Het Missaal (nieuwe culturele route heiligdomsvaart)

Mijn ouders, gezagsgetrouwe, sociale en zeer gelovige mensen openden in 1936 een slagerszaak in Maastricht. Het zouden moeilijke jaren worden. Gedwongen door de bezetter moesten zij de zaak sluiten. Vlees was op de bon en zonder bon mocht je niets verkopen. Maar huishoudens met 4-5 kinderen konden en wilden zij niet de deur wijzen. Steeds een tekort aan vleesbonnen werd hun noodlottig. Ik was 13-14 jaar oud toen ik voor de bezorging werd ingeschakeld. Zo kwam ik ook 2-3 keer in de week bij de paters Franciscanen met toegangsdeur aan de Abtstraat. Kok was broeder Jeroen geassisteert door Quirinus. Aardige mensen. Maar er kwamen ook andere broeders allemaal even aardig. Een broeder, voor mij werkzaam in de moestuin, zag ik ook geregeld. Hij nam mij op een dag mee naar een ruimte mij onbekend, en vergreep zich lijfelijk aan mij. Hij liet na toen mijn broek en zijn hand vochtig werd en droeg mij op niemand iets te vertellen. Ik vertelde niemand iets, ook thuis niet. Enige tijd daarna heb ik Jeroen gevraagd of ik iemand kon spreken, zonder reden op te geven. Ja dat kon. Maar hij was in de overtuiging dat ik gezwicht was voor zijn argument, dat het kloosterleven gewijd aan God, op mij indruk had gemaakt. Ik kreeg dit gesprek met een pater, dus een geestelijke, die mij allereerst vroeg welke opleiding ik genoten had.Daarna deed ik mijn verhaal. Hij was hier niet mee op zijn gemak en vroeg mij op het eind hem te beloven, door mijn hand op het missaal te leggen, dat ik niemand iets over deze ontmoeting zou vertellen. Dit deed ik.

Enkele maanden later werd mijn vader verzocht zelf te komen. Jeroen deelde hem mede dat de orde uit sociale overwegingen had besloten ook andere slagers een kans te geven en dat hij niet meer in aanmerking kwam. Ik vergeet de consternatie thuis nooit, dit had een behoorlijke impact op ons zakelijk bestaan. Ik wist, zo jong als ik was, de reden en durfde niets te zeggen. Ze hebben het ook nooit geweten en zelfs mijn vrouw na meer dan 40 jaar huwelijk is hier niet van op de hoogte .In meer dan een opzicht voel ik mij misbruikt en mijn ouders te kort gedaan. Ten eerste het feit op zich, daarna misbruik van mijn leeftijd en opleiding m.a.w hij wist hoe hij mij kon benaderen en rondde dit af door mij te doen beloven met de hand op het missaal. En als laatst dat zij niet meer met ons geconfronteert wilden worden, wij werden met een smoesje de deur gewezen, en mijn ouders in zorgen achterlieten.

Dit zegt een juryrapport in een artikel van Jeroen Geerts

Het staat in het donderdag openbaar gemaakte juryrapport van de selectiecommissie die bepaalt welke Nederlandse stad de titel krijgt. De strijd gaat nu nog tussen Maastricht, Eindhoven en Leeuwarden. De tweede en definitieve versie van het bidbook moet in juli worden ingediend. Maastricht moet daarin aantonen hoe de stad mensen met een andere culturele en religeuze achtergrond bij het programma wil betrekken om zo tot een betere weerspiegeling van de hedendaagse Europese samenleving te komen. De jury wijst er daarbij op dat in het bidbook wel direct wordt verwezen naar de Heiligdomsvaart en andere processies, maar dat het niet rept over de multiculturele samenleving.

(reactie MCU) Maastricht ziet zichzelf niet als multi-culturele samenleving, het is meer een culinaire, Bourgondische stijlkamer waar iedereen de spijzen en drank weg buffelt, arm in arm op het vrijthof met Rieu op vergane romantiek zich laat verheffen. God is een polonaise, Servatius, en de kerk zullen ons culturele klimaat dichter bij elkaar brengen. Deze ‘vaart der vaarten’ langs de volgende katholieke ijkpunten te voeren. In de pas! om te beginnen naar de Nieuwenhof, meteen naar links bij de kazerne, marcheren met al die beelden, vooruit, toon empathie, sta stil waar het armenhuis was gelegen en de Begijnen zusters Lieske de braakspuit gaven. Liesje overleed in dit tehuis voor wezen beschreven door Els Mulkens in haar boek ‘Een verloren jeugd’, en staat u mij toe het volgende voor te lezen (deel 1; dit schreef ik aan Els Mulkens)

Volgende halte Franciscanen, Abstraat

Vrouwen die het slachtoffer worden van verkrachting, hoeven in Keulen niet aan te kloppen bij katholieke ziekenhuizen voor de morning-afterpil of voor lichamelijk onderzoek om sporen van de verkrachter veilig te stellen.

Noot MCU.  De normen van de katholieke kerk zijn nagenoeg bekent behalve wanneer ze moeten spreken inplaats van preken: Simonis kan achter gesloten deuren niet beticht worden van meineed. Nee, natuurlijk niet wanneer je je geweten al tijdens de Tweede wereldoorlog bent kwijt geraakt. 

