Categorie: MEA CULPA

En toen…wilde ik alsnog gaan stemmen. Het was tegen acht uur, ’s avonds, en nog een uur te gaan voor de stembureaus zouden sluiten. Zocht naar mijn stemkaart, paspoort snel ter hand en nog even een blik op lijst met de te kiezen leden. ‘Mmm’, hoorde ik mezelf zoemen, ‘de laatste jaren in ons gevecht met de RKK voor recht en rechtvaardigheid heb ik geen partij aan mijn deur gezien (ook geen geestelijke) welke partij heeft nu willen nadenken over de scheiding van kerk en staat, het onderwijs dat vrij van godsdienst zou moeten worden ingericht. Welke politieke stroming zal ervoor zorgen dat we onafhankelijk, kritisch leren denken, los van eenzijdige standpunten. Welke religie kent geen zwijgcultuur? Doch valt er een kentering te bespeuren, ook in mijn denken, niet dat ik niet meer achter mijn / onze strijd sta, wel degelijk maar er valt ook veel te zeggen over ons eigen handelen, kritiek naar onszelf, slachtoffers moedwillig slachtoffer laten is een slechte keuze, om de mens aan zijn seculier lot over te laten door geen warm alternatief te bieden, zal rampzalig uitwerken.

Tussen aardse machten en hemelse genoegdoening drogen de wetten van kerk en staat op in de monden van de seculiere mens, die zijn morele pas laat afhangen wat hem / haar uitkomt.

Nu leven kerk en staat in een concubinaat, in een vorm van hoererij, gescheiden van tafel en bed maar wanneer de nood hoog is vinden de exen elkaar. Nu, op wie moet ik stemmen, geloven dat we sterker en socialer worden…waaruit blijkt dat, dat we slimmer en op voet van gelijkheid zullen leven wanneer sommige partijen het voor het zeggen krijgen. Dat de liberale maatschappij het geld laat schuinwapperen van Oost naar West en via belastingparadijzen alle menselijke grenzen overschrijden en haar ziel kunnen kopen. Dat de problemen in dit land verdampen wanneer we de Marokkaan het land uitgooien? Alles rustig op straat?

Zo langzamerhand ga ik geloven dat we iedereen opnieuw moeten opvoeden, ethische lessen, morele dilemma’s aansnijden, discussies over Darwin, en Adam en Eva eens goed moeten bestuderen in het licht van de I Tjing, tegelijkertijd een godsdienstige eer brengen aan het leven…lijk ik nou gek geworden daar ik door twijfel niet ben gaan stemmen alsnog mijn stem te laten horen…waarvoor geen partij, noch geloof te vinden is.

Bent u klaar met het verleden, dan kunt u nog steeds een klacht indienen betreffende het geweld, de procedure is een ‘meldpunt light’ variant zonder steunbewijs. U kunt het indienen bij b.kreemers@geweldsklachtenrkk.nl

(als u toch niet gaat stemmen)!!

Vrouwen, een heel grote groep of is het wel een groep? De laatste tijd heb ik de segregatie van de vrouwenbeweging zoals die in de zeventiger jaren furore maakte dunnetjes mogen herbeleven tijdens de slachtofferbijeenkomsten waar de VPKK, KLokk, en onze ‘groep’ MCU aan deelnamen in overleg met dhr. Deetman, Kreemers, en ook gisteren hadden wij ontmoeting met kardinaal Eijk, broeder Cees van Dam op de Malibaan te Utrecht.

Een onderwerp, dat nu al verschillende malen op tafel ligt, is de wens van de VPKK om vertrouwenspersonen, die zij zelf naar voren willen schuiven, naar hun verhaal te luisteren. Geen probleem, dat luisteren, want het is immers al geschied in een binnenkort te verschijnen boekwerk maar vervolgens met het argument schermen dat deze vrouwen niet uit hun woorden komen, het allemaal veel langer duurt voordat ze het verwerken, is dubbel op.

Het laatste blijft een probleem, het verwerken, dat geldt ook voor mannen en hun macho opvoeding, dat kan zich heel lang voortslepen. Ik ga het niet aanwijzen als oorzaak van mijn blokkades, het is een willig excuus (je geeft de cultuur de schuld en niet de natuur) want ook ik heb gezwegen, en tevens gezocht naar woorden, songs geschreven dan wel documentaires gemaakt. Het blijft een blokkade wanneer je niet congruent met je gevoelens leert omgaan…dit probleem hing rond onze nek waarvan het touw alleen nog hoefde te worden aangespannen, uitputtend en slopend wanneer je (of men) het veronachtzaamt. Deze dubbele boodschap wanneer je enerzijds je verhaal doet in een boek, en anderzijds jezelf niet kunt uitdrukken, de erkenning vraagt van de zustercongregaties die het geweld en misbruik toebrachten, loop je in de oppermachtige fuik van de afhankelijkheid en de vertrouwensneurose. De bij MCU aangesloten vrouwengroep de ‘Canonnen‘ willen geen erkenning wanneer die niet van harte is, wanneer de betreffende congregatie, de Augustinessen, iedere openheid weigeren, ontkennen dat sommige vrouwen op het internaat hebben gezeten, gaten vullen, hoeven deze ‘Canonnen’ geen erkenning want het is simpel, ze hebben als kindslaven gewerkt, iedere dag uren aardappels schillen, boenen, poetsen, opruimen, de was doen, zie de Magdalena sisters, en als men dan toch hulp, erkenning en genoegdoening wil, dien op zijn minst een klacht in. Authentiek!

