Auteur: bert

Een bladzijde omdraaien en Léonard ontslaan?

Een klein mannetje, Joël Devillet vecht al jaren als een David tegen Goliath om erkend te worden als slachtoffer van het schuldig verzuim van mgr. Leonard. De erkenning komt precies op de 5de verjaardag dat een andere bisschop, mgr. Vangheluwe in Brugge moest aftreden. Mgr. Léonard sprak op 23 april 2010 historische woorden: “Hiermee wil de Kerk een bladzijde omdraaien uit een niet eens zo ver verleden waarin stilte of doofpot verkozen werd.”

Maar wellicht is het mgr. Léonard ontgaan dat er niet één bladzijde in die verkwikkelijke kerkelijke geschiedenis moet worden omgedraaid. Het seksueel misbruikboek is 930 pagina’s dik. En dan heb ik het nog maar enkel over het aantal gekende dossiers in onze werkgroep Mensenrechten in de Kerk.

De uitspraak van de Luikse rechter is een veeg uit de pan voor alle Brusselse en Vlaamse zgn. grote dossiers, die nog steeds niet van de grond komen. Het onderzoek is afgesloten. De stilte blijft hangen in de kelders van ‘Operatie Kelk’. Voor het eerst is beweging. Een aartsbisschop veroordeeld voor schuldig verzuim. Nu de rest nog. En dat zijn dossiers met veel meer namen dan enkel de naam van mgr. Leonard.

De historische bisschoppen zoals Leonard, Danneels, Vangheluwe, Vandenberghe en Hoogmartens, maar ook generale oversten van de toen alom gerespecteerde Vlaamse Congregaties die wereldwijd hun zonen uitzonden, hebben degelijk geïnvesteerd in het opstellen van juridische spitsvondigheden om toch maar Operatie Kelk aan hen voorbij te laten gaan. Zolang ze hiermee doorgaan zal het boek nooit dichtvallen. Altijd opnieuw zal een of andere mediastorm een nieuwe bladzijde uit dat kerkelijk misbruik boek blootleggen. De ziel van slachtoffers wordt telkens weer opengereten. Dossiers kunnen nooit worden afgesloten zonder erkenning. Op dezelfde wijze zal het de dossiers van het schuldig verzuim van de historische bisschoppen en oversten vergaan. Altijd opnieuw en opnieuw zal het hen achtervolgen. Zolang slachtoffers geen erkenning krijgen, zolang kan het boek niet gesloten worden. Als deze historische bisschoppen en oversten écht niet uit zichzelf tot inzicht komen, kunnen de nieuwe lichting bisschoppen en oversten hen dan geen handje helpen? Zo schreef mgr. De Kesel van Brugge een brief van meeleven met de slachoffers n.a.v. het gedwongen ontslag van Vangheluwe 5 jaar geleden. Met Pasen schreef mgr. Bonny een gelijkaardige brief voor zijn bisdom. Een pastoor uit De Panne schreef voor zijn parochianen een beklijvende meditatie op basis van wat slachtoffers van seksueel misbruik meemaken. Elders in kerken, scholen en andere katholieke instellingen regeert stilte op dat vlak.

Het zal niet volstaan hele advocatenkantoren te activeren om alle Boeken van het Geleerd uit te pluizen hoe onderuit het schuldig verzuim weg te geraken. Een bladzijde ongelezen omdraaien legt alleen maar een volgende bladzijde ongelezen open. De beschuldigingen zullen blijven doorgaan tot de laatste klager of aangeklaagde gestorven is. De geschiedenis bewaart zorgvuldig. Ondertussen is het kerkelijk misbruikboek uitgegroeid tot een volwassen bibliotheek. Zich verschuilen achter verjaring, verdwijning, verloren gelegd dossier, onvolledig en andere juridische spitsvondigheden… het boek zal er niet vanzelf van dichtgaan. Al moesten de kuisvrouwen het uitbrengen, gerechtigheid zal geschieden. Dat sprankeltje hoop is gewekt door het moedig volharden van die kleine Joël uit Brussel die de grote aartsbisschop Joseph op zijn verantwoordelijkheid wees. Waarom Mgr. Léonard zo hardleers bleef is vanuit geen enkel Bijbels vers uit te leggen.

