Zaterdag (vandaag) brengt dS Weekblad het verhaal van de kinderen van Hakatoo, een plek voor residentiële jeugdzorg. Hieronder leest u alvast een voorproefje.

De kleuter van drie staat paraat; jasje aan, rugzakje gevuld. Zenuwachtig enthousiasme. Straks komt mama. Samen zullen ze een uurtje naar het speelplein gaan. Een begeleidster zal hen vergezellen. Ayo* mag niet meer bij zijn moeder wonen, het is er niet veilig voor hem. Ook af en toe eens een nachtje thuis slapen, zoals sommige andere kinderen hier doen, is geen optie. Mama mag wel op bezoek komen in Hakatoo, maar niet zonder toezicht.

Ayo woont al niet meer thuis sinds hij zes maanden is. Hakatoo is zijn derde verblijf in 2,5 jaar tijd. In dit huis voor begeleiding van Jeugdzorg Emmaüs verblijven 12 uit huis geplaatste kinderen tussen 0 en 12 jaar. Verblijven, heet het, niet wonen. Als de kinderen zeggen ‘ik woon daar’, dan verwijzen ze naar het adres van vader of moeder, ook al zijn ze daar al weken, maanden of jaren niet meer geweest. Ook coördinator Ilse Dandois is duidelijk: ‘Hier wóónt niemand.’ Dit is niet thuis, maar een tehuis, al doen de begeleiders er alles aan om de kinderen een warm nest te bieden.

Contextbegeleidster Hanna, die het hele traject dat Ayo’s ouders afleggen nauw volgt, roept hem apart. ‘Jongen, jouw mama is een beetje ziek, ze kan vandaag niet komen. Maar ze wil het jou zelf vertellen, bel haar maar.’ Zijn broek wordt instant nat. Verder schrikt niemand er hier nog van op als een ouder niet komt opdagen of op het laatste moment afbelt. ‘Ziek, soms is het echt, soms niet.’ De waarheid is dat niet de moeder erop aandrong hem aan de lijn te krijgen, maar Hanna. ‘We laten de ouders zelf aan hun kind uitleggen dat ze niet komen, dan horen ze hoe jammer zo’n kind dat vindt.’

Beschadigd

‘Hi mommy, are you sleeping?’ Ayo heeft een motorische achterstand; hij kleurt nog met zijn volle vuist om de stift geklemd, loopt geregeld tegen deuren en muren aan en laat van alles uit zijn handen glippen. Maar hij is opvallend sterk in taal, drie talen spreekt hij. ‘Ben jij mijn vriend?’ Hij zal me die vraag de rest van de dag ontelbaar vaak stellen.

Ik ben pas binnen in de leefruimte van Hakatoo of Yasmine omklemt mijn been met beide armen. Ze kruipt meteen op mijn schoot. Geen van deze kinderen heeft mij eerder gezien of gesproken, maar ze knuffelen alsof we al jaren de beste vriendjes zijn.

Vertederend, zoveel gulheid met affectie. ‘Maar ongezond’, waarschuwt Dandois. ‘De kinderen hier zijn beschadigd, vele van hen kampen met hechtingsproblemen. Ze hunkeren naar aandacht. “Heb je mij gezien”, schreeuwen ze in stilte. Of ze claimen je: “Jij bent van mij”. Wij leren hen dat je iemand goed moet kennen voor je kusjes en knuffels geeft. Zeker de meisjes zijn vatbaar om later over hun grenzen te laten gaan, om slachtoffer van seksueel misbruik te worden of de prooi van tienerpooiers. Daar willen we ze voor behoeden.’

samenleving komt nooit in actie tegen seksueel geweld….(mars tegen de doofpot)!

Griet Op de Beeck zat in DWDD, de Nederlandse talkshow, te praten over haar vierde boek. ‘Het beste wat we hebben’ is een roman, geen autobiografisch boek over incest ‘het is een verhaal dat toont hoe misbruik zich als een olievlek verspreidt, een olievlek die verder reikt dan het leven van alleen het slachtoffer’.

