Auteur: bert

Beste Bert..

Je vroeg me ’n tijdje geleden om een stuk te produceren betreffende eligius en dan met name over de wijze waarop hij mij aanrandde en later trachtte te verkrachten, welnu bij deze mijn relaas.. :
Je zult het me niet kwalijk nemen dat ik de namen van de betrokken heren geestelijken niet met hoofdletter schrijf. Op een of andere manier lukt me dat niet……

Als 9 jarig manneke werd ik in 1966 geplaatst op pensionaat St Louis te Weert, dit moet na de herfstvakantie zijn geweest. Dit gebeurde zonder enig overleg, mn ouders hadden dit beslist en het werd uitgevoerd.  Ik kwam dus direct vanuit de warmte van het gezin in een donker trekkend koud klooster terecht. De redenen mij niet bekend, ouders zeiden dat het goed voor me zou zijn, voila..
Zoals gezegd het was een zeer donker klooster en de paters niet leuk. Ik miste mijn zussen mn ouders mijn neefjes en nichten en mijn vriendjes en snapte niet waarom ik deze straf kreeg.!
Heb daar zo’n acht weken alleen maar gehuild, vond het vreselijk dat een pater s’avonds kwam controleren of we een onderbroek aanhadden, dit mocht niet in bed. We moesten dan vóór ons bedje gaan staan met de pyamabroek aan de elastiek naar voor getrokken. De pater kwam dan voorbij en keek in je pyamabroek of de onderbroek uit was..
Om mij te laten wennen aan het pensionaat leven mocht ik niet naar huis in de weekenden, wellicht om mijn heimwee gevoelens te breken.. Hij zal wel gauw wennen werd dan door mijn ma gezegd.
Nét voor kerst 1965 kreeg ik van de abt te horen dat ik niet meer terug hoefde te komen naar het pensionaat omdat ik veel te veel huilde door heimwee, ik niet meer kon eten en ziek werd van mijn grote verdriet..

Ik kan niet zeggen of ik blij was met deze uitspraak en beslissing van de abt. Wilde eindelijk weer naar huis waar ik al zo’n week of acht niet meer was geweest..
Bij mijn thuiskomst werd nergens over gepraat tot het moment dat ma vertelde dat ze nu wel een heel erg fijn pensionaat hadden gevonden voor me.. Bleijerheide..
Ik kan nu niet meer zeggen wat ik voelde en wat ik dacht. Feit is wel dat ik na de kerstvakantie op n zondagavond naar Bleijerheide werd gebracht..

Monulphus opende de voordeur en bracht ons; Pa Ma en ik, naar n grote kamer waar de abt reeds wachtte. Tijdens dit onderhoud kon ik alleen maar luisteren en begreep helemaal niets van dit gesprek, ik keek rond en zag mn koffertje staan. Op dat moment trad eligius de kamer binnen en stelde zich voor als mentor van de jongste bewoners. Ik voelde direct dat ik deze man kon en moest vertrouwen. Om het gesprek van mn ouders/abt niet verder te verstoren heeft eligius mij rondgeleid door het klooster en dan vooral zijn leefgebied; ons slaapzaaltje doucheruimte toiletten,en het klaslokaal waar ik de volgende ochtend zou beginnen.
NB; De jongsten tot 9/10 jaar sliepen op een aparte slaapzaal ver weg van de “grote” slaapzaal, de
jongsten bleven intern op school, ik meen tot en met de vierde klas. Hierna moesten we naar de dorpsschool voor de vijfde en zesde klas..

Van meet af aan vertrouwde ik eligius, vond hem een zeer lieve broeder waar ik met alles terecht kon. Ofschoon ik zijn manier van knuffelen erg vervelend vond.. En dan die stank van zijn kleding en zijn mond. Echt vies.. Maar voor de rest ging het aanvankelijk goed.. Later begonnen zijn knuffels vaster te worden waarbij hij zich stevig aan me vast pakte, ik kon dan geen kant meer op. Maar toch was dit niet van dien aard dat ik me af begon te zetten tegen eligius, dat gebeurde n beetje later nadat ik voor het eerst naar huis was geweest na zo’n acht tot tien weken intern te zijn geweest.
Voor mij bleef eligius het eerste aanspreekpunt, ik kon altijd bij hem terecht en vaker dan eens zorgde hij dat er altijd wel iets lekkers overbleef voor me. Dat mocht ik dan weer in zijn cel opeten zodat niemand anders dat zag. Er gebeurde daar en toen niets anders dan zijn knuffel(s) overigens.

