Het RKK Meldpunt laat zich beetnemen door mr. van Oosten die moedwillig met elkaar tegenstrijdige archieven indient. De eerste betreft een stuk uit 1953 waar Br. Otgerus en de inkleding van Br. Benno en Solaris (met RIS) aan de orde is.
Twee jaar later is er opeens broeder Solanus, opgevoerd als
Br. Solanus 1955
persoonsverwisseling door klagers verkeerd ingeschat.
Echter het stuk uit 1955 vermeld dat hier broeder Solanus zijn tijdelijke gelofte aflegt, als postulant! Je kunt, ik vind het maar lastig dat ik de RKK haar eigen kloosterregels moet uitleggen, dat je eerst postulant bent na hevige overwonnen twijfel en dan pas ingekleed wordt. Je kunt niet eerst ingekleed worden in 1953 en dan als postulant hevig gaan twijfelen tussen al die goed gelovige arme broeders Franciscanen en terug vallen in de staat van postulant in 1955.
wil de echte Solanus opstaan
Met Solaris komen we nu op de derde persoonsverwisseling in deze spook zaak. Hoe dan ook je kunt niet twee maal worden ingekleed. Van Oosten heeft hier al te enthousiast het bestaan van Solanus willen aantonen, doch de feiten zijn incorrect en wordt een personage bewerkt van tijdelijk, postulant dan wel ingekleed. Focus pocus op het kantoor van van Oosten.
Het wordt lachwekkend en schofferend tegenover de slachtoffers die ik persoonlijk heb meegemaakt de laatste jaren. Vanuit het meldpunt geen kritische noot tot nu toe over deze zeer vreemde, opmerkelijke archieven. Dan krijgt de Bijzondere kamer een PV met onjuiste, tendentieuze, slecht onderzochte en met vooringenomen vermoedens doorspekte zaak. Vermoedens die ons in de mond worden gelegd door Liesbeth Sanders / Schepen waarvan ik zo langzamerhand vind dat ze moeten terugtreden.
Een postulant is iemand die streeft naar het religieuze leven maar nog niet tot een bepaalde kloosterorde is toegelaten. Postulantie is een inleidende fase voorafgaande aan het noviciaat zoals dat bestond in een monastieke instelling zoals in kloosters en zijn kloosterregels: ‘Men mag de pas aangekomen kandidaat niet te makkelijk toelaten, maar laat men voorzichtigheid betrachten.’ (Wikipedia)
Het pedo-erotische ritueel in de kerk is de wereld niet uit, sterker nog het blijft op een ander, meer juridisch vlak, doorgaan.
De kerk betaalt een hoge prijs voor haar misbruik paters, niet zozeer financieel maar haar imago is diepgaand aangetast. ‘Geestelijken’ die homoseksueel waren in een tijd dat het absoluut verboden was, althans buiten het gezichtsveld van de maatschappij werden ‘zij’ niet getolereerd. Het Franciscaanse pedo-afvoer putje aan de grens met Duitsland, Bleijerheide, Kerkrade heeft zijn reputatie waar gemaakt. Er zaten daar teveel broeders-homoseksuelen die kleine jongetjes heel erg aardig vonden mits zij zich tenminste onderwierpen aan hun regels. Dit gremium had de kerk te managen met het Deetman onderzoek, commissies die de boel moesten schoonwassen via hoorzittingen echter de zeep waarmee de boel moest worden gecleand, hard beet bij sommige klagers, zoals ondergetekende, in het pijnzuur van niet geheelde wonden. Erkenning heb ik bij vlagen gevoeld maar doet er niet meer toe wanneer levende -vermeende- daders met allerlei middelen in het pedo onderzoek ontdaan worden van causale verbanden, beschermd worden daar de uitkomst van al deze hoorzittingen niet mag zijn dat betrokkenen (daders-getuigen) hun mond open doen. Het moest geen Deetman en nu de daders 2.0 worden. De hele focus (spotlight) lag op de slachtoffers, de vaststelling van de seksuele handelingen en daarna werd een compensatie toegekend. De context van het hele vergrijp wordt gereflecteerd en gerelativeerd tegen de achtergrond van de monopolie positie van kerk en staat terwijl de slachtoffers erkenning verkrijgen met een bonus. That’s it, veel empathie, contact is er niet, niemand kreeg ‘onderdak’ aangeboden zoals Michelle Martin.
