Auteur: bert

Het is bij ‘wet’ verboden door onze sympathieke paus Franciscus (Vatispeaks) namelijk het stelen van geheime documenten. Is het hier de kerkstraat die de rechtstaat overklast of zijn de grenzen tussen kerk en staat nog altijd niet beslecht. Een ontwikkeling die in heel Europa zichtbaar wordt naargelang de tolerante schijn tussen gesloten, religieuze organisaties en een seculiere, vrije, ontspannen samenleving, verduistert. Geen minuut stilte in de ‘sharia’ wijken, zij hebben genoeg van het sentimentele gejank van de slachtoffers uit het westen. De honderduizenden doden door ons ‘het westen’ heeft nog niet geleid tot 1 seconde stilte.

Terug naar het Vaticaan die wat sprongen heeft gemaakt in transparantie maar niet wanneer het betreft de financiële stromingen dan zijn de pastoren en bisschoppen niet thuis. Genoeg armen kassen in het zuiden die onaangeroerd, nu en dan worden aangeboord om wat gaten de dichten. Laat staan het onderzoek naar seksueel misbruik, lekker op de lange baan geschoven over een paar jaar krijgen we een slap rapport met hooguit twee, drie namen…is er nog geen wet tegen het onthullen van seksueel geweld, jammer dan hadden wij inmiddels al vijf jaar vast gezeten.

Twee journalisten moeten vandaag voor een Vaticaanse rechtbank verschijnen wegens het schrijven van twee boeken op basis van vertrouwelijke documenten met daarin pijnlijke informatie over het financiële huishouden van de Katholieke Kerk. Ook een Spaanse priester, die de documenten doorspeelde, en twee van zijn medewerkers staan terecht.

Journalisten Gianluigi Nuzzi en Emiliano Fittipaldi riskeren tot acht jaar gevangenis met hun boeken die eerder deze maand verschenen, terwijl priester Lucio Vallejo Balda, zijn medewerker Nicola Maio en PR-consultant Francesca Chaouqui voor tien jaar achter de tralies dreigen te vliegen.

Sinds 2013 is het door paus Franciscus bij wet verboden geheime documenten te stelen. Hoewel de huidige paus een vriendschappelijke relatie heeft met de pers zien critici in The Guardian de kwestie ‘VatiLeaks’ als een bedreiging voor de persvrijheid waarbij journalisten worden bang gemaakt om in de toekomst geheime documenten van het Vaticaan te publiceren.

Op 7 vrijdag november 1975 explodeerde op het DSM terrein in Geleen een deel van de petrochemische installatie. De enorme klap, tot in verre omstreken te horen, veroorzaakte een enorme ravage. Er vielen 14 doden en 109 zwaar gewonden. Op 7 november 2015, precies 40 jaar na dato, zal de ramp worden herdacht met de onthulling van een nieuw monument voor de slachtoffers.Veel kinderen van de omgekomen DSM medewerkers worstelen vandaag nog met het effect van de ramp. Volgens sommigen een direct gevolg van de typisch Limburgse cultuur van ‘leed toedekken en gevoelens onbenoemd laten‘. Bij interviews kwam in dit verband opvallend vaak de ramp met de MH17 ter sprake. De enorme hoeveelheid aandacht die de MH17 slachtoffers en hun nabestaanden kregen, bracht bij de nabestaanden van de DSM ramp in heinnering hoezeer zij zelf in de kou hebben gestaan. Zo zat bij de latere herdenkingsdienst van de ramp het DSM bestuur op de voorste rijen van de kerk. Sommige weduwen van de slachtoffers moesten het doen met een staanplaats achterin. Ook de Katholieke kerk onder leiding van de toenmalige bisschop Jo Gijsen speelde destijds geen positieve een rol. Geen warmte, geen aandacht, geen gesprekken.

Deze uitzending van het programma Kruispunt werd uitgezonden op zondag 8 november door de RKK.

http://www.npo.nl/kruispunt/08-11-2015/KN_1675293

Wat wil het toeval, zonder namen te noemen of verder op

details in te gaan heb ik in 1975 de verboden foto’s gezien van deze ramp (staatsgeheimen?). Ze mochten niet gepubliceerd worden vanwege de maatschappelijke onrust en protesten die  het zou veroorzaken tegen het bedrijf DSM. Ook konden er geen schadeclaims worden ingediend  op basis van feiten zoals de foto’s zouden onthullen. Deze foto’s zijn er nog altijd, ergens in een diepe la uiteraard maar na het zien van de uitzending van Kruispunt is het wrang om te zien hoe deze mensen nog steeds voor de gek worden gehouden, onwetend gelaten omdat niemand met enige duidelijkheid kon zeggen wie van de overledenen in welke kist lag. Ze mochten immers niet open gemaakt worden, verhuld blijven in het leed dat mensen toen heeft overvallen, een afschuwelijk drama, géén Gijsen, hij was overal en nergens maar op dit soort plekken zag je hem niet, de Limburgse autoriteiten  vreesden de protesten, de DSM blues.

Het Vlaams Parlement zal zich volgende week dinsdag 24 november formeel en publiek verontschuldigen bij de slachtoffers van gedwongen adopties. Het initiatief komt vanuit de commissie Welzijn en minister van Welzijn Jo Vandeurzen (CD&V). Het is de tweede keer dat het parlement zich op die manier publiek verontschuldigt. Eerder, in april 2014, waren er gelijkaardige excuses voor het historisch misbruik in de Vlaams jeugd- en onderwijsinstellingen.

Dat is ander nieuws dan de hysterische achtervolgingen van de pers (CNN) over de aanslagen in Parijs. Ik zie ze in Nederland nog geen excuses maken over de afstandsbaby’s daar toveren ze steeds andere konijnen en parlementaire vertragingen door onderzoekscommissies  in te stellen. Tot ‘de tijd’ niet meer kan nagaan wat precies gebeurt is, archieven niet meer bestaan of in een andere la liggen waar iemand vergat in te kijken.

Brengt me op een andere irritatie wat betreft onze collectieve drang om waarheidsvinding te doen is het neurotisch veel gebezigde openingszinnetje bij menige discussie: ‘wat je ziet‘? WAT JE ZIET!!! is dat we er steeds meer naast zitten in het verklaren van zaken, steeds meer dingen ontgaan ons, de veiligheidsdiensten, de regering ontging 1 minuut stilte voor de onschuldige slachtoffers van het Russisch vliegtuig dat boven de Sinaï is opgeblazen dan wel die in Beiroet, Badgad heeft heel wat vergeten minuten tegoed van ons dus wat je ziet….