Een lezer leest ons blog heel goed (beste Jos) dus je moest weer eens een keer in actie komen, je schrijft ‘de Kloosterorde in Bleijerheide was wel vermogend’ en daar ligt de crux in het hele doodpot verhaal. De machten werden opgesplitst om reden van belangenverstrengeling en kennis over elkaars gedrag. In 1973 heeft het OM een poging ondernomen maar het bleef beperkt en zij hadden niet eens alle feiten in de dagvaarding staan: (‘ER IS VEEL MEER GEBEURD DAN IN DE DAGVAARDING STAAT’, aldus mr Ek.) Waarom staat het er niet in? Gaat dit over misbruik, ja dit gaat over misbruik.

Later heeft Ignatius zich het een en ander toegeëigend (money), ging naar de hoeren, pleegde zelfmoord en kreeg steun van niemand meer. Schafraad wist hiervan (vertelde hij mijzelf over het geld), die andere arme broeder in Gemmenich, België  werd zoet gehouden. De wethouder wist ervan en liet Ignatius vallen. Twee weken later was hij dood. Je schrijft: ‘rond 1985 moest kennelijk van overheidswege naar de schoolvereniging en de latere Stichting Erfgoed Franciscanen Bleijerheide het vermogen worden overgeheveld’. Moest kennelijk? Je weet het ook niet zeker dus je spuit bellengaten in de lucht. Als je zo flink wilt zijn om mede de waarheid te achterhalen, kom dan met klare taal. Doel was ondoorzichtige structuren te benutten om zoveel mogelijk verwarring te zaaien, jij doet dit nu ook. Al schuiven ze honderd jaar het vermogen naar weer een andere stichting / congregatie of gaat het naar de hoeren, de waarheid is dat dit allemaal onderdeel was van het arme broeder gebeuren waar niemand aan mag komen…het misbruik niet en zeker het geld niet.

Limburgs Dagblad

16 mei 2002

Parkwijk met 130 woningen

Op het terrein van jongenspensionaat Bleijerheide in Kerkrade verrijst een nieuwe wijk met 130 woningen. Het nieuwe woongebied krijgt de naam ‘Kloosterpark Pannesheide’. Het jongenspensionaat, bestaande uit het klooster en de kapel, een aantal sportvelden en bijbehorende gebouwen, wordt voor een deel afgebroken om ruimte te maken voor nieuwbouw. In één vleugel van het kloostergebouw worden appartementen gemaakt. Het voormalig jongenspensionaat van de broeders Franciscanen in Bleijerheide wordt niet meer als zodanig gebruikt. Er worden momenteel vaker groepen ondergebracht. Met uitzondering van de kapel binnen het kloostercomplex, zijn de gebouwen verkocht aan Meulen Bouwpromotie bv.

Gegrond verklaringen meldpunt RKK zoals gisteren gepubliceerd onder genoemde artikel 34 / 35 die door KNR, bisschoppen garant staat voor uitvoering dezer canonieke bepalingen, moeten zich niet langer verschuilen achter de contactgroep Bakker of anderen die met pappen en nat houden de ‘engelen jongens’ treiteren tot op het bot.

Eenmaal is het genoeg geweest en dit punt is bereikt. Brenninkmeijer schuift voortdurend gegrond verklaringen af naar de contactgroep en blijft daarmee in gebreke. We hebben een jaar met Deetman om de tafel gezeten en het resultaat is een afschuifsysteem dat door iedereen bij meldpunt wordt gehanteerd. We kregen onlangs mails van mensen die hetzelfde mee maken ‘er is niemand die de regie heeft’! Sterker nog ‘niemand wil de regie,’ hiermee is het ideale afschuif systeem gecreëerd om verantwoordelijkheden te ontlopen. Kunt u zich nog ‘Hulp en Recht’ herinneren, Deetman wilde dit hervormen, terecht maar nu is het meldpunt RKK een lange trechter waar misbruik geluiden naar allerlei putjes worden afgevoerd en gedempt. Wanneer de oh zo populaire ‘engelen jongens’ van Bleijerheide gegrond verklaringen krijgen worden we heen en weer geschoven door tal van figuren die ons willen terug pakken.

De pastoor die gespekt met steun van zijn parochianen een cruis aangeboden krijgt, zijn advocaat laat betalen, voortdurend mensen vraagt om nog meer geld te doneren, is het resultaat van een slappe, door de kerk ‘geregisseerde’ val om de lastige ‘engelen jongens’ te kapittelen. Niemand doet iets, ze verheffen hun onschuldige handjes. Schafraad kan zijn leugens zonder kritiek rond bazuinen en wordt daarvoor beloont. Wij zouden het om het geld doen, en Schafraad waarvoor doet hij het? Hij int het meeste geld. Brenninkmeijer, is dat die familie die de katholieke samenleving terugwild? De econoom Bakker? KNR Counet die pijnlijk op zijn teentjes is getrapt na dat idiote interview waarin hij zo stom is om te zeggen dat ie daders kent!!! Dom, dom, dom professor Bernadetje. Komt er een onderzoek naar de manipulaties, de dubieuze rechtspraak bij het meldpunt? Nee, zij kunnen hun gang gaan, KNR, meneer pastoor de leugenaar, de van Dammen en de kardinaal die geweld moeilijk vond te onderzoeken. Leven wij in een rechtstaat of in de kerkstraat? Nog steeds doen zij aan eigenrecht, dit is geen politie maar een priesterstaat…ze kunnen er maar niet aan wennen dat hun rijk niet meer van deze aarde is.