Het misdienaars-pedo ritueel om ingewijd te worden in deze wereld kennen we maar al te goed, gemanipuleerd te worden in een eeuwenoude wetmatigheid, de zelfverloochening om Christus te volgen, de erfzonde, de jongetjes met koffertje keurig ingepakt voor een jarenlange verblijf in een zeg maar gerust gevangenis. Keuzes die voor jouw gemaakt worden om misdienaar te worden, de pater brood en wijn te brengen en dan nog een doekje om zijn mond mee af te vegen. De onderwerping, de afhankelijkheid, de papa-mama surrogaat houding van de broeders, het lichaam van Christus kwam via deze hostie, je lijf binnen. Deze moeder-vriendelijke onderwerping hoorde bij dit pedo-erotisch ritueel, nu zijn wij afhankelijk van de uitspraken van commissies die deze verbanden causaal niet mochten (konden) leggen, de gerelativeerde context (voortschrijdend inzicht) meewogen in hun uitspraken. Het meldpunt is deel van deze klucht waar tegen niemand in opstand komt juist door haar ingewikkeldheid en gesloten rijen, dan wel achterkamertjes oordeel over deze onbelichte geestelijke verkrachting, pedo ritueel dat in onze cultuur zich heeft ingevreten.
.
Dan gaan verschillende procedures steeds meer lijken op Making a Murderer, de boeiende Avery zaak in Amerika waar een heel bataljon middle-class autoriteiten bewijslast verzamelt tegen white trash autosloper Steven Avery. De ‘engelen jongens’ zijn ook gestigmatiseerd, ergo de congregatie arme broeders Franciscus is gevlucht naar Ohio, USA. Probeer daar maar eens geld van terug te vorderen voor het coulance-fonds. De KNR wordt nu voor deze verkeerde inschatting te grazen genomen. Met al onze informatie die wij het meldpunt geven kunnen zij een klacht indienen, althans dat moet nog in the USA bewezen worden.
.
Claim Ohio-KNR
.
De KNR is al langer bezig de jongens (brothers francis) in Ohio op hun verantwoordelijkheid aan te spreken. Uiteindelijk zal men met onze informatie een proces moeten voeren in de USA bij deze ‘pour brothers of Francis’ congregatie die inmiddels is opgegaan in een andere orde. Dit heeft Patrick Chatillon Counet in alle eerlijkheid, onszelf meegedeeld. Echter Ohio, Dusseldorf, Achen ze reageren niet. Niet op de KNR, niet op MCU ook hier volop shadow-boxing; er is geen recht te spreken daar geen waarheidsvinding ten grondslag ligt aan al deze procedures dus verdedigd ieder zijn eigen belangen onder de mantel van de zwijgcultuur.
De rechter heeft dinsdag zestien jaar cel geëist tegen de vermeende Utrechtse serieverkrachter, Gerard T. met dit gegeven dat verschillende zaken die tegen hem lopen verjaard zijn doch……’de wonden van de slachtoffers zijn niet geheeld‘, aldus sprak deze rechter. Eens kijken of hij terug gefloten word want bij menig slachtoffer RKK seksueel geweld zijn de wonden….juist…niet geheeld.
.
Voor al diegene die zich nog eens willen onderdompelen in de pedo rituelen met name St. Maria ter engelen, is onderstaand filmpje een heerlijke, overdosis nostalgie maal.
Ik heb menigmaal mijn best gedaan om meldpunt bij te staan in spanningen tussen slachtoffers en meldpunt-hoorzittingen. Op 13 januari 2015 vroeg ik over de vooringenomen vraagstellingen, gebaseerd op onjuiste informatie overlijden Jan V.
Op 19-06-2015 schrijft Liesbeth Sanders al bellen blazend:
Beste Bert,
De heer Schepen en ik betreuren het dat jij het verhoor als onprettig hebt ervaren.
Mr. Schepen voert het onderzoek uit namens de bijzondere kamer teneinde duidelijkheid te krijgen op een aantal punten. Het horen van jou als getuige was hierin een eerste stap.
Bijgaand zend ik je het proces-verbaal van het getuigenverhoor, naar de inhoud waarvan ik kortheidshalve verwijs.
