Categorie: MEA CULPA

Vandaag publiceren we wederom twee oude artikelen waar honderden spam reacties afgelopen dagen waren binnen gekomen; over Bulletje en Valentino, wij willen ze niet vergeten de Franciscus volgelingen tot de armen in alle eerlijkheid zijn bedeeld.

Wij publiceren de bekentenissen brief van broeder Valentinus aan A T met de Portugese vertaling die tot doel heeft mensen in Brazillie te informeren over het reilen en zeilen van deze broeder Franciscaan. Wij weten dat mensen in Brazilië het Mea Culpa blog / site lezen en hopen op hun medewerking deze brief te verspreiden in Potim dat op een afstand van 162 km van de stad São Paulo ligt. Potim heeft 17.000 inwoners waarvan meer dan de helft (56,95 %) in de grootste armoede leeft en moet zien rond te komen met een minimum loon. Het maandelijks inkomen van een gezin is 300,00 Reis dat is 150,00 euro. MCU heeft al een half jaar geleden in de Engelse taal naar Potim geschreven maar ontvingen geen antwoord. We hopen nu wel op een antwoord / signalen uit Zuid-Amerika.

Geachte (heer A T)

Het is nu goed 50 jaar geleden wat er is gebeurd. Ik wil niet in details treden , dit v.w. de lange tijd die er is omgegaan. Wel kan ik laten weten dat ik al die tijd mijn gedachte hierover heb laten gaan, en 50 jaar rond loop met een gevoel van spijt. Ik wist niet meer wie u bent geweest anders had ik denkelijk eerder met deze brief gekomen. Ik kan me alles nog licht herinneren. Mijn leeftijd zal daarmee een rol spelen, ik ben intussen 75 jaar. Nogmaals ik heb een ontzettende spijt wat er is gebeurd en ik bied hiervoor duizend maal excuses aan. Ik hoop dat u dit kunt aannemen zo zal u rust krijgen en ik ook. Mijn grote wens is deze laten we nu de tijd nemen en er een punt achter te zetten zodat we met opgeheven hoofd verder kunnen gaan. (Niet ondertekend )

broeder Valentinus

Caro

Foi há 50 anos o que aconteceu. Eu não vou entrar em detalhes, este v.w. o tempo tratou. Welkan, eu digo que eu pensei todo este tempo todo, e 50 anos andando com um sentimento de arrependimento. Eu não sei quem você é, ou então eu provavelmente teria escrito mais cedo esta carta. Lembro-me de tudo um pouco. A minha idade, desempenha um papel, eu tenho agora 75 anos. Mais uma vez tenho uma terrível pena do o que aconteceu, mil vezes eu peço desculpas. Espero que você possa ter o seu descanso e eu tambem. Meu maior desejo é que agora tomamos o tempo e um ponto final, com a cabeça ergida para que possamos avançar.

(não assinado)

broeder Valentinus

Ook heeft broeder Valentinus de foto’s weggehaald van de RK Sint Joseph site waarmee hij geld inzamelt voor het kindertehuis.(http://www.rksintjoseph.nl/Valentinusbrief.htm) Nergens voor nodig en als je niets te verbergen hebt waarom dan dit Bleijerheide gedrag. Hieronder zijn oproep om geld in te zamelen, maar eerst een quote:

‘En bij ons bezoek kwam er bij mij de gedachte in mij op “voor deze kinderen moet ik iets doen.”. Het was of een stem mij dit ingaf. (citaat broeder Valentinus)

Deze stem mag gehoord worden,  bisschop Wiertz doet niets,  pastoor Schafraad verwisselt twee personen (broeder Eymard), Alphons blijft zijn hele leven onderdanig maar daarmee is het pedo internaat niet van de wereldkaart. Zie hoe de broeders naar de arme kindekes in Brazilië reizen om daar aan hun liefdevolle trekken te komen!

Het missiewerk van broeder Valentinus.

Deel 1.