De wonden blijven in de harten van de slachtoffers en dus ook in het hart van kerk en samenleving tot de laatste bladzijde, het laatste dossier grondig is behandeld, de daders gestraft en oversten en bisschoppen die niets ondernamen om het kwaad een halt toe te roepen, ontslagen. Pas dan zullen de historische woorden van mgr. Léonard die hij op 23 april 2010 uitsprak n.a.v. het gedwongen ontslag van bisschop Vangheluwe in vervulling gaan. Hij zei “Dit ontslag beantwoordt aan de wil tot transparantie die de katholieke kerk wil toepassen.” Consequent dit besluit voor zichzelf maken zou het respect kunnen herstellen.

voor de Werkgroep Mensenrechten in de Kerk

Rik Devillé

Aartsbisschop Léonard is veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding omdat hij niet optrad tegen een pedofiele priester.

Nog 7 dagen heeft U de tijd om een klacht en/of een melding te doen!!!

Oproep Bleijerheide jongens en

andere personen die seksueel/psychisch en lichamelijk zijn misbruikt in tehuizen, internaten, parochies

Indienen klacht mogelijk tot en met 30 april 2015

De huidige stand van zaken is dat er nog tot 30 april 2015 een klacht betreffende genoegdoening en erkenning kan worden ingediend betreffende seksueel misbruik bij het Meldpunt seksueel misbruik RKK. Psychisch en lichamelijk geweld kan samen met de melding van seksueel misbruik worden gemeld. Geweld blijft een complex verhaal want het werd aanvankelijk niet in behandeling genomen. Pas later werd het toch meegewogen bij de afhandeling van de klachten bij de compensatie commissie.

Waarom we je opnieuw benaderen is omdat er tal van ‘Bleijerheide jongens’ die te maken hebben gehad met seksueel misbruik en psychisch en lichamelijk geweld, geen klacht hebben ingediend. Dit is uiteraard iedereen zijn eigen beslissing en die respecteren wij. Het kan ook zijn dat je inmiddels van gedachten bent veranderd en daarom willen wij je attenderen op de mogelijkheid tot het indienen van een klacht tot en met 30 april 2015. Zo nodig willen wij je daarbij helpen mocht dat nodig zijn.

Maar ook het indienen van een klacht betreffende genoegdoening en erkenning rechtstreeks bij het Meldpunt seksueel misbruik RKK behoort tot de mogelijkheden. Wij bevelen mr. Titus Weller aan die inmiddels heel veel ervaring heeft met het met juridische bijstaan van “Bleijerheide jongens”.  Mr Titus Weller wordt betaald door het Meldpunt seksueel misbruik RKK.

die ärme brüder Franciscus

De afgelopen jaren hebben wij veel mensen te woord gestaan, bijgestaan, menig maal vergadert, talloze procedures begeleidt, en moeite gedaan om inzicht te krijgen in de problematiek rond de hulpverlening (we zitten in de adviesraad Hulpverlening). Het is aan u, aan jullie om stem te geven aan het eigen, eerlijke verhaal.

Namens het bestuur van MCU,

Bert Smeets (voorzitter)

De polemiek tussen Rik, Roel en Torfs die het spannend vind om binnen enkele jaren de ware, wetenschappelijke visie te ontvouwen over het seksueel misbruik na vijf jaar Vangheluwe België, is in Nederland een identieke situatie ontstaan, hier is men moe zowel aan de ‘overkant’, de ordes / congregaties, parochies als aan onze kant, de strijd die wij al vijf jaar voeren.

‘Men kan het niet meer horen’, de ellende van het misbruik kunnen sommige ordes /congregaties niet meer aan omdat een deel van die congregaties niets met seksueel misbruik van doen hebben. Een aantal andere congregaties zoals de ons wel bekende arme broeders Franciscus hebben zich daartegen in een vroeg stadium teruggetrokken en verschuilen zich in Ohio, USA om hun nalatenschap te beschermen. Een laffe houding, monniken vluchtgedrag en weigeren hun verantwoordelijkheid te nemen. Van den Eijnden minder-broeders Utrecht deed dat wel, gezien pater Landric’s aandeel in het hele Bleijerheide verhaal. En die speelde gitaar voor zijn slachtoffers.

