Gisteren bereikte ons het bericht dat Jan Versteegh is overleden. Op 7 Augustus na een pittig ziekbed ging Jan, nr. 45 in het Engelen dossier van Bleijerheide, ten onder. Wij waren pas de afgelopen twee maanden op de hoogte wie deze piano broeder is. Na enige correspondentie en een bezoek aan zijn ziekbed, beschreef Jan, deze piano broeder. De collectebus kan in ieder geval in de sacristie blijven zodat de beminde gelovigen niet hoeven te dokken voor de verdediging. Hier nog eenmaal Jan zijn verhaal.
Ik was 14, 3 maanden ziek geweest, toen mijn moeder op het idee kwam me naar Bleijerheide te sturen, zodat ik het schooljaar zou halen !
Na 3 maanden moest ik met een broeder in een kamer waar hij mij de piano zou laten zien ! Hij friemelde over mijn armen naar mijn nek, waarna ik ben weggelopen, ik wist niet wat hij deed maar voelde me heel vies. Ik zou de volgende dag straf krijgen voor dat weglopen.
Ik ben dezelfde nacht te voet naar Vaals gelopen, niet over de straat, want in mijn hoofd waren die broeder en de politie achter me aan!
Me morgens thuis in de tuin verstopt want ik was bang dat mijn moeder me weer daar terug zou brengen !
Mijn geluk was dat mijn broer thuis was die zorgde dat ik daar niet terug hoefde ! Die was bij de marine !
Ook werd toen de politie geroepen omdat mijn broer naar die broeder wilde en hem in elkaar wilde slaan, ik snapte er niks van !
De afgelopen jaren kwam ik erachter dat ik veel geluk gehad heb !
Wat ik nooit begrijp is dat de goeie in de kerk, noem ze effe zo, lid van die kerk blijven !
En dat sommige vaders en moeders vroeger trots waren dat de geestelijke toch maar even hun zoon of dochter had uitgezocht snap ik ook nooit. Ik ben hier groot geworden en weet nog precies hoe dat katholieke kontrollesysteem werkte.
Ik heb geluk gehad Bert.
Zou me interesseren of er ergens een piano broeder voorkomt in de zaken die jij kent !
Respect hoe je het aanpakt, ga zo door, groet, Jan Versteegh
Vandaag publiceer ik de correspondentie tussen het College voor de Rechten van de Mens en ondergetekende. Het draait uit op halve en hele ontkenningen, een stem aan de ene kant van de telefoon en een stem aan de andere kant…stil vloekend, en die vloekende stem is van ondergetekende. Je blijft beleefd maar voelt dat er van alle kanten een muur staat, een ongelofelijke idiote muur waar niemand met een beetje gezond verstand nog over heen wilt klimmen behalve…juist! Dan heb ik nog een poging gewaagd, vandaar dit oponthoud, de nationale ombudsman, ook te Utrecht, de Domstad te bewegen naar deze redenatie te kijken…de nationale ombudsman schrijft:
Volgens de wet mogen wij alleen klachten behandelen. In uw brief dient u geen klacht in, maar vraagt u om een juridisch advies. De Nationale ombudsman heeft niet de taak juridisch advies te geven. Dat is ook de reden dat wij uw vraag niet kunnen beantwoorden, het College voor de Rechten van de Mens heeft uw klacht ingenomen als signaal. Bureau Nationale ombudsman is niet bevoegd om hier voegt hier niets aan toe. Dat is de reden dat wij u niet verder van dienst kunnen zijn.
de wet gelijke behandeling….
On 7 jun 2013, at 11:24, Info (College voor de Rechten van de Mens) wrote:
Geachte heer Smeets,
Hierbij bevestig ik ons telefonisch gesprek van vandaag 7 juni 2013.
U heeft aangegeven een klacht te willen indienen bij het College voor de Rechten van de Mens tegen de Kerk. U klaagt hierbij over het onderscheid dat er wordt gemaakt op grond van geslacht. U geeft aan dat er aandacht is besteed door de kerk over het misbruik van vrouwen maar geen, of onvoldoende aandacht over het misbruik van mannen. U vindt dit ongelijke behandeling en discriminatie. Daarnaast geeft u aan dat er ook sprake is geweest van geweld en dat hier geen of onvoldoende aandacht aan besteed is in het onderzoek.
