Hoe kun je privacy regels omzeilen door nieuwe, andere regels toe te voegen onder het mom van een sociaal netwerk. Je klikt op accept met de juridische, onleesbare, ellenlange voorwaardes, die FB dan wel je iPhone in je maag splitst. Een nieuwe, zachte vorm van fascisme om al je gegevens op den duur in te zien en later eventueel te gebruiken door de internet gestapo. Facebook liet techbedrijven Netflix en Spotify de privégesprekken van alle gebruikers met een gekoppeld account lezen, zonder dat deze gebruikers expliciet toestemming hadden gegeven.

Dat meldt The New York Times op basis van interne documenten en gesprekken met vijftig voormalige Facebook-medewerkers.

Het delen van de privé chats was onderdeel van een overeenkomst tussen Facebook en de andere bedrijven; een afspraak die ook was gemaakt met de Royal Bank of Canada, die ook chat gesprekken mocht inzien. De lijst wordt steeds langer, Amazon, Microsoft, Bing want wie wil niet weten van je politiek standpunt dan wel al je voorkeuren. Creativiteit wordt op den duur massaal in een gluurders hoek gedreven…allemaal dezelfde pap, dezelfde smaak, dezelfde soorten TV programma’s kijken. Alles van elkaar jatten en begluren / afkijken…een westerse angst cultuur.

Volgens Facebook mogen de bedrijven zonder toestemming de data inzien, omdat ze worden gezien als een verlengde van de techgigant.

Facebook heeft vergelijkbare samenwerkingen met andere techgiganten. Apple mag bijvoorbeeld contacten en agendapunten van Facebook binnenhalen nadat een gebruiker is ingelogd, zelfs als hier achteraf geen toestemming voor is gegeven. Dus dit artikel wordt gepromoot op de peep redactie van de nieuwe tech-gestapo-giganten?

Facebook ligt onder vuur

Facebook ligt al langere tijd onder vuur door meerdere dataschandalen. Afgelopen voorjaar bleek dat databedrijf Cambridge Analytica Facebook-informatie had misbruikt om psychologische profielen van gebruikers te maken, waarmee gerichte politieke reclame voor onder meer de Trump-verkiezingscampagne werd getoond.Recent bleek dat een pr-bureau in dienst van Facebook nepnieuws had verspreid over concurrenten van het bedrijf. Het sociale netwerk ontkent hier zelf de opdracht voor te hebben gegeven….wie dan wel???

Midden in de nacht, de klok had net bokkig half drie geslagen, werd ik wakker van porselein gekletter én….baby gehuil.

Oh shit, er is iets omgestoten door de kat Schelkanov en ‘de baby’ is van de schrik wakker geworden. Ik kleedde me snel aan want precies 0 graden volgens de ‘ik-telefoon’, met trillende slaap benen stormde ik de trap af. Met hulp van licht van het ‘ik bel apparaat’, scheen ik door de kamer…. niets te zien, niets kapot. Heb zo wie zo geen vazen dus naar de keuken. Daar stond geen kast open, waren er soms andere beesten in huis zoals lieve, snelle muizen? De kat “Schelkanikov”, lag rustig op de sofa in de hoop dat het weer warm zou worden want de energie-belasting is nieuw verdien model voor regering en nuts bedrijven (Nuon maakt het wel erg bont) en gaan het lekker op elkaar afschuiven. Daar sta je dan midden in de nacht te speuren naar brokken en scherven, die er niet zijn!

Oh mijn God, de baby? Geleidelijk besefte ik dat ik weliswaar ooit een baby had maar die is inmiddels 36 jaar en woont te Utrecht, notabene getrouwd, iets dat mij niet lukte (als trotse boy-cot zanger) want vrouwen zoeken wel graag ‘prins / zekerheid’, en een dak boven hun hoofd. De baby!!!!

Ik stond midden in mijn keuken, te zoeken naar scherven en gebroken porselein terwijl ik me realiseerde…the crying of the baby…it was me. De scherven, de brokken…..it is all me.

En hoogste tijd dat ik wakker wordt!

Hoe waren vroeger de kerstdagen, de spaarzame momenten van Christelijke vrede verzameld rond een opgetuigde dennenboom, gekleurd pakpapier en zoete snuisterijen op tafel…hoe vierden we kerstmis? Deze vraag en nog andere herinneringen probeerde ik vanochtend te beantwoorden maar kreeg geen beeld, geen speciale anecdote of andere mijmeringen kwamen in me op. ‘Verdwenen herinneringen’, worden het genoemd, resultaat van een alles opeisende moeder, die er zelf niet was of ik was ergens anders; het is maar van welke hoek / perspectief je het bekijkt. Geen concreet beeld, alles heb ik zelf gecreëerd in mijn fantasie in het clipje ‘Christmas Is On’, geschreven voor mijn zus Marie-Therese. Er was wel familie aanwezig bij de opname zoals Ome Casper, een broer van mijn vader, tante Mia, neef Leon, Anja zijn vrouw, en nichtje Jolijn, die vrolijk meespeelt en zingt in clip. Zo was het vroeger dus niet. Het waren heus wel mooie dagen of in Nieuwenhagen, Waubach thuis, of in Wittem op de boerderij van mijn Opa en Oma. In Wittem precies tegen over het klooster Redemptoristen want van deze paters herinner ik me niet veel behalve het zeer godsdienstige halve, hele tonen gezang van mijn dove Opa, knielend naast me en de opgehoogde sneeuw, die eerst weggeduwd moest worden achter het grote raam-luik waarmee we kerstmorgen gewekt werden. Het deed pijn aan de ogen, eerst een donkere slaapzaal en dan het felle zonlicht weerkaatsend de witte paradijselijke deken van sneeuw om ons heen. Alles zag licht, het licht zag zichzelf en het licht zag mij…met gesloten ogen.