Op 21-6-2015 schrijft ik
Beste Liesbeth
Met delen van het PV ben ik het niet eens, is een onjuiste weergave van het gesprek. Ik herhaal in gewoon lettertype de vraag, en in cursief geef ik mijn weergave van het PV.
Te beginnen met vraag 1
Onderzoeker (dhr Schepen)
Waarom is juist de heer Jaspers uitgenodigd?
de heer Smeets
Omdat hij ten tijde van de vergadering in Nederland was.
Delen van het gesprek zijn weggelaten, dat geeft u uiteraard aan, een verkorte weergave, zakelijk maar de context is wel belangrijk hoe en wanneer een antwoord wordt gegeven.
Dat juist de heer Jaspers is uitgenodigd lijkt opzet in het geding maar al vanaf 2010 houden wij vergaderingen met veel gasten, slachtoffers, deskundigen en zelfs journalisten. Voor ons is het niet nieuw. De laatste tijd beperken we ons overigens, komt de efficiëntie ten goede.
Onderzoeker
Noemde de heer Jaspers ook een naam.
De heer Smeets
‘Nee, hij had het alleen over de piano broeder. Ik heb al sinds 2005 contact met Schafraad’.
Twee totaal niet met elkaar te corresponderen uitspraken of ik iets verberg, ontwijk? Leugendetectie, en dus aan het zweten? Vul ik de naam in voor Jaspers daar ik sinds 2005 contact heb met Schafraad? Het lijkt de beweringen van de tegenpartij te voeden doch er waren maar twee broeders die pianoles gaven. Tot midden vijftiger jaren de oude broeder Lambertus Freitag, en daarna nam Schafraad het over (broeder Eimard).
Onderzoeker
Bij het meldpunt?
dhr Smeets
Mensen praten en geven dingen door. Ben Jaspers weet niet wie de piano broeder is geweest.
Als je goed leest lijkt dit een regelrechte erkenning dat ik ‘dingen’ zou hebben doorgegeven. Ik zeg letterlijk: ‘Ben Jaspers weet niet wie de piano broeder is geweest’, dus wij weten het voor hem, geven dingen door!!??
Op deze wijze, de logica van een kort door de bocht advocaat in het vooruitzicht, de twee zinnen achter elkaar geplakt geeft dit wederom voeding aan de tegenpartij. Het lijkt of dhr Schepen, Liesbeth Sanders ‘dingen’ doorgeven zodat een andere conclusie voor de hand ligt, een vorm van ‘sturend verhoor’.
Onderzoeker
Bent u betrokken geweest bij het opstellen van de verklaring van Ben Jaspers
de heer Smeets
Zijdelings.
Hierover kan ik kort zijn, zijdelings betekent zijdelings wanneer ex-leerlingen elkaars steunbewijs vinden (het is niet meer 1960 gaan zij wel / dan niet door met een melding / klacht, zo is de procedure. Mijn zijdelingse activiteiten zijn weergegeven in de e-mails aan u opgestuurd.
De onderzoeker toont de heer Smeets de getypte verklaring van de heer Versteegh
De heer Smeets
Deze verklaring ken ik niet. Ik weet dat mr. Weller bij Versteegh is geweest naar aanleiding van mijn filmpje dat ik heb gemaakt. Ik kan wel raden wat er in staat.
Voor de goeie volgorde, hier liggen maanden tussen, zelfs een jaar. Het filmpje is uit 2013, de Jan V / Weller verklaring ook uit 2013. Ik heb aangegeven tijdens de zitting dat ik daar niet bij ben geweest. Het lijkt of dit in een mum van tijd tot stand is gekomen. De vraag van Weller aan mij om een handtekening te halen is wederom een paar maanden later. Hoezo hetze?
Onderzoeker
Heeft mr Weller deze verklaring niet aan u gezonden met verzoek deze te laten tekenen door Versteegh
De heer Smeets
Het zou kunnen, ik kan het me niet herinneren.
Ik heb me ter plekke meteen gecorrigeerd en verteld dat ik inderdaad dit verzoek op me heb genomen om deze verklaring die er al maanden lag dan maar weer op de fiets te springen en Jan V te bezoeken. Daarom heb ik hem gebeld, en toen kreeg ik te horen dat hij een euthanasie verzoek had gedaan. In 2013.
Dan wil ik nog enkele punten onderstrepen. Ik kwam niet in alle ruimtes / delen van het internaat. Dat mocht niet. Zo mocht je bijvoorbeeld niet in het park komen, alleen op heilige feestdagen mochten we keurig gekleed in het pak, in het park paraderen.
