakt die zich vaak niet in kon houden en ronduit sadistische trekjes vertoonde. Wat sowieso misbruik oplevert vanwege emotionele chantage die dat consequent brengt. Hij was dus niet om uit te staan. We hadden een strip gemaakt en wilden die tonen, op voorhand ging hij luidkeels in de verdediging (over iets heel anders dan waar wij mee wilden komen, waaruit bleek) dat hij geen verantwoording nam voor het verleden.
In Zomergasten Wim Opbrouck, regisseur / acteur / artistiek leider / duizendpoot wil het boek ‘Het Hout’ van Jeroen Brouwers gaan verfilmen. Ik, als spin in het Bleijerheide web, solliciteer nu maar eens openlijk naar een rolletje in deze jongensinternaat film waar mijn mede bestuursleden van MCU en ik, sinds 2010 bij betrokken zijn als klokkenluiders.
Ten tijde van het uitkomen van ‘Het Hout’, (2014) werd broeder franciscaan Mansuetis veroordeeld, de hoofdpersoon in dit magistrale boek. Wij moesten naar Utrecht voor de compensatie commissie verschijnen, voor alle duidelijkheid, het boek speelde geen rol in dit half-kerkelijk, half civielrechtelijk proces waar Manusetis vijftig jaar later na het misbruik van een van de jongens, die wij begeleiden om zijn verhaal te vertellen, aan de duivelse schandpaal kwam te hangen. Met succes! Natuurlijk heb ik Jeroen Brouwers gesproken en als spin in een web van ontkenning en meedogenloze leugens die over mij / MCU werden verteld, maakten en waren we ff (gedurende twee jaar) wereldnieuws. De afluisterpraktijken, de mollen die zich melden als ‘slachtoffer’, de ellebogen bij andere organisaties, die jaloers op onze media exposure, kleinburgerlijke afgunst onder ogenschijnlijke liberale mensen, ons probeerden te ‘ellebogen’.
Dus de film komt eraan, het internaat waar ik drie jaar op heb verbleven, het geweld was buitensporig en causaal deel van het chantabele misbruik, de stilzwijgende massa waaronder mijn moeder, die hoe dan ook haar excuses ooit heeft aangeboden, ik verwachtte het niet meer, en toch vertelde ze me: ‘als ik het geweten had…..’!
Gisteren hebben wij, familie en vrienden van Ome Theo Smeets, begraven. Al de hele ochtend regende het, het zou opklaren vanuit het zuiden maar ook na de koffie-tafel….bleef de regen vanuit de hemel op ons neerdalen……naast mij huilde een nichtje en het spijt me maar ik wist niet hoe zij heette slechts met dit verschil dat ik als zesjarig jongetje, afscheid moest nemen van mijn vader, broer van Ome Theo, huilde ik toen…..niet…en de regen kuste de grond….
Ik zat daar als verkrampt niet begrijpend wat er allemaal gebeurde, het onafwendbare afscheid stormde op mij af als een wilde kudde onbeteugelde paarden, probeerde ik mijn emoties te (h)erkennen, scheurde het mijn hart open en keek ik naar de regen buiten.
Toen en nu! Tijd maakt geen verschil in kleur of geslacht, tijd is uitgerust met alle facetten van ons leven, het drukt zijn stempel op onze lichamen, gezichten en geeft weer wie we zijn, wie wij waren hoe we onze jeugd verloren in ontelbare dagen en nachten terwijl wij dromen van nieuwe vergezichten…verblijde zon op of ondergangen, die ons nimmer zouden bereiken dan wel verlaten.
De waarheid is….het verlaat ons keer op keer wanneer je het niet verwacht maar ook de regen verlaat ons….mijn klein, onbekend nichtje naast me komt net als ik toen, hard in aanraking met dit onbekend fenomeen van leven en de dood…..dat er nu nog is maar straks niet meer….en de regen ging dansend door de straten…….
G