In het telefonisch gesprek heb ik u medegedeeld dat het College uw klacht niet in behandeling kan nemen. In het onderstaande licht ik dit schriftelijk toe.
Het College heeft als doel het bewustzijn van de mensenrechten te vergroten en de naleving van deze rechten te bevorderen. Ik wil u daarom bedanken voor uw signaal??? Dit soort signalen heeft het College nodig om te weten welke mensenrechten aandacht behoeven. Het College heeft echter niet de bevoegdheid om individuele klachten over mensenrechten in behandeling te nemen, tenzij de klacht valt onder het bereik van de gelijkebehandelingswetgeving.
Het College kan een klacht in behandeling nemen indien één (of meer) van de gronden die in de gelijkebehandelingswetgeving worden genoemd in het geding is, te weten: godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht, nationaliteit, hetero- of homoseksuele gerichtheid, burgerlijke staat, handicap of chronische ziekte of leeftijd. Daarnaast is het werkgevers niet toegestaan onderscheid te maken op grond van arbeidsduur (voltijd/deeltijdwerk) en het al dan niet tijdelijke karakter van de arbeidsovereenkomst. U klaagt over onderscheid op grond van geslacht.
De bevoegdheid van het College is echter beperkt tot gevallen van onderscheid bij de arbeid en bij het goederen en dienstenverkeer. Het College is niet bevoegd een oordeel te geven over rechtsverhoudingen binnen kerkgenootschappen alsmede hun zelfstandige onderdelen en lichamen waarin zij zijn verenigd, alsmede andere genootschappen op geestelijke grondslag of het geestelijke ambt (artikel 3 Algemene Wet Gelijke Behandeling).
Omdat uw klacht niet valt onder de in de gelijkebehandelingswetgeving genoemde terreinen, en kerkgenootschappen uitgesloten zijn van deze wetgeving is het College niet bevoegd uw klacht in behandeling te nemen. Het College zal uw melding registreren als een signaal.
Verzonden: dinsdag 11 juni 2013 23:14 Aan: Info (College voor de Rechten van de Mens) Onderwerp: Re: kerk
Geachte mevrouw L
Helaas geeft u een volkomen onterecht weergave van ons gesprek. U schrijft:
U geeft aan dat er aandacht is besteed door de kerk over het misbruik van vrouwen maar geen, of onvoldoende aandacht over het misbruik van mannen.
Het moet zijn het geweld tegen mannen wordt niet meegenomen in het onderzoek dat de kerk instelde naar seksueel misbruik. Hierin vindt het geweldsaspect, fysiek als psychisch, niet plaats.
Tot onze verbazing wordt geweld opeens wel meegenomen in het vervolg onderzoek naar vrouwen en hun geschiedenis met de kerk.
Zie de beide boeken die de Cie. Deetman hierover geschreven heeft.
Ook de heer Deetman verklaarde op zijn eerste persconferentie dat geweld bewust niet werd onderzocht vanwege het vermijden van de discussie over de ‘corrigerende tik’. Ik zat in de zaal!
Door dit onderscheid, en de weigering van de RKK om geweld in zijn totaliteit niet te onderzoeken in wederom een volkomen ongelijke machtsrelatie, de duizenden kinderen die na de oorlog in internaten hebben gezeten, de schade die geweld toebrengt in het latere leven door kinderen op te sluiten, te schoppen, slaan, trappen, te straffen en op een zeer minderwaardige manier te kijk worden / werden gezet, zal nooit duidelijk worden wie de daders en verantwoordelijken waren voor deze misdaden. Kortom een ‘gag-order’ of op zijn Duits een ‘Redeverbot’ door kerk en staat wanneer we nu weer moeten zwijgen en / of niet gehoord worden.
Een mens had toch rechten….ook kinderen? (Children rights are human rights).