Piano, waar stond de piano, nou er waren meerdere piano’s zoals ik al aangaf, de ruimte waar Eimard vlijtig oefende, al in 1961 mijn eerste jaar op Bleijerheide, kwam ik nooit. De ramen stonden wel eens open zodat wij van de aanlokkelijke klanken van broeder Eimards piano spel konden genieten, vaak waren er jongen(s) bij die les kregen of gewoon een mooie voorstelling.
donker engelen internaat
Schafraad / van Oosten beweren dat hij in 1964 pas piano les gaf, ook deze verklaring trokken zij later in want er bestaat een foto uit 1962, een piano spelende broeder Eimard (Schafraad) tussen andere, ‘engelen jongetjes’ uit die tijd.
Dan kloppen een paar feiten niet, er staat: ‘was dhr. Bel aanwezig op die vergadering in Breukelen? Ik antwoord daar ‘nee’?? Volgens mij had ik eerder duidelijk verteld dat het bestuur van MCU daar aanwezig was, dus ook dhr Leo Bel. Nu lieg ik daar, toch niet om ongeloofwaardig over te komen?
De taak van MCU is om mensen met elkaar in contact te brengen, de lotgenoten bijeenkomsten zijn daar een voorbeeld van. Zwijgen ‘dass war einmahl’ om ook maar iets in het Duits te expliceren.
.
Op 9 juni 2015 schreef ik Liesbeth Sanders-Meldpunt
.
Hallo Liesbeth
Net thuis van de hoorzitting, en het een en ander is toch verkeerd gevallen.
Op de eerste plaats de veronderstelling door dhr. Schepen dat Jan V pas in 2015 zou zijn overleden??
Daarvoor werd mij gevraagd naar de ‘niet ondertekende verklaring’ van Jan V of ik daar bij was en of ik dit stuk kende, bleek bij het volgende stuk dat mij voorgelegd werd (een mail van mr Weller aan ondergetekende of ik voor een handtekening kon zorgen), echter met de suggestieve lading dat ik deze ‘verklaring’ van Jan V (zonder mr Weller) zou hebben opgezet.
Toen ik vertelde dat mr. Weller maanden erover heeft gedaan om een handtekening te bemachtigen en mij dat verzoek deed of ik dit wilde doen, uw voorzitter dhr. Schepen benadrukte dat we er wel erg lang over hadden gedaan om een handtekening te bemachtigen, vertelde ik dat Jan Versteegh al in augustus 2013 is overleden.
Toen vielen de stukken die als bewijs moesten dienen dat ik doelbewust pastoor Schafraad met valse aantijgingen bestook, met een ‘nooit ondertekende verklaring’ opzadel, volledig in elkaar.
Het moet mij van het hart dat een onderzoek waar de feiten ver van de werkelijkheid gehouden worden, geen enkele schoonheidsprijs verdient.
De aanname van dhr Schepen dat Jan V pas in 2015 is overleden is merkwaardig
Ik ben hier dan ook zeer door verbolgen omdat het de zoveelste keer is dat MCU en met name ik wordt gedesavoueerd en met vooringenomenheid zaken worden gesteld die niet juist zijn. Hoe kan Meldpunt en Schepen dan ook dit rapport opsturen naar bijzondere kamer. Het staat bol van de aannames, u hebt niet doorgevraagd of er staat iets op papier waar u over heen gelezen hebt.
De verklaring van pastoor Schafraad dat een zekere broeder Solanus pianoles gaf kwam niet aan de orde. Blijkbaar zijn de verklaringen van pastoor Schafraad altijd en met de beste bedoelingen, betrouwbaar.
Echter deze stand-in Solanus, deze fantoom wisseltruc zal dit niet onderzocht worden? Of die wel bestaan heeft in de functie dan wel persoon zoals hij benoemd is door pastoor Schafraad?
Of is ook hier onduidelijk wanneer broeder Solanus is overleden. Of leeft die nog?
groet
Bert
wie gaf nu wie les
Dan mag de Bijzondere kamer weten dat Sjef K., goed bevriend met Matheus Werner en broeder Alphons, leerlingen kaarten achterhield.
Ook is hij in het bezit van doopceel van broeders met foto.