In het jaar 1991 werd ik gekozen om met de broeders mee te gaan naar een vergadering in Brazilië. Het was de eerste keer dat ik in mijn leven in Brazilië zou komen. Na de eerste dagen wat rond gereden te hebben en wat van het land gezien te hebben voordat de besprekingen zouden beginnen, kwam ik ook in een stad terecht met name Potim.(zie foto hieronder) Ten noord oosten van São Paulo. In deze stad hebben onze broeders een tehuis voor arme en verwaarloosde kinderen van af 3 t/m 6 jaar. In de jaren 1991 waren er ook grotere kinderen bij, jongens en meisjes van 6 tot 12 jaar. En bij ons bezoek kwam er bij mij de gedachte in mij op “voor deze kinderen moet ik iets doen.”. Het was of een stem mij dit ingaf. Dit zou mij naast mijn werk als koster in de parochie en godsdienstleraar op de Openbare basisschool in Landgraaf mijn tweede taak zijn. Na mijn terugkeer in Nederland heb ik het idee laten rusten totdat ik in 1993 terug ging naar het kindertehuis in Potim om het werk wat de broeders daar deden eens goed van nabij te bekijken. Al na enige dagen was het me al duidelijk dat het probleem financieel van aard was. Er moest geld op tafel komen om de zaak draaiende te houden. Maar hoe dit aangepakt? Ik kreeg de steun van de school in Landgraaf waar ieder kind iedere week een dubbeltje meebracht en dit in een potje deed bij de juf of meester van de klas. En al gauw werd er een bankrekening bij de Rabobank geopend door het hoofd van de school. onder de naam Potim-Harlekijn. Dit was voor mij het moment dat de Aktie van start zou gaan. Een Aktie die nu al jaren 15 jaren duurt.
Door geld gebrek moest enige jaren geleden de dagschool voor de jongens en meisjes in Potim gesloten worden wat voor veel huisgezinnen een ramp was. Weer liep de jeugd doelloos over straat en vermaakte zich met dingen die niet door de beugel gingen zoals het vernielen van andermans zaken. Maar wat erger was ook zij gingen over in de drugs, wat voor vele in Potim tot op de dag van vandaag een groot probleem is. Nu na 15 keer het kinderhuis in Potim bezocht te hebben is de nood nog erg groot. Wel hebben we het goede bericht dat volgend jaar februari de nieuwe dagschool voor jongens en meisjes zal geopend worden. En dit komt voort uit de bijdragen die zo regelmatig binnen komen op de bankrekening. De volgende keer zal ik u meer vertellen over de stad Potim en het kindertehuis. wordt vervolgd.!!!

Dit laatste zijn we het helemaal mee eens: wordt vervolgd!

Gisteren door Bleijerheide lopen rechercheren, mensen op straat aangesproken, je moet maar durven! Nu ben ik er al vaker geweest, soms vluchtig om tegen het internaatshek te urine’lozen als ik in Herzogenrath de MM (media markt) had bezocht, en het is sinds mijn ontmoetingen met broeder bakker Lebuinus in 1985 nogal wat verandert. Gebouwen zijn verdwenen, lappen grond verkocht, Ignatius vandoor met geld, tonnen verdwenen in een stichting! Haffmans, you’re not the only one!

‘Daar sta je dan‘ ging het door mij heen, de omerta van de arme franciscaner orde heeft gewerkt. Ik voelde me bedroefd, teleurgesteld in mijn rondgang langs lege, uitgestorven straten waar achter menig raam hond en kat hongerig naar buiten staarden. In deze ‘grens sferen’ die de overgang van het ene land naar het andere land onherkenbaar moeten maken, lag een sluier van triestheid over Bleijerheide waar vele straten aan elkaar zijn gebreid als een trui die niemand hoeft te passen. Een wirwar aan halve straten, gangen, oudere en nieuwe wijken die totaal niet bij elkaar aansluiten, kleine pleinen waar je eindeloos in kon rond (door)draaien. Er stonden veel panden te koop, wie wilde er ook wonen in deze verlaten diaspora, van die plekken waar je niet meer wegkomt. Het regende bovendien, niet te vergelijken met de trieste lente regen van Vivaldi waar nog altijd iets verkwikkendst vanuit gaat, waar nog een uitnodiging in schuilt om je kop in de lente regen te douwen. In deze regen was iedere druppel een vuile bom, een emmer smerig sop dat over je heen werd gekieperd zoals wij jongens op dit soort dagen terug van het sporten de kleedlokalen opzochten en door geschreeuw van de broeders in de discipline van het kloosterleven werden teruggeworpen. Wij waren vuil, bezweet, het heimwee glee van ons af, en voelden ons voor even goed.