Na zo’n drie maanden echter begonnen de knuffels vervelender te worden, opdringeriger en gewoon vies. Zijn grote gezicht was vaak nat van de transpiratie en hoorde zijn ademhaling in mijn oor en rook zijn vieze stinkadem wanneer hij mij tegen zich aantrok.
Ook begon hij me onder de dekens te betasten, aanvankelijk om me goed onder te stoppen waarbij hij over mn benen naar boven streek, over mn billen naar mn rug en hals. Ik vond dit niet fijn hetgeen ik hem ook vertelde. Haalde niets uit, was goed voor me..

Rond die zelfde tijd begon hij me wakker te maken omdat ik in bed geplast zou hebben, hetgeen pertinent niet waar was. Hij trok dan steevast alle zuivere lakens van het bed af en bracht me naar de doucheruimte waar ik me uit moest kleden en moest wachten tot hij de lakens had opgeborgen en mn bed had opgemaakt. Vervolgens kwam hij dan en wastte me dan van boven naar onder, niet net zoals mn moeder met n washand maar gewoon met zn hand. Mn billen en plasser wastte hij extra goed want dat moest zo met die vieze plas..
Na ’n tijdje nam hij zich de moeite niet meer om ’t bed af te halen, dan nam hij me mee.. Bah was t dan kom maar gauw mee. Hij stond erbij wanneer ik mijn pyama uit moest doen en hij keek naar me wanneer ik me waste. Vervolgens pakte hij de handdoek zette me op n krukje en vergreep zich aan me. Trachtte te zoenen en duwde zijn tong in mijn oor waardoor ik van die vieze geluiden in mn oor kreeg. Zijn vingers gingen over mijn lichaam pakten vaak mijn penis/balzak vast en met de andere ging hij over mn bilnaad en trachtte bij me binnen te komen met n vinger. Hij zei niets, zuchtte alleen maar.. Het begon pijn te doen en vond het helemaal niet fijn of prettig, de stank vaak niet te harden..

De dag erna vertelde ik dat ook aan Eligius maar die zei niets anders dan dat dát heel normaal was en dat ik wel zou gaan wennen. Waarmee het weer klaar was..

Het laatste stuk ellende wat ik door dit beest moest meemaken zijn een drietal verkrachtings pogingen geweest waarbij hij mij trachtte te penetreren met zijn penis. Hetgeen hem niet lukte omdat ik het uitschreeuwde van de pijn. Deze pogingen tot verkrachting gebeurden overigens in de weekenden waarin ik niet naar huis mocht. De slaapzaal was dan vaak leeg omdat iedereen naar huis was.. Weer later moest ik van mn vuisten n bal maken en gebukt tussen mn benen houden, eligius kwam zo aan zn trekken door zijn penis tussen mn handen te duwen..

Eligius heeft me aangerand, gepoogd om me (zo’n vier keer) te verkrachten door met zijn penis te penetreren, los van de vele malen dat hij me op de kruk met zijn vinger penetreerde tijdens de douchebeurten. Ook trachte hij me te zoenen op mijn mond duwde dan zijn tong tegen mijn lippen waar hij niet verder kwam door mn tanden. Ook zoende hij mijn hele lichaam en nam mijn penis dan vaak even in zijn mond. Ik weet NU nog dat ik niet en nooit opgewonden raakte, me vaak af zette en nooit toegaf, ik heb nooit een erectie gehad.!! Hoe klein ik ook was.!!!!

Vanaf de kerstvakantie 65/66 tot aan het begin van de zomervakantie van 1966 was ik overgeleverd aan een koude pedofiel die eligius was. Eerst zorgde hij dat je als kind afhankelijk werd, nam de moederrol over door te anticiperen op het verdriet wat hij in je zag en nam je steeds verder mee in zijn vieze pedospel wat hij tot in den treure beheerste. Het enigste wat ik nu kan zeggen; ik heb nooit geen slaag van hem gehad.. Hetgeen veranderde toen ik bij servatius kwam vanaf de vijfde klas.

Beste Bert, ik kan je met geen pen beschrijven wat ik voelde toen de commissie meldpunt seksueel misbruik katholieke kerk uitspraak deed inzake monulphus / servatius.. De erkenning en de herkenning.. Eindelijk zwart op wit dat ik het slachtoffer was van drie geestelijken.. Of nee van twee.!