Nooit onderzocht, noch naar gevraagd. Broeder Lambertus Freitag gaf viool les in 1958….ja Liesbeth ze vertellen je niet alles en als ze je iets vertellen is het nooit de waarheid…lang leve de (vermeende) daders.
Het Meldpunt RKK seksueel geweld antwoord niet, geen reactie want het past niet om het inluis/ achterkamertjes politiek van meldpunt-procedures te attaqueren. Liesbeth Sanders ziet haar teentjes paars van het getrappel van ons ‘engelen jongens, Mea Culpa United, groeien. Het is een en al shadow-boxing met deze lui die leiden aan het upper-class syndroom en als vanouds geen verantwoording hoeven af te leggen, de oud-rechters, de magistraten van weleer. Zij zijn getuigen van het spook seksueel geweld want Mevr. Rijke de Waal gaf mij ongegrond verklaring daar ik zo naïef was om te zeggen ‘ik zag als tien jarig jongetje het niet als seksueel misbruik’ (voelen aan testikels, vinger eerst in de anus om koorts op te nemen). Nee, mevr. de Rijke de Waal ging 180 graden door de bocht en besloot ‘in medische termen was deze zorg misschien wel noodzakelijk geweest’, en dat met Bulletje, franciscaanse pedo nr. 1 (niet eens gediplomeerd) waar tal van steunbewijzen lagen. Solo carrière voor mevrouw Rijke de Waal om nog eens fijn uit te halen onder de gordel.
Op mijn laatste Gijsen hoorzitting zat een mediator? Een mediator, wat moet een mediator bij dit post-canoniek gerechtelijk vonnis? Het ‘misschien wel verkeerde communicatie’ gelul van een mediator in dit geval heeft één doel: je erin te luizen. Het ging om het ‘misschien wel / misschien niet‘ uitleg van mediateur toetje aan tafel dat ik griffier mevrouw Oude-Breuil niet goed begrepen had. Ik had een heel prettig gesprek met mevrouw Oude-Breuil, zij is net als ik, erin geluisd. Breaking the victim, deel 1.
Gespreksnotitie van de Stichting KLOKK t.b.v. het rondetafelgesprek van de Vaste Kamer Commissie Veiligheid en Justitie op 13 januari 2016 om 11.00 uur.
6 januari 2016.
“Staatskinderen”.
Bij het horen van dit woord denk je aan de tijd dat de DDR en Sovjet-Unie nog bestonden en burgers als objecten werden beschouwd.
Ik leerde deze term en het woord “regeringskinderen” de afgelopen jaren kennen door lotgenoten die zich bij KLOKK meldden en die door de Kinderrechter en de Kinderbescherming waren geplaatst in een kindertehuis, jeugdinrichting of pleeggezin.
De verhalen van deze mensen over hun kindertijd en jeugd maken onweerlegbaar duidelijk dat “de overheid” hun leven had “overgenomen” maar dat zij vervolgens aan hun lot werden overgelaten. Overgeleverd waren ze aan pleegouders en/of aan personeelsleden van het tehuis, die vervolgens over hen “beschikten”.
De overheid heeft de daden van misbruik van deze kinderen niet begaan, maar ook niet voorkomen.
De overheid is structureel nalatig geweest doordat de aangewezen instellingen voor jeugdbescherming m.n. kinderrechter en kinderbescherming/voogdijinstellingen na plaatsing veelal niet meer omkeken naar de kinderen.
Nut en noodzaak en zwaarte van de plaatsing leken ook niet altijd aantoonbaar. Ongeacht de reden van plaatsing werden kinderen behandeld als kleine criminelen vanaf het moment dat de lokale politie ze ophaalde, die zorg moest dragen voor “overbrenging naar de inrichting”.
Ook kinderen waarvan de moeder was overleden en de vader niet meer voor de kinderen kon zorgen, ondergingen deze behandeling.
Op grond van de gesprekken met slachtoffers die verbleven in kindertehuizen en/of katholieke jeugdinstellingen is bij de Stichting KLOKK het beeld ontstaan dat kinderen uit een bepaalde stand niet alleen makkelijk uit huis geplaatst werden, maar volledig rechteloos vervolgens aan hun lot werden overgelaten.
