Om de discussie over geweld en seksueel misbruik nog eenmaal toe te lichten volgen hier onze standpunten die wij vanaf het begin in 2010 uitdroegen. GEWELD KENT GEEN VASTE DEFINITIE…BEHALVE DE VERJARING waarmee we duidelijk willen maken dat de verjaring een strop om de nek van waarheids-onderzoek is!
Wij beschuldigen het jongens internaat St Maria ter Engelen, te Kerkrade, Bleijerheide van machtsmisbruik (misdaden tegen de menselijkheid).
Deze beschuldigen zijn gericht aan dit internaat en tevens aan haar mede-verantwoordelijken, het instituut de RK kerk, het doelbewust in stand houden van machtsmisbruik. Zonder dit machtsmisbruik, dat fysiek geweld toestond, was seksueel misbruik veel minder voorgekomen.
Ook de Tweede kamer vroeg ons in 2010 naar een standpunt tijdens hoorzittingen, en die stuurden wij op:
Alleen seksueel misbruik telt blijkbaar mee, niet het isoleren, mishandelen en de wreedheden die ook meer regel dan uitzondering waren, worden niet meegenomen in het onderzoek van de Cie. Deetman en gaat daarmee aan de brede context van onderdrukking voorbij ofwel het pure machtsmisbruik dat in en rond de kerk ‘normaal’, was.
Het isoleren van mensen ( u bent de enige, die dit overkomen is), was een van de grondslagen van de zwijgcultuur. Dit laatste recept werd door Hulp en Recht gehanteerd om iedereen één op één te behandelen. Zo deed mijn moeder dat ook, om maar geen onrust aan tafel te krijgen.
Dan hebben wij bezwaar tegen ieder onderzoek waar uiteindelijk geen seksuologe bij betrokken is (dader gericht onderzoek) en justitie geen lijst maakt met namen van instellingen, bisdommen waar geweld tegen kinderen en misbruik straffeloos werd toegedekt.
De Cie. Deetman herbergt onderzoekers die sterke banden hebben met de kerk. Marit Monteiro heeft gewerkt voor de KNR en was in dienst van de Dominicanen. We zijn van mening dat de door Deetman geeiste archieven door uitspraken oud-bisschop Jan Bluyssen en voormalig bisschoppelijk archivaris Jan Peijnenburg die bevestigden dat de geheime archieven vernietigd werden, zij de slachtoffers zonder gene of schuld chargeren.
Hulp en Recht wordt door de Cie. Deetman alleen bekritiseert in 2010 vanwege de enorme toeloop aan meldingen. Maar de verhalen van slachtoffers van ruim tien jaar daarvoor geven hetzelfde beeld van vertragingen, opzettelijk te laat antwoorden, het intern houden van zaken en achterhouden van strafbare feiten. Hulp en Recht dient te worden opgeheven.
Mea Culpa United is inmiddels een stichting en heeft tal van dossiers samengesteld uit honderden aanmeldingen. Nonnen-verhalen, afstandsbaby’s (het laatste taboe), internaten dossiers, pastoors en kapelaans in parochies die kinderen misbruikten; het samenstellen van zwartboek Hulp en Recht en het Zwartboek 2.0 de Kerkstaat.
Mea Culpa organiseerde de Mars tegen de Doofpot, Engelendag te Roermond 450 jarig bestaan bisdom; Snap Amerika actie bij van Luyn Rotterdam; aanwezig bij protest the Pope in London; herkenningsdagen van onze zuster organisatie ‘Mensen rechten in de kerk’, Belgie; vergaderingen door het hele land en steunt mensen in hun strijd om hun verhaal te vertellen. (De Huisvriend, Huize Eenzaam (Groenestein Den Haag), broeders van de Beyart Maastricht, Pastoor Ron, de abortussen van de Sfinx meisjes etc etc.)
Kinderechten zijn ook mensenrechten; geweld tegen kinderen op internaten is een schending van de rechten van de mens / betreft een identificeerbare groep en dat zijn kinderen. Duizenden kinderen werden opgesloten (zeker in de veertiger, vijftiger en zestiger jaren) en konden geen kant uit. Het misbruikprobleem is een internationaal / Europees probleem dat als zodanig dient te worden aangepakt. De RK kerk is immers een internationaal opererende organisatie die daders van misbruik beschermd en / of overplaatst naar verre missie gebieden waar zij, de daders, wederom met kinderen omgang kregen.
Nationaal hadden wij de Kinderbescherming, vroeger de voogdijraad die niet controleerde of de zorg voor de kinderen goed geregeld was. In het geval van een van onze leden die tijdens de uithuisplaatsing, vanwege het feit dat zij zwanger zou zijn, seksueel misbruikt is: zwangere tienermoeders moesten elke dag zwaar werk doen in keuken en wasserij, ongeacht de zwangerschapsduur! Tieners continu onder druk zetten om vooral afstand van hun kind te doen. Deze papieren moesten al tijdens de zwangerschap worden getekend. Hiermee werd de 3 maanden bedenktijd voor het meisje met een handtekening teniet gedaan.