b.kreemers@geweldsklachtenrkk.nl

https://www.youtube.com/watch?v=IhXKI9tAI_M

‘Bijna 2,5 jaar geleden verscheen het rapport van de commissie van onderzoek naar seksueel misbruik van minderjarigen in de Rooms-Katholieke Kerk. Een jaar geleden verscheen een vervolgonderzoek naar misbruik en geweld tegen meisjes. Wim Deetman was voorzitter van de onderzoekscommissie en gaf leiding aan het vervolgonderzoek. Hij publiceerde op 28 september 2012 een eerste monitorrapportage over de uitvoering van zijn aanbevelingen. Een tweede monitorrapportage wordt nu voorbereid. U kunt suggesties en onderwerpen aangeven waarvan u vindt dat ze in de monitorrapportage aan de orde horen te komen. Dat kan door uw suggesties en onderwerpen te sturen naar Bert Kreemers (e-mail b.kreemers@onderzoekrkk.nl of Postbus 556 2501 CN Den Haag). Bij voorkeur vóór 1 juni (maar liefst eerder).

De heer Deetman stelt deze monitorrapportage op in goed overleg met alle betrokkenen, waaronder lotgenotenorganisaties. Hij doet dit op een volstrekt onafhankelijke wijze. De rapporten en de eerste monitorrapportage zijn te vinden op www.onderzoekrkk.nl.’

Met veel groeten

Bert Kreemers

Gisteren tweede hoorzitting meldpunt RKK, ondergetekende.

Na een goed gesprek met Deetman en Kreemers, Klokk, VPKK, MCU in de ochtend op de Maliebaan volgde het vervolg op mijn klacht st Maria ter Engelen, arme broeders Franciscanen internaat. Heel lang heeft alles rondom dit internaat…boys school… mij in zijn greep gehouden. Ik wist niet hoe ermee om te gaan, met de grooming, met de eenzaamheid, het heimwee, de angst, geweld, de emotionele onderdrukking, de opsluitingen, de vechtpartijen, verdovingen en het misbruik door broeder Monulphus onder het mom van medisch onderzoek. De vele broeders op dit internaat die hun homoseksualiteit niet konden intomen, niet met de gesel Gods, noch het celibataire kloosterleven konden het beteugelen, droegen allen bij aan de jacht op pure jongensliefde, object van verboden fantasieën die veel broeders onder elkaar heimelijk bevochten.

Oorzaak en gevolg, hoe deze keten van meerdere menselijke eigenschappen wordt samengesteld, opgeteld, iemand zwak of juist sterk maken, en in welke mate het zich ontwikkelt, valt pas af te lezen aan de slachtoffers die zij maken op al die slaapzalen, douches en ziekenboegen, de onbeheerste driften en hartstochten achter kloostermuren conflicteerden in stilte….veel, heel veel  jongens om zich heen verzamelden…één van hen was ik.

Toen ik dit nummer rond 1985 schreef kon ik niet geloven wat uit mijn pen rolde en me deel maakte van deze misbruik / geweld spiraal waarin ik al op jonge leeftijd terecht was gekomen. Ik hoorde laatst dat ik een ‘mormel‘ kind was, dus ‘naar internaat, dit kind met zijn grillige wilsuitingen’! In Bleijerheide zouden ‘de broeders wel een man van me maken’, riep een tante met veel gevoel voor suspense en een opmerkelijk, vooruitziende blik. Haar kinderen waren dan ook alle drie op internaat geweest, ‘en dat had de bakkerszaak en de zonen goed gedaan’, knikte ze voldaan.

Voldoening, vervuld van Godsliefde, uitverkoren, satisfactie, bewust van het goede en het onbewuste kwade dat in het mensenkind moest worden gecorrigeerd trad ik drie jaar in het kloosterleven. We slaan even de chaos, de carrière die ik gemaakt heb in boycot land, de non-existentie over, we skippen bijna vijftig jaar nu ik de laatste vier jaar intensief ben bezig geweest met alle aspecten van dit ‘kloosterbestaan’, kan ik eindelijk uittreden, met dank aan dhr Stevens, Weller, Guido Klabbers, MCU engelen jongens, Canonnen voor het geduld en deze klare dag van opluchting en bevrijding.

Funske nog altijd broeders aan het tellen? Schrijf deze ook maar uit!