‘Mijn belangrijkste boek tot nu toe’, schrijft ze op haar facebookpagina. ‘Dit boek is me nog dierbaarder dan de vorige’, legt ze in een interview met De Standaard uit. ‘Ik kan het eindelijk over mijn grootste wond hebben. Elke schrijver heeft een thema dat de andere thema’s domineert, en bij mij is dat het misbruik. Maar ik heb er zo lang over gedaan om te aanvaarden dat het dat was, waardoor er zoveel mis met mij was. Het is te erg om onder ogen te zien. Ik kon er pas nu over schrijven. Het was tijd. Ik wil ook tonen dat het kan, ik heb nu een leven van een kwaliteit die ik zeven jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden. Het was een fucking harde weg, maar de zon schijnt aan het eind.’ (De Standaard / DWDD).

(MCU Bert Smeets): Waarom overvalt mij een ‘question mark’, een twijfel aan deze sympathieke schrijfster. Vraagtekens als: ‘ik kan het eindelijk over mijn grootste wond hebben’…..!!!…..onderwijl Nederland wederom overspoelt wordt door misbruik programma’s waar uiteraard bekende Nederlanders zich gedwee ontfermen over de misbruik slachtoffers.

Ik trek dit soort ‘oproepen’ niet snel in twijfel echter de overval waarmee dit gebeurt doet mij toch een beetje gekunsteld aan of wij met z’n allen de straat op moeten gaan. Termen als: ‘het was tijd’, valt uiteraard samen met de publicatie van haar nieuwe boek.

Succesvolle therapeutische media zinnetjes zoals: ‘het is een oproep om niet weg te kijken van de kwalijke dingen in het leven, om het heft van je leven in handen te nemen’. Hadden wij in 2010 als klokkenluider organisatie Mea Culpa niet alle grond om na decennia, niet langer weg te kijken. Waar waren deze slachtoffers toen wij de ‘mars tegen de doofpot’ organiseerden? Van 2010 tot 2013 /14 waren wij prominent in het nieuws daarna vlakte het af, kerk en staat deden met sommige media een gezamenlijke inspanning om ‘het misbruik’ van de agenda te halen. (Limburgse media doen er echt alles aan!)

Bovendien werden wij keihard afgerekend op ‘beelden’ op het niet hebben van namen (false memory syndroom) terwijl het hele theater van de katholieke kerk, anoniem, met poppenkast identiteiten van broeders en zusters die allen hun naam inleverden aan de poorten van hun congregaties. Hoe gek kun je het hebben!

‘De valse herinneringen kunnen je opgedrongen worden, de beelden kun je overnemen’, waren de verwijten en niet te vergeten de kritische blikken van menig psycholoog aan de commissie tafels van de misbruik affaires der lage landen. Kregen wij steun van bekende Nederlanders, psychologen? Integendeel het was groot nieuws in 2010 en de waarschuwingen over ‘valse herinneringen’, werden door de universiteit van Maastricht ter sprake gebracht. Ergo, we werden door de wetenschap met een slag van tafel geveegd ( we waren onverstandig klonk het vaderlijk). Geblokte herinneringen komen overigens wel voor, laat daar geen misverstand over bestaan het is alleen problematisch als je überhaupt geen dingen kunt herinneren. Geuren bijvoorbeeld werken wel sterk op verborgen herinneringen.

Over ego’s van de man gesproken die Griet Op de Beeck  jaren moest pleasen, vergeet even niet de olievlekken die zich in alle kleuren verspreiden. Ook haar olievlek mengt zich helaas met al die misbruik verhalen.

Paus Franciscus trekt het boetekleed aan. Hij erkent dat de eeuwenoude kerkelijke regel om van misbruik verdachte geestelijken over te plaatsen naar een andere stad of parochie, grote schade heeft veroorzaakt.

De kerk heeft er te lang over gedaan om ‘rond deze misdaden’ een geweten te ontwikkelen, zei hij donderdag tijdens een toespraak voor de leden van de Vaticaanse misbruikcommissie. “Als het geweten op zich laat wachten, dan laten de maatregelen om deze problemen op te lossen ook op zich wachten.”