Terug in het nu, ik sprak een vrouw aan die meer Duits dan Kerkraads dialect sprak, af en toe klonk een Nederlands woord door haar ruime keuze in een zelf gecreëerd klankbord, haar ene oog zat een beetje dichtgeplakt en met het andere oog keek ze me helder aan. Iemand sprak met haar, zomaar op straat, exact voor het internaat waar ze hoofdschuddend even voor had stil gestaan. Ze had haar lange grijze haren in slierten langs haar magere gezicht getrokken, vrouwen die uit verveling hun haren bewerken daar ze nooit tevreden zijn over hun uiterlijk. Haar haren waren dan ook vettig van het vele kleven, net als haar kleren leken ze niet vaak te luchten in open vensterramen of andere glans middelen dan roos en rook te moeten ondergaan. De panden rond het oude internaat zagen verwaarloosd uit en ik stelde me voor dat ze in een van die panden woonde. Toen ik haar vriendelijk had aangesproken bleek al snel dat ze de broeders kende, en zij er vanaf 1961 woonde.

‘Wie kende u dan’ vroeg ik, waarop ze antwoordde ‘broeder Lodewienus’? Broeder Lodewienus ken ik niet, zei ik maar ik ken wel broeder Lebuinus die is in 2006 gestorven. ‘Ja, der genau’! ‘Ziet u nu wel, ik weet waarover ik praat maar kent u ook de verhalen over dit internaat’, vroeg ik haar beleefd?

‘Kent u die uit Kerkrade die nog leeft’, vroeg ze vertrouwd alsof ze iemand getroffen had die een vergeten familie lid betrof. ‘Oh Valentinus meinen Sie, er liebt schöne jungs’, sprak ik vloeiend in haar taal. Geleidelijk begon de vrouw door te krijgen dat ze niet een metgezel getroffen had, en hoe slordig en afwezend ze mij in eerste instantie ook leek, ze wist meteen te pareren ‘dat iemand gelogen had over die pastoor’!

‘Oh die pastoor uit Maastricht, bedoelt u. Hij is een van de vele martelaren die anderen nodig heeft om zich zaken te herinneren. Alles wat hem uitkomt omarmt die en al het andere is niet waar, ja als je dit wijsheid noemt, dan ga ik met alle plezier terug naar de kleuterschool’!

De vrouw riep: ‘het gaat ze om het geld’!! ‘Geld’? Weet u voor hoeveel geld dit, en ik wees naar het gebouw, allemaal verkocht, verhandelt, en verdwenen is in de zakken van de arme broeders! Ik begreep dat het geloof, de waarheidsvinding, nu op deze plek, voor dit deels dicht getimmerde gebouw waar ik menige jaren van mijn leven tegen mijn wil (zonder amber alert) heb gezeten, gewijd, dat deze opmerking van deze vrouw de hardnekkige ontkenning vertegenwoordigt van onze (zwijg) cultuur. Ik heb meer mensen aangesproken, en niemand die iets wist. Sommige vrouwen zie je trillen wanneer God en de broeders ter sprake komen, over hen zeg je niets verkeerd, het leek mij ook beter om in het Duits te praten want in het abn moet je geen conversatie beginnen. Een man had het over daarginds, hij wees naar de horizon, Kaalheide terwijl nog geen tweehonderd meter verder ons liefdevol internaat lag. En daar stond ik dan…Kaal, ja kaler kan een land niet zijn.

Er zaten honderden spam reacties bij de artikelen over Bulletje en Valentinus…een cyber war attack van een congregatie uit een vreemde sterrenstelsel of gewoon de angst voor de beerput arme franciscanen Bleijerheide…onze cyber tegenaanval binnenkort op dit blog!

Oude paus, nieuwe paus, voor  de Leadership Conference of Women Religious, een overkoepelende organisatie waar tachtig procent van de Amerikaanse nonnen onder valt, maakt het geen verschil. De vorige paus stelde een Spaanse inquisitie in omdat hij vond dat de nonnen de kerkdoctrine schonden en zich bezig hielden met enge radicaal feministische initiatieven. De nieuwe paus, Francis, zet die lijn voort.

Hij gaat verder met de reorganisatie van de LCWR, en stelde drie mannen aan om de statuten van deze organisatie te herschrijven en toezicht te houden op alle activiteiten van de zusters.