On 12 jun 2013, at 08:44, Info (College voor de Rechten van de Mens) wrote:
Geachte heer Smeets,
Hetgeen u bedoeld heb ik in de opvolgende zin in de eerste email proberen te samenvatten. “Daarnaast geeft u aan dat er ook sprake is geweest van geweld en dat hier geen of onvoldoende aandacht aan besteed is in het onderzoek.”
Bedankt voor uw aanvulling.
Met vriendelijke groet,
Mw. L
Front Office
College voor de Rechten van de Mens
Van: Bert Smeets [mailto:info@bertsmeets.nl] Verzonden: woensdag 12 juni 2013 22:34 Aan: Info (College voor de Rechten van de Mens) Onderwerp: Re: kerk
Geachte mevrouw L
Wederom geeft u mijn woorden niet juist weer. Ergo, u verzwakt, halveert mijn klacht door te stellen dat:
“Daarnaast geeft u aan dat er ook sprake is geweest van geweld en dat hier geen of onvoldoende aandacht aan besteed is in het onderzoek.”
Laat ik het nog eenmaal zelf samenvatten: er is sinds 2010 een onderzoek gaande naar seksueel misbruik in de RKK Nederland vanaf 1945. Heel duidelijk is gesteld dat geweld niet betrokken zou worden bij dit onderzoek. De onderzoekers onder leiding van de heer Deetman en zijn opdrachtgever, de KNR en de Nederlandse bisschoppen, hebben dit besloten. Toch komt er een vervolg onderzoek naar de meisjes in 2012-13 prima, maar dan wordt geweld wel onderzocht. Dit heeft gevolgen voor compensaties en is volstrekt in tegenspraak met het beginsel van gelijkheid. Ik dien nogmaals een klacht in wegens discriminatie en de gag-order die ingezet wordt om een volledig onderzoek te dwarsbomen. Het resultaat buiten de 10.000-20.000 slachtoffers seksueel misbruik (Deetman rapport 1) zijn de vernederingen fysiek / psychisch lijden niet erkend in de naoorlogse Nederlandse geschiedenis, ondanks het schone bestaan van de rechten van de mens! groet
Bedankt voor uw aanvulling. Zoals telefonisch en per email verteld valt uw klacht niet onder de in de gelijkebehandelingswetgeving en is het College niet bevoegd een klacht hierover in
behandeling te nemen. Het spijt mij u niet anders te kunnen berichten.
Seksueel misbruik of seksueel geweld omvat alle seksuele handelingen die iemand gedwongen wordt uit te voeren, te ondergaan of getuige van te zijn. Bijvoorbeeld gedwongen worden iemand seksueel te bevredigen, zich voor iemand moeten uitkleden, aangeraakt worden of in een lichaamsopening binnengedrongen worden.
Dit is een wikipedia uitleg, dus voegen wij andere, wetenschappelijke en enige VN content toe
Sociologische definities
Deze plaatsen seksueel geweld in een maatschappelijke context en gaan in op het mensenrechtenperspectief en op machtsverschillen.
Een voorbeeld van een sociologische definitie:
‘Geweld tegen vrouwen is geworteld in historisch ongelijke machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen; alle vormen van geweld tegen vrouwen schenden en beknotten vrouwen ernstig in het genot van hun mensenrechten en fundamentele vrijheden en vormen voor vrouwen een belangrijke belemmering om hun capaciteiten te kunnen ontplooien.’ (VN-Resolutie, 19 december 2006).
Juridische definities
De juridische optiek benadert seksueel geweld als een vorm van strafbaar gedrag die wordt omschreven op basis van criteria die buiten het slachtoffer liggen. In juridische zin is er niet één allesomvattende definitie; per concrete gedraging (delict) wordt omschreven wat strafbaar is. Een voorbeeld van een juridische definitie:
Hij die door geweld of een andere feitelijkheid of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid iemand dwingt tot het ondergaan van handelingen die bestaan uit, of mede bestaan uit, het seksueel binnendringen van het lichaam, wordt als schuldig aan verkrachting gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twaalf jaren of geldboete van de vijfde categorie.’
(artikel 242 Wetboek van Strafrecht).
