Misericordia

De laatste vier jaar heb ik geen vakantie genoten, geen dag rust aan mijn kop (en lijf). Ik word gek van de ‘onzichtbare’ daders, en van het soort slachtoffers dat blijft hangen in misericordia (wordt in Godsnaam overlever). Het geeft geen sjoege alle dossiers bij te houden, namen, literatuur die te maken heeft met het 10.000 tot 20.000 slachtoffers drama seksueel geweld in Nederland (cijfers alleen van de RKK), en dan walg ik steeds meer van de scorende bekende Nederlander die met dit drama publicitair aan de haal gaat en, uiteraard voor de camera iets doet aan ‘het seksueel geweld probleem’. Ik stel voor dat we een paar bekende en onbekende Nederlanders voor de camera slepen en zich uitspreken dat ze ook wel eens in de fout zijn gegaan. Ik ben ook niet mr. perfect, ben ook wel eens te dog Martinver gegaan, juist dat schijnheilig gedoe is niet te harden.

Dan…ik haat de kerkklokken die dagelijks minutenlang over me heen denderen van de kerk hier achter mijn huis, steeds de dood van mijn vader in herinnering brengend. Ik negeer niet het moedwillige onbegrip over de weg naar verzoening maar zullen zij iedere steen laten liggen wanneer het aankomt op een confrontatie? Uiteraard gaan de vier jaar dat we dagelijks bezig zijn in woord en daad zijn tol eisen dus ga ik enkele beslissingen nemen, een ervan is…de komende maanden minder blog, behalve als mijn pen uit zich zelf begint te schrijven…zal ik mij melden. Voor de rest blijf ik bereikbaar.