                                                                                                                                  TUTTELS EN ENGELEN

“Oma, ik kom met Thomas bij jullie op de boot logeren!” 

“Gezellig”, zeg ik tegen Lieke.

 Terwijl ik bezig ben met de  middaglunch vraag ik of ze alvast de tafel wil dekken. 

“Goed oma, maar eerst even ons spelletje doen.” Lachend zeg ik, dat het spelletje me aan het sprookje van Assepoester doet denken: “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste in het land.” Maar bij ons gaat het erom wie de langste is. 

“Over een paar jaar zul je je behoorlijk  moeten buigen om je oma een kus te kunnen te kunnen geven, Lieke,”  zeg ik.  Als antwoord krijg ik een dikke kus.

De avond dat ze op de boot in hun kooi liggen zie ik dat ze allebei hun onmisbare knuffel bij zich  hebben. Thomas zijn lievelingsaapje en Lieke de knuffel die al net zo oud is als zij zelf. Voorzichtig vraag ik of ik morgen de overjarige tuttel een sopje mag geven. Met de duim in haar mond, de tuttel in de zelfde hand om haar vingers vastgehouden, gaat ze verontwaardigd rechtop zitten. “Oma! dat  vraag je bij iedere logeerpartij, je weet dat ik dat niet wil!”

“Ik heb nog een mooi lapje van die zachte stof, Lieke, mag ik daar dan een nieuwe van  maken,” probeer ik voorzichtig.  

“Is goed oma,” antwoordt ze, om van mijn  gezeur af te zijn. De laatst gemaakte tuttel -alweer zo’n twee jaar geleden- had veel weg van een engeltje, reden waarom ik hem als cadeautje in de kerstboom had gehangen. Nog diezelfde avond belandde de knuffel onder het kussen van Lieke’s bed in de logeerkamer.

Als de kleinkinderen een paar weken later een nachtje komen logeren, ga ik ze  nog even welterusten zeggen. Thomas slaapt al. Zachtjes doe ik de deur bij Lieke op een kier. Ook zij slaapt, met haar lange blonde haren lijkt ze op een engeltje. Terwijl ik de trap afloop komt er een rijmpje bij me op: Twee engeltjes op een kussen, daar komt nooit de duvel tussen. Ik leerde het in mijn kinderjaren bij de nonnen.  

Nee, dacht ik. Daar hadden de duvel en zijn nazaten zich vast en zeker onder hun kussen genesteld.

ELS. MULKENS

Geachte heer/mevrouw,

Hartelijk dank voor de toezending van uw brief. Ik moet u helaas laten weten dat hij niet wordt geplaatst. Onze brievenredacteur heeft voor
andere brieven/onderwerpen gekozen. 

Het spijt mij u niet anders te kunnen berichten.

Met vriendelijke groet, Redactie-assistent Opinie
NRC Handelsblad | nrc.next 

NRC heeft nooit echt veel geschreven over Mea Culpa, komt door zeer bescheiden Joep Dohmen, die in DWDD alle credits nederig in ontvangst neemt over de onthullingen seksueel misbruik nadat een film (Spotlight) over een krant de Boston journal, journalisten dit doofpot schandaal induiken. Goeie film maar het lijkt dat de spotlight nu wel erg gericht is op NRC narcisme.

Mijn ingezonden brief betrof de ‘zaak tegen het systeem’, van Prinssen om het probleem van de verjaring tegen te gaan, omdat congregaties wisten dat het probleem van misbruik alleen maar ‘overgeplaatst’, kon worden, dus het ontlopen van strafvervolging en waardoor feiten konden verjaren.

Hieronder mijn ingezonden brief naar de NRC, en je kon erop wachten dat ze hem zouden weigeren. MCU boycot staat boven aan media en OM. Dohmen….hoeveel spotlights heb je nog nodig. Onze vrije pers is een lachertje.

Prinsen heeft wel degelijk schade opgelopen door een systeem van cover-up en doofpot manipulatie en niet in de laatste plaats door een zeer vergevingsgezind OM. Interne overplaatsingen, belachelijke therapieën waar geen enkele kritiek of controle over bleek. Bij het OM liggen de nu verjaarde klachten in een zoete Christelijke slaap. Wij strijden al jaren tegen het arme broeder jongens pensionaat te Bleijerheide, al vijf jaar wachten we op OvJ die met dit canonieke, schandelijke systeem meewerkt om de waarheid niet aan de oppervlakte te krijgen. Een artikel 12 procedure wordt door OM categorisch tegen gehouden. Ze houden nog steeds de aloude macht tussen pastoor en burgemeester, tussen kerk en staat, in stand en bewijzen houden ze achter of…zijn allang vernietigd.

Heeft Dohmen, NRC ooit contact opgenomen wat wij de afgelopen vijf jaar hebben ondernomen om deze A 12 procedure in gang te zetten…een film Joep…maar dan zonder jouw.

Spotlight