Psychologische definities
Deze zijn ruimer en redeneren ook vanuit (de beleving van) het slachtoffer of vanuit termen als macht en machtsrelaties. De (psychologische) definitie van Boland (1991) luidt:
‘Iedere interactie waarin iemand […] ertoe wordt gedwongen seksuele handelingen te ondergaan of uit te voeren. Onder dwang wordt verstaan iedere situatie waarin het slachtoffer niet het gevoel heeft te kunnen weigeren of zich aan de situatie te kunnen onttrekken. Dwang kan variëren van psychologische druk of chantage tot fysiek geweld.’ Andere vormen van afhankelijkheid en machtsmisbruik, zoals economische afhankelijkheid, kunnen hieraan worden toegevoegd (Stichting Ambulante Fiom et al., 2006).
MCU vraagt, om de interactieve communicatie een beetje te bevorderen, de individuele klachten te formuleren over de bottleneck RKK procedure die, na de hoorzitting, een summum aan eisen en vele restricties, op een rijtje te zetten. Kon u zich onttrekken aan sportkeuringen Bulletje, wondjes wegblazen, koorts checken zodat de goedheiligman kon meten met vinger of thermometer, beide hoor, het hoorde bij de machtsrelatie, de doctor zonder papieren. Dan de eisen van de compensatie Cie. Kunt u aantonen dat u een looser bent? Dan zit u goed bij deze heren die de scheiding van kerk en staat volledig uitbuiten want iedere, andere religie zal en kan in de toekomst haar eigen wetgeving, zonder ingrijpen van de kamer, uitvoeren! De macht van de kerk is nooit echt weggeweest.
Herhaalde oproep voor broeder Gabriel met stok op de foto links. Dit tafereel is duidelijk uit de vijftiger jaren, wij verzoeken ook mensen die iets af weten over een broeder met Westers accent die geld gaf aan leerlingen om het een en ander te tonen (25 Hollandse guldens), dit speelde zich weer af eind zeventiger, begin tachtiger jaren. Wilt u duidelijkheid verschaffen, heel eenvoudig, meld u zich!
De Russische minister Sergej Lavrov zegt dat homo’s in Rusland vrij zijn in hun doen en laten, zolang ze zich maar houden aan de morele, religieuze en historische waarden van het land. De wet stelt ‘propaganda’ voor homoseksualiteit in het bijzijn van jongeren strafbaar. Personen die zich hier aan schuldig maken kunnen een boete krijgen van 5000 roebel (124 euro).
Afgelopen jaar heb ik intensief gewerkt aan de documentaire ‘Fishing for Amber‘, we zijn daarvoor naar Rusland gereisd, ik poog in deze persoonlijke / kunst documentaire de verschillen tussen mannen en vrouwen, het mannelijke en het vrouwelijke in onze ‘bewuste en onbewuste natuur’ door middel van kunst (schilderijen van Amber de Lange, muziek van ondergetekende), zonder al teveel politiek gekonkelfoes, te benaderen. Want als je de grenzen van elkaars ‘identiteit’ durft over te steken, treden wij met elkaar in verbinding. In de docu ‘Fishing for Amber’ lopen wij tegen een boycot aan, sommige van de zeer kwetsbare schilderijen van Amber de Lange zouden aanstootgevend zijn voor de jeugd, aldus redeneerde men in Rusland.
Buiten het feit dat kunst grenzen opzoekt, zichzelf manifesteert waren wij verbaasd dat in Rusland zo gereageerd werd op de toch vrij onschuldige, niet seksueel bedoelde schilderijen. Eenmaal terug in het westen, net voor de kerst 2012, ben ik begonnen met editten van al het materiaal. De reacties in de pers waren terughoudend toen ik de eerste trailer kon laten zien: eerst moesten wij een nieuwe koning verwelkomen, Beatrix goedendag zeggen, toen echter was de documentaire ‘Fishing for Amber’ al een voorloper van de huidige spanningen tussen het verwijfde, rose / bitchy kapitalistische westen en het mannelijke, heroïsch, Russische oosten.
