Categorie: MEA CULPA

‘Het had wel iets minder gekund’ stond in het LD 10 November 1962 maar desalniettemin openden de arme broeders franciscanen met veel grandeur een moderne aula, dus tijd voor een nieuw berichtje uit de nalatenschap Bleijerheide doos…..’het is geen prettig nieuws’ ja ja maar ze deden hun best!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=PYf9oBKK5jo&feature=youtu.be

‘Jonge Bomen’ documentaire van Bert Smeets uit 2006 groep jongeren die elkaar na schooltijd troffen in park Maastricht.

Predikanten zijn boos over uitspraken van oud-minister Els Borst en VVD-senator Heleen Dupuis, over het vaccineren van kinderen tegen onder andere mazelen.

In 2010 hebben wij al gewezen op Polen en Italië als landen die zouden volgen in het inmiddels wereldwijde misbruik pedo schandaal van en in de katholieke kerk. In de uitzending van Eenvandaag jl. zegt de Poolse priester / coördinator (een Deetman zonder onderzoeksbevoegdheid) het misbruik voortaan te willen voorkomen, om erop te letten dat priesters niet alleen worden gelaten met kinderen in een afgesloten ruimte.

Nou dan willen we graag de regels, directorium van het jongenspensionaat te Bleijerheide uit 1913 quoten:

De spreekkamers, de klassen, werkplaatsen en alle vertrekken die toegankelijk zijn voor leerlingen moeten voorzien zijn van deuren met doorzichtige ruiten, zodat buiten te zien is wat binnen gebeurt.

Streng verboden zich met een leerling in een vertrek op te sluiten. Hetzelfde geldt voor aspiranten en postulanten.

Nogmaals in 1913!!! 

Pastoor Schafraad schreef mij op 1 april 2009 (ja meneer pastoor kiest zijn dagen voortreffelijk uit):

‘Misschien wel aardig te vertellen dat in Bleyerheide in ieder vertrek waar een Broeder met iemand van buiten was een deur moest zitten met een raampje.

Dit voorkomt natuurlijk niet alles maar geeft wel aan dat men oog had voor bepaalde zaken’.

http://www.eenvandaag.nl/archief?type%5B0%5D=1

Deze tekening vond ik gisteren in de doos met Bleijerheide archieven die langzaam een rol beginnen te spelen in het donkere gebied tussen herinnering en waarheid. Bestonden er al granaten in 754? Je kunt er ook een fallus symbool inzien, een rood topje vol bloed, een maagdelijke dolk op een bruine ondergrond die naar het midden wijst. Dat tekende ik onbewust maar wie, wat wilde men ons leren…het martelaarschap? Lijden is de weg? Hoe meer ik de archieven van mijn overleden moeder napluis, hoe meer ik van dat kind ga houden dat mijn naam draagt. Hoe meer ik versteld sta van de creepy sfeer, de angsten en vermeende martelaarschap van ruim 13 eeuwen geleden die wij als kinderen ingepeperd kregen. De heilige Bonifatius kwam uit Wessex, zuid-west Engeland vermoord door heidenen, door wie anders. Ik tekende niet graag, wel maakte ik tekeningen zoals de route naar Bokrijk in het artikel over broeder Alfonds, dan kon ik wegdromen, ontsnappen aan de dreigende sfeer op internaat. Broeder Lebuinus heeft een van mijn verzonnen geografische, dromenland ontwerpen in beslag genomen, en riep: ‘wat moet dit voorstellen’? Keek mij aan of ik iets vreselijks had gedaan, begreep zelf niet wat het allemaal moest voorstellen en verbood me hiermee door te gaan.

Behalve dan in de klas, daar moest je tekenen, in opdracht. ‘Mooi kinderen gaan jullie een tekening maken over de heilige Bonifacius en stuur die op naar jullie moeder’. Wat tekent Bertje? Jullie zien links een zonnetje die vrolijk naar het graf van Bonifatius kijkt maar niet tot het graf doordringt, een paarse gloed zorgt voor enige afkoeling. De granaat ligt op de kist richting de dood, alles is afgesloten, aan een kant een vette, rode rand en de andere lijn is flinterdun. Alles is rond, behalve het graf ….wilde men ons leren? Overgave en onderwerping?

Pijnlijk om al die ingehouden angsten, woede, verlatenheid weg te drukken, de persoonlijkheid in zijn schaduw achter te laten; er is een gouden randje, zonnestralen omklemmen het lijdensplaatje maar de werkelijke, innerlijke pijn was immens…als die granaat.