En hier knelt de schoen behoorlijk. Men kan geen steunbetuigingen vinden die over Eligius gaan, vreselijk dat die galbak glad als n aal wegkomt van alle smerigheid die hij uithaalde met de jongsten van dit horror internaat, vertrouwen gekregen van de ouders om hun kind goed op te laten groeien en zich veilig te kunnen ontplooien tot goede studenten echtgenoten en burgers…. Ik kan me hierin niet vinden en heb het zeer zwaar als ik denk aan alles wat deze crimineel met dit negenjarig menneke uithaalde. Krijg kotsneigingen als ik de geur in mijn hoofd krijg..

Los van servatius en monulphus moet eligius op de lijst komen van daders die zich vergrepen aan kinderen die voor de volle 100% waren overgeleverd aan de grillen en grollen van deze beesten. eligius misschien wel het brein achter de pedofielenbende onder de broeders daar, immers hij was altijd de persoon waarmee de ouders het eerst in aanraking kwamen, samen met de perfect.
Het was eligius die de intake informatie op het individuele persoonlijke kaartje zette.!

Ik hoop dat je iets hebt aan deze informatie. Nogmaals eligius moet op de daderlijst komen te staan, god weet hoeveel, nu, zwijgende mannen onder druk lopen door wat deze gek met hen heeft uitgehaald..!!!!   Ik hoop werkelijk dat ze mijn relaas lezen en aan de bel trekken bij jou.

Huub van den Broek

Twee Amerikaanse bisschoppen, James Hogan en Joseph Adamec, hebben geholpen met het verdoezelen van kindermisbruik door vijftig katholieke priesters en religieuze verantwoordelijken tegen honderden kinderen, gedurende een periode van veertig jaar in Pennsylvania in het oosten van de VS. Dat blijkt uit een rapport van een Grand Jury. De tientallen betrokkenen in het grootschalige kindermisbruik zullen niet berecht worden, omdat de feiten verjaard zijn, omdat de daders al overleden zijn of omdat de slachtoffers te getraumatiseerd zijn om te getuigen, aldus de procureur.)

In de kerk bestaat de opvatting dat het begaan van een zonde te ‘zuiveren’ (purificatie) valt met boetedoening of excuses. In tegenstelling wat voor de wet geldt. Voor de wet is misbruik met kinderen altijd strafbaar, en het verjaard niet als het een identificeerbare groep is zoals verwoord in in het statuut van Rechten van de mens / discriminatie. Kinderen zijn heel duidelijk een identificeerbare groep, en zeker wanneer wereldwijd (internationaal) zoveel kinderen in een en hetzelfde instituut misbruikt werden. Met een slappe, vergevingsgezinde, sentimentele roep van daders uit deze kerk tot vergeving kom je er niet. De Paus zou zich iets meer bewust moeten zijn van de discrepantie van deze ’twee zielen in een borst’ benadering; waarbij aangetekend moet worden dat het altijd figuren aantrekt, die gebruik maken van dit misbruik / manipulatie van de wet dan wel scheiding tussen kerk en staat….

kunt u het zich nog herinneren?

Leven wij in de kerkstraat of in een rechtstaat! 

Ook wisten meerdere groepsleiders van dit misbruik af. Klachten hierover gingen ook naar de kinderbescherming in Roermond die er niets mee deden. Broeder Ivo wuifde kritiek weg nadat opmerkingen werden gemaakt over het verwaarloosde onderkomen en verzorging van pupillen op St Joseph. ‘Als er iets gebeurt zijn het toch maar weeskinderen’. Buiten het feit dat verstandelijk gehandicapten een hele week werkten voor Philips (kerstverlichting) voor een reep chocola, kende St Joseph structureel pressie van bovenaf voor de groepsleiders, personeel, en met name dr. Verstralen die onjuiste informatie geeft bij opgeven sterfgevallen:

‘Hou er over op. Ik heb er zo verschrikkelijk mee gezeten’!

Dit verhaal van dr. Verstralen vertelt directeur Eijsink aan meester Windt, bestuur Daelzicht en president van de Roermondse rechtbank.