De overheid, noch de Kinderrechter of voogdijinstelling zagen, nadat kinderen eenmaal geplaatst waren, niet of niet effectief toe op:
Leerplicht ( veel kinderen kregen geen schoolopleiding en zeker geen vakopleiding) de verzorging
begeleiding
contact met ouders en broertjes en zusjes
De gevolgen kennen we:
– Door gebrek aan onderwijs vaker laaggeletterdheid en nauwelijks stijgingskansen op de sociale ladder;
– door slechte verzorging qua hygiëne en voeding en door stress is de gezondheid van deze groep vaker structureel aangetast;
– De begeleiding bestond uit oppassen en “normaliseren”. Dit normaliseren werd op eigen wijze vormgegeven en vormde een bron en kader voor verschillende vormen van misbruik.
– Het ontbreken van contact met ouders en broertjes en zusjes of enig perspectief daarop, bracht kinderen in een groot isolement en werd een machtsmiddel naar het kind:
– ”Thuis willen ze je niet meer….”.Over de behandeling en de ervaringen van deze kinderen is inmiddels veel bekend door de meldingen bij de onderzoekscommissies en de klachten die zijn ingediend bij de Klachtencommissie van de RKK en het Schadefonds Geweldsmisdrijven.
De soorten misbruik (seksueel misbruik, geweldsmisbruik, psychische mishandeling en economische exploitatie) zijn niet los van elkaar te zien! Variaties op een thema en veroorzaakt door ongebreidelde en ongecontroleerde machtsuitoefening binnen de instellingen.
Naast het misbruik zijn kinderen beschadigd door de de-klasserende manier waarop zij worden behandeld, zonder te begrijpen waarom. Als je voor een dubbeltje geboren bent, ben je na een bezoek aan de kinderrechter en plaatsing in een tehuis geen stuiver meer waard. In tweeërlei opzicht: je zelfrespect is vernietigd en er wordt geen geld aan je gespendeerd. Dat trauma heeft bij lotgenoten doorgewerkt. Het vertrouwen in instituties is minimaal, hulpverlening spreekt een andere taal.
Door onverschilligheid en nalatigheid zijn kinderen onnodig gestigmatiseerd. Het onderwijs dat hen is onthouden heeft hen structureel op achterstand gezet. Het gevoel “dat je er niet toe doet” is de ergste vorm van misbruik dat je levenslang parten speelt.
Veroorzaakt door schuldig verzuim! Op niveau van instellingen van de overheid.
Wat er nog meer mis ging…..
Zoals na het onderzoek -op verzoek van uw Commissie V&J gedaan n.a.v. opmerkingen van de heer Han Moraal PG- naar het vervolgingsbeleid van het OM in zedenzaken en klachten tegen RK geestelijken bleek, is klassenjustitie vastgesteld en als zodanig benoemd door een voormalig lid van uw commissie Mr. A. van der Steur.
Omgekeerd geldt ook voor de behandeling van de kinderen/slachtoffers dat er sprake is van een klassentegenstelling: vooral wanneer zij afkomstig zijn uit gezinnen met een (gemeten naar de periode 1945-1980), lage SES, is er weinig identificatie van de begeleiders/hulpverleners, bijv. van de Kinderbescherming en de voogdijinstelling met deze groep “boefjes”.
De stigmatisering en het onbegrip tussen deze groep en de middenklasse die zich over de kinderen “ontfermden” heeft in teveel gevallen slecht uitgepakt.
Specifieke opleidingen voor de begeleiders in de inrichtingen/tehuizen waren doorgaans niet genoten, zoals ook blijkt uit het onderzoek van de Commissie Deetman: “Ik heb geen opleiding nodig, want ik heb mijn knuppel……”.
De commissie Samson heeft zeer oppervlakkig gewerkt en nauwelijks de context van het misbruik weten bloot te leggen.
Er had m.n. ook diepgaand onderzocht moeten worden hoe kinderrechters en medewerkers van de kinderbescherming opereerden. Hoe het kon gebeuren dat pupillen in de privésfeer werden opgevangen door deze medewerkers, in weekenden en vakanties? Welke rol deze persoonlijke contacten speelden in de voortgezette OTS?
De Commissie Samson lijkt te zijn gevlucht in de conclusie ‘dat het vooral de pupillen zelf waren die elkaar misbruikten’.
Een veilige conclusie voor de verantwoordelijken?
Pupillen als onbeschaafde kinderen die hun lusten niet kunnen bedwingen……..?