Wat mij duidelijk geworden is na jaren van Rusland reizen / optredens met een Russische groep, is dat historische achtergronden de Russische identiteit diepgaand hebben beinvloed, dat de Russische ziel een moeder heeft die haar kinderen nooit in de steek zal laten. De moeder is het het hart van de mannelijke Russische ziel, dat wilde ik heel duidelijk in ‘Fishing for Amber’ laten zien. Wat je ook bent of hebt uitgevreten de moeder, math, мать, matrouchka, het middelpunt is van Russische, orthodoxe, morele identiteit, bij wie je altijd in haar goddelijke schoot kunt terugkeren. Dit wordt in ‘Fishing for Amber’, enerzijds zichtbaar in het streven van een onafhankelijke, labiele westerse vrouw die tevens haar identiteit zoekt. In Rusland bestaat ‘de identiteit’ eerder uit een droom verweven in de tradities, zij is geaard, haar plaats is historisch en van levensbelang, zij heeft een beschermde status.
Wij spraken met vrouwen van het orkest waarmee ik optreedt. Zij zeggen gelukkig te zijn, hun hele leven, als huisvrouw zowel onder het communisme als in het post-perestrojka tijdperk. Zelf heb ik de mannenliefde, dit is niet seksueel bedoeld, nergens mooier ervaren dan in Rusland. De kameraadschap, solidariteit, een gevolg van honderden jaren strijd, veldslagen tegen Napoleon, Hitler of welke despoot die Rusland wilde overheersen krijgt te maken met deze combinatie van mannelijke en vrouwelijke kwaliteiten. Willen wij met onze verwaterde westerse normen nu de dienst uitmaken in Rusland? Forget it, Пустяки, dan onderschatten mensen de aard van een volk. Rusland voelt en begrijpt echte mannenliefde ofwel kameraadschap (товарищи), en kennen een volledige overgave aan de vrouw, moedertje Rusland. Daar kunnen wij iets van leren, onze individuele hokken waar wij onze identiteit uitbroeden zijn kunstmatige laboratoria….zonder ziel.
In Rusland worden homo’s gediscrimineerd, zeker maar in onze katholieke / protestantse kerk al eeuwen, waarom fulmineren wij niet godallemachtig tegen dit instituut? Hypocriet. In Rusland kun je met deze wet, die grenzen stelt aan propaganda, de pedo’s van Martijn gelijk verbieden en oppakken die halve garen. Daar wees Poetin nog overduidelijk op toen hij in ons land was voor het Nederland-Rusland jaar. Ga niet mutsen over vrijheid van meningsuiting zo redeneert de gemiddelde Rus: voor onze kinderen is het geen goed plan als je deze mensen hun gang laat gaan. We hebben een concert meegemaakt met kinderen, die zijn verlegen, haast timide en tevens enthousiast om met ons te praten, wat opviel was hun beschaafd gedrag. Ik generaliseer uiteraard, je hebt ook andere kinderen die ver over de scheef gaan zoals de kinderen die een zwerver hadden gedood die hun hond had opgegeten, van de honger en kou zagen ze hun hond (sabacka) aan het spit hangen…
Kinderen krijgen in Russische sprookjes geleerd om te dromen en te waken, op te komen voor hun zelf, om de ouders / familie te vertrouwen, de natuur te leren kennen. Ze worden de gruwelijkheden getoond zoals in het monniken klooster te Pechory waar wij gefilmd hebben en waar Iwan de Verschrikkelijke mensen onthoofde, juist het verschrikkelijke is realiteit en die psychologische, historische rol speelt mee in het denken over hoe je als kind beschermd dient te worden. Ga niet de hele tijd op de seksuele toer. Je kunt zeker verschillend denken over rolverdeling / emancipatie maar één ding…de Russen laten de kinderen niet tot hun komen, ze zijn er.
Gisteren bereikte ons het bericht dat Jan Versteegh is overleden. Op 7 Augustus na een pittig ziekbed ging Jan, nr. 45 in het Engelen dossier van Bleijerheide, ten onder. Wij waren pas de afgelopen twee maanden op de hoogte wie deze piano broeder is. Na enige correspondentie en een bezoek aan zijn ziekbed, beschreef Jan, deze piano broeder. De collectebus kan in ieder geval in de sacristie blijven zodat de beminde gelovigen niet hoeven te dokken voor de verdediging. Hier nog eenmaal Jan zijn verhaal.