En eerlijk moet ik toegeven dat sommige van de duizenden dossiers mijn hoofd en dat van het MCU bestuur vijf jaar hebben gegijzeld dan wel beheerst, nu dus wij zijn ook een klein beetje moe. Mogen we?

Nu gaat na 1 Mei een verandering plaatsvinden daar meldingen / klachten niet meer kunnen worden ingediend, dit geeft lucht aan onze organisatie die vele mensen hebben begeleidt, verder geholpen in erkenning en genoegdoening. Ik zal wat betreft dit blog na 1 Mei het een en ander omgooien, ik zal meer en meer over mijn eigen situatie gaan schrijven en Mea Culpa krijgt op den duur een andere site.

Niets blijft! Mea Culpa wel

Onder deze titel lees ik de bijdrage van Rik Torfs in De Redactie.be van 22 april 2015. Ik zoek in zijn betoog zijn heldere wetenschappelijk kijk. Maar lees in zijn besluit: “Vandaag zijn de emoties nog te groot en de wonden te diep om een nuchtere historische analyse te maken. Die nuchterheid kan immers worden opgevat als een minimaliseren van het leed van de slachtoffers, wat zeer ongepast zou zijn.”

Lees ik daarin dat nuchterheid en dus ook objectiviteit voorlopig niet kan in deze zaak omdat nuchterheid het leed van slachtoffers zou minimaliseren? Zou dat kunnen betekenen dat wie objectief en nuchter oordeelt over deze verkwikkelijke kerkelijke problematiek,  – alleen al voor wat Vlaanderen betreft gaat het om bijna 1.000 gekende slachtoffers – dat hun lijden dat zij doormaken overdreven wordt voorgesteld?

Wanneer is de tijd dan wél rijp om een nuchtere historische en wetenschappelijke analyse te maken? Is het misschien ook nog te vroeg om de Armeense Genocide, de Holocaust, Srebrenica, de Rwandese Genocide enz… tot en met de hedendaagse slachtpartijen in Syrië te erkennen als misdaden tegen de mensheid? Want er zijn nog altijd levende getuigen. En hun getuigenissen zouden de wetenschappelijkheid van het onderzoek kunnen minimaliseren?

Hoe kan wetenschappelijke nuchterheid ooit wetenschappelijk veilig gesteld worden als het lijden van slachtoffers geen rol meer zou mogen spelen of niet mee mag tellen? Processen dienen precies gevoerd te worden omwille van het onmetelijke en onmenselijke leed aan slachtoffers aangedaan. Moeten dan echt eerst alle slachtoffers gestorven zijn voor er klaarheid kan geschapen worden in het dossier van seksueel misbruik in de Kerk? Gelukkig hebben enkele moedige parlementairen  gehoor gegeven aan onze noodkreet, juni 2010 op de trappen van de Sint-Goedelekathedraal te Brussel om een Parlementaire Commissie op te starten. Een half jaar later al konden slachtoffers van seksueel misbruik in de Kerk er al terecht. Ook toen vond professor Torfs deze regelgeving maar niks.

Een ander punt. Wat zit rector Torfs dwars dat hij zo gekant is tegen de evolutie in het Kerkelijk Wetboek dat zelfs, wellicht uit eerlijke schaamte, de Paus de verjaring voor dergelijke misdrijven recent heeft opgetrokken naar 20 jaar?

Ik zie er echt het nut niet van in, en zeker de humane drive niet, dat slachtoffers van seksueel misbruik maar vlugger hadden moeten spreken en geen ‘drie jaar wachten’. Welke andere professor beweerde dat onlangs ook al weer? Hoe kan je slachtoffers van seksueel misbruik  verantwoordelijk stellen dat zij een nuchtere wetenschappelijkheid in de weg staan? Is dan toch heel de historische misgroei op het punt van seksualiteitsbeleving in de Kerk weer eens de verantwoordelijkheid van de slachtoffers?

De enige verantwoordelijken voor het seksueel misbruiken van kinderen zijn de daders en zij die daders een hand boven het hoofd houden, nadat de feiten door hen gekend zijn. Dat is al zo vanaf dag één. Zelfs na honderd jaar Armeense Genocide zijn er nog hardleerse ontkenners. Dat zal na 100 jaar ‘zaak-Vangheluwe’ niet anders zijn.

Rik Devillé

www.mensenrechtenindekerk.be