Zo werd al in de 19e eeuw over de arbeidersklasse gesproken. Daarom is er een uitgebreid beschavingsoffensief ingezet. Buiten de pleeggezinnen en tehuizen waren er sinds 1945 tal van programma’s om tot verheffing te komen van de “achtergestelde groepen”.
Vanaf 1945 zijn er zelfs MOB’s (Medisch Opvoedkundige Bureaus). Minister Klompé stelt in 1962 dat er geen groepen achter mogen blijven. Er is dus een maatschappelijk besef, dat er groepen gedepriveerd zijn. Extramuraal zijn er voorzieningen voor de “verheffing” via maatschappelijk werk en vormingswerk. Maar ook via sociaal economisch beleid wordt dit aangepakt.
Er is echter een groep die geen toegang krijgt tot deze voorzieningen, maar die wordt afgevoerd naar de diverse internaatsvoorzieningen, destijds geordend en passend binnen de zuilenstructuur. Die zuilenstructuur nu lijkt de inertie van de overheid in de hand gewerkt te hebben, het meegaan in de gedachte van de soevereiniteit in eigen kring. De overheid heeft destijds een afslag gemist omdat de overheid zelf een afspiegeling van die zuilenstructuur was. De overheid is vanaf de jaren 80 een terugtredende overheid geworden, die de markt zijn werk laat doen. Dat komt neer op het vrije spel der krachten.
De zwakken delven daarin structureel het onderspit of worden elkaars concurrent in het verwerven van schaarse goederen tegen een betaalbare prijs: werk, huisvesting, zorg.
De verantwoordelijkheid van de overheid erkennen voor de zorg van de allerzwaksten en kwetsbaarsten is aan de orde en heeft consequenties:
Erkenning van het leed en de gevolgen van misbruik door nalatigheid van de overheid (schuldig verzuim),
Erkenning van het feit dat burgers/ingezetenen, hoe jong ook en ongeacht hun klasse, ras of herkomst, moeten kunnen rekenen op de bescherming door de overheid en het bevorderen van kansen om normaal als kind op te groeien en volwaardig (= zelfredzaam) burger van dit land te worden.
Het mag niet zo zijn dat kinderen zich als volwassenen nog zien als “staatskinderen”, objecten van willekeur en machtsuitoefening.
Het herstel voor deze groep begint met een goed onderzoek naar de omstandigheden van destijds, de verantwoordlijkheden, de erkenning van die verantwoordelijkheid met een passend aanbod t.b.v. het persoonlijk herstel en het herstel van het vertrouwen in de overheid als beschermer van de meest kwetsbaren.De afgelopen jaren hebben zich velen gemeld met de traumatische ervaringen uit de jeugd. De overheid blijkt op dit moment volgend naar wat de RKK heeft gedaan. Los van het antwoord of wij daarover tevreden zijn is duidelijk dat het misbruik in samenhang moet worden besproken: seksueel, fysiek en psychisch misbruik blijken in combinaties voor te komen. Het fysieke geweld en de eenzame opsluitingen hebben diepe sporen getrokken. Binnen het Deetmandomein ontkomen we niet aan de vaststelling dat de aard en omvang van het seksueel misbruik zo ernstig was doordat er sprake was van structureel misbruik door m.n. groepen pedofielen. De veronderstelling dat het gaat om een groot aantal “incidenten” kunnen wij niet delen. Het zijn de gevolgen van het beleid van destijds en het gebrek aan toezicht. Ook een overheid kan zich hier niet van afwenden.
Wij signaleren bij het Ministerie van V&J en VWS inmiddels een grote bereidheid om serieus aandacht te besteden aan de genoemde problemen.
Nu is een nieuwe commissie gestart: Commissie De Winter, die onderzoek doet naar misstanden in jeugdinstellingen. Een dergelijk onderzoek is niet enkel een studie- aangelegenheid.
Het gaat over echte mensen die zich aangesproken voelen en reageren met een melding. Die mensen kunnen niet wachten op eindconclusies.
Die mensen, bij wie de geest uit de fles is, moeten nu al begeleid worden.
Nu niets doen is weer een vorm van “schuldig verzuim”.
Stichting KLOKK staat voor hen klaar en brengt brede expertise in!
Guido J.J.M. Klabbers Voorzitter Stichting KLOKK 6 januari 2016