Vele jaren later is er nog niet veel verandert op St Joep. JW werkt eind zestiger, begin zeventiger jaren op St Joseph en wordt zelf ook enkele malen midden in de nacht betast (die zelf veroordeelt is voor seksueel misbruik), maar hij weert zich en vertelt dit aan broeder Ivo die op zijn beurt JW vertelt: ‘als je weg wilt…geen probleem’. Zie de film Spotlight waar journalisten zich niet laten ringeloren door RKK manipulatie.

Dan is er nog pater Pim. Pater Pim werkt rond begin zeventiger jaren in Heel, te St Joep onder broeder Ivo. Pater Pim neemt kinderen mee naar zijn huis in Roermond. Van Vrijdagavond tot Zondagochtend, net voor de mis begint brengt hij ze weer terug. De kinderen zijn vreselijk

overstuur als ze terugkomen. Dagen duurt het voor ze weer hanteerbaar worden. Een bekende familie uit Heel vraagt aan de desbetreffende verzorger (JW) hoe oud hij is en de man blijkt  kwaad omdat hij denkt dat hij- JW- een van zijn kinderen misbruikt. Dan gaat JW zelf op onderzoek en vraagt de kinderen naar wat er gebeurt bij pater Pim. PN een van de pupillen vertelt dat pater Pim hem verkracht en misbruikt. Dit wordt later bevestigd door een andere groepsleider uit het nabij gelegen D. Dan een autistisch jongetje JK (11 jaar) waar een andere groepsleider DP kond van doet bij JW. Dit autistisch jongetje wordt ook door Pater Pim misbruikt.

Een van de vele zaken die niet opgelost zijn in het RKK misbruik schandaal.

Vanmorgen werd ik wakker met een sms van mijn zoon Ramon, een heel lief berichtje om het oude jaar af te sluiten. Op dat moment klonk ‘Dancing Queen, van Abba op de radio top 2000. Mijn top dit jaar zijn de mensen die me bijgestaan / geholpen hebben om een hartstilstand te overleven. Goodbye 2016 17 Mei de dag dat ik wegens hart falen aan de poort bij Petrus verscheen, en hij in paniek, me weigerde: ‘Jouw tijd is nog niet gekomen jongen, véél te vroeg’!

‘Mijn tijd komt nooit’, antwoordde ik Petrus, ‘je hebt al zoveel klootzakken doorgelaten, ‘wat is dit voor een zootje’!

‘Ik kan het niet helpen de AivD houdt me al sinds acties in 1969 tegen een granaatonderdelen fabriek (leverde granaatonderdelen voor de oorlog in Vietnam) in de gaten, en wat ik ook doe en zelfs NIET DOE, ik ben schuldig zonder ook maar één strafbaar feit te hebben gepleegd’. Ik overdenk mijn leven en dit jaar 2016 waarin ik op de eerste plaats mijn bestuur (MCU) wil bedanken omdat zij zonder voorbehoud meteen alle dagelijkse taken hebben waar(over)genomen. Corrie, Leo en Willem gingen naar de Tweede kamer, Adviesraad, gesprekken met congregaties en stonden mensen te woord die met onvrede procedures hebben ‘afgesloten’. Nog steeds melden mensen zich met schrijnende verhalen over misbruik en geweld en zien we steeds duidelijker de oorlog die in de verschillende ordes / congregaties, woedt.

Het is usance dat de vuile was niet wordt buiten gehangen, zo wel dan zal het ten koste gaan van priesters / broeders die hun leven niet meer zeker zijn. Er kleven nog steeds criminele trekjes aan de instituten van RKK, kan ook niet anders vanwege de Omerta-geslotenheid van haar organisaties.

Hier ben ik dan alive and kicking, ik ga weer ademend door het leven in de hoop dat me een volgende crash bespaard zal blijven. Er is namelijk nog het een en ander te doen. Ik groet jullie vrienden en wens jullie een liefdevol 2017, dank aan allen die me hebben bijgestaan tijdens mijn revalidatie, Ramon, Jody, Jesse, Jules, Judith en Nop, Judith en Bas, Esther, Patty, Remy, neef / nicht John, Jo, Maria, Mark; Marie-José, André, Toby, Roy, Charles, Ed, Pierre, buren Jim / Macha, en zeker mijn broer Paul, die naast me stond tijdens de crash. De mensen van Selexis, Dominicaner kerk, de nieuwe vrienden / personeel van Adelante.

Allen, iedereen, een sexy, super gaaf 2017