Twee opties: mits deze broeder(s) niet overgeplaatst werden dan bleef de rotte appel intern aanwezig en dat stonden de ouders, die waren er van op de hoogte, niet toe. Op internaat arme broeders Franciscanen Bleijerheide werd ten tijde dat ik op internaat zat 1961-1964 verschillende broeders overgeplaatst. Bijvoorbeeld broeder Jacobus, het jongetje waarmee ik het bedje onbegrijpelijker wijs moest ruilen (in een hoekje achter de kastjes) had zijn ouders over het misbruik door deze pedofiele broeder verteld. De overste beloofden in veel gevallen (lees Deetman onderzoek plus dossier: ‘de engelen jongens’.

http://members.home.nl/loveandthegoldfish/MEACULPA/dossiers/dossier14.html)

dat deze overtreders zwaar boete zouden moeten doen elders anders gingen deze ouders niet akkoord met maatregel ‘niet te vervolgen’!

Het OM zag dit als een uitermate geschikte oplossing om de kerk te behoeden voor slechte publiciteit en socialistisch oproer begin, midden vorige eeuw. Vandaar de ‘artikel 12 procedure’ toegekend in de Tweede kamer maar nog steeds geweigerd door OvJ, Heerlen. Nog steeds vergeeft de staat de kerk deze misdaden. En omgekeerd want het blijven oude vrienden.

Franciscus zou eigenlijk een vooraf opgestelde toespraak houden, maar besloot ter plekke om uit de losse pols te spreken. Uiteindelijk zei hij wat critici al langer verkondigen: Rome’s decennialange beleid om van misbruik verdachte geestelijken niet te straffen maar over te plaatsen, heeft de problemen eerder in stand gehouden dan opgelost. De aanpak ‘heeft onze gewetens in slaap gesust’, constateerde hij. “Ik snap dat het allemaal complex is, maar ik draai er niet omheen: we waren laat.”

Het is niet de eerste keer dat een paus toegeeft dat de kerk ernstig tekort is geschoten. Voorganger Benedictus XVI deed dat ook, en ging meermaals in gesprek met slachtoffers (niet met ons we waren aanwezig in Londen). Franciscus is nu wel opvallend specifiek: hij herleidt de problemen op specifiek beleid. Wow!

Toen Franciscus vier jaar geleden aantrad, stond misbruik hoog op zijn agenda. De nieuwe paus moest geen halve maatregelen meer treffen: misbruikers moesten worden aangepakt en het Vaticaanse beleid moest hervormd. Dat lukt maar moeizaam.

De misbruikcommissie die Franciscus in 2014 oprichtte, heeft vooral een adviserende rol en haar adviezen worden lang niet altijd opgevolgd. Het voorstel om een tribunaal op te richten voor bisschoppen die niet voldoende op misbruik hebben gereageerd, is in een lade beland. Hetzelfde geldt voor het advies dat het Vaticaan moet gaan reageren op alle brieven die misbruikslachtoffers naar Rome sturen.

Misbruikcommissie toont barsten

Commissieleden zijn bepaald niet te spreken over die lethargie. Een van de meest prominente leden, misbruikslachtoffer Marie Collins, raakte dit voorjaar zelfs zo gefrustreerd dat ze opstapte. Collins ervoer vanuit de Vaticaanse bureaucratie een ‘onacceptabele’ weerstand, zo schreef ze in een openbare verklaring. Leden die niet opstapten, lieten in interviews weten dat ze haar frustratie begrepen, en tot op zekere hoogte deelden.

Extra pijnlijk was dat Collins niet de eerste was die het deed rommelen. Een ander lid dat zelf ooit misbruikt was, Peter Saunders, maakte zijn frustratie vorig jaar al kenbaar. Hij werd prompt op non-actief gesteld.

De gang van zaken rond de commissie verdient geen schoonheidsprijs, erkent Franciscus nu. Leden moesten ‘tegen de stroom in zwemmen’. In zijn toespraak deed hij alvast één toezegging: geestelijken die zich moeten verantwoorden tegenover een kerkelijk tribunaal kunnen straks veel minder makkelijk in hoger beroep. Zo wil hij voorkomen dat zedenzaken bij die tribunalen eindeloos blijven voortduren, iets dat nu wel regelmatig gebeurt. Franciscus heeft ‘besloten om hier een balans te zoeken’. “Als misbruik van een minderjarige is bewezen, is dat voldoende en is beroep niet meer mogelijk. Dan is het definitief.”

Lees ook: Waakhond: het Vaticaan heeft misbruik nog steeds niet onder controle