Geen controle vanuit de Staat of hun zorgplicht voor de minderjarige goed geregeld was.
De meeste broeders die in die tijd de scepter zwaaiden en niet opkwamen tegen het fysieke en psychische geweld dat werd toegepast – en dat op schoolplein, refter, slaapzalen dagelijks zichtbaar was – houden wij (mede-)verantwoordelijk voor de schade die daardoor is toegebracht. Volgens internationale verdragen valt geweld, zoals hier heeft gespeeld, onder marteling. Dat een instituut als de katholieke kerk of ordes van geestelijken zich daaraan schuldig gemaakt hebben – waar het in die tijd juist bolwerken van vroomheid en menslievendheid waren – willen de meeste (oudere) mensen nog steeds niet geloven.
De gevolgen van zowel fysiek geweld en misbruik als seksueel geweld en misbruik zijn niet puur los van elkaar te zien, ook al zijn er jongens alleen geslagen en niet misbruikt dan blijven zij deel van een onbegrepen straf / agressie tegen lijf en leden, gevangen in een keten van schaamte en schuldbesef. Gevoelens van onmacht en angst kenmerken beide type slachtoffers. Het fysieke geweld gaf het seksuele misbruik ruimte en kon in al die andere hoeken en gaten van het internaat, in het verborgene plaatsvinden. In de chambrettes / privé-lessen / bij de douches / ziekenzaal / wasserette ‘s / avonds als de lichten uitgingen.
Amper één week later, op 21 mei waren de inleidende pleidooien voor de rechter in Gent (de Class-Action) betreffende het onderzoek naar het schuldig verzuim van de kerkelijke oversten bij al het kindermisbruik.
In Gent was – bij monde van haar zes advocaten – een heel andere kerkleiding aan het woord.
Een van de aanwezige toehoorders stuurt mij volgend verslag. Ik laat je graag meelezen.
————————-
Van wat de verdediger (van de H. Stoel en de Belgische bisschoppen) heeft gezegd onthoud ik slechts een paar sleutelbegrippen:
dat de Kerk immuniteit geniet: niemand kan haar wat.
dat de Kerk haar eigen Kanonieke wetten naleeft: dat ze dus buiten de Burgerrechterlijke wetten valt( ik moest denken aan een parallele wereld );
dat de Kerk geen Rechtspersoon is en dus niet voor een Burgerlijke Rechtbank kan veroordeeld worden . Dat de Rechtbank heel voorzichtig moet zijn met haar uitspraak die waarschijnlijk niet in overeenstemming zal zijn met de Belgische Grondwet.
Dat de klacht niet ontvankelijk kan worden verklaard omwille van de abstractheid.
En concreet zijn ze zeker niet verantwoordelijk want geen van de aangeklaagden H. Stoel, Belgische bisschoppen en religieuze oversten) instanties heeft zelf deze daden gesteld waarvoor ze worden aangeklaagd.
Ze zijn dus in geen enkel geval verantwoordelijk, alleen hebben ze het niet aangedurfd om te zeggen: ‘Wir haben es nicht gewusst’.
——————————–
Zelf moest ik bijna mijn lachen inhouden toen Keuleneer, advocaat van kardinaal Danneels, verklaarde dat de paus enkel verantwoordelijk kon zijn als de feiten plaatshadden in het Vaticaan.
We weten het nu eens en voor goed: de paus, evenals de bisschoppen en oversten, hebben geen enkele macht. Ze zijn enkel verantwoordelijk voor wat er in hun eigen bisschoppelijk paleis gebeurt. Maar in parochies, seminaries, scholen, enz. hebben ze geen macht en hebben ze niets te zeggen.
Ik hoop dat de rechters die moeten oordelen de stukken lezen in het dossier. Daar zitten ook stukken van priesters die door bisschoppen wél meteen konden ontslagen worden bv. omdat ze huwden. Er zitten stukken in die bewijzen dat een bisschop een C4 geeft, of een brief aan de minister stuurt dat een priester van de loonlijst moet geschrapt worden.
Ik ben er bijna zeker van dat kardinaal Danneels en co heel binnenkort zullen ontkennen dat ze ooit van het lijden en de kruisdood van Christus hebben gehoord. Want ook het lijden en kruisdood van vele slachtoffers van seksueel misbruik in de kerk hebben zij ook niets gehoor. En mochten ze het toch te weten komen, dan konden ze in ieder geval dit lijden niet doen stoppen. Zij waren gewoonweg niet bevoegd. Aldus hun raadsheren.
de enige echte heilige stoel
Bisschoppen kunnen er echt niets aan doen. Ze hebben de klachten van Christus misschien wel gehoord maar Zijn lijden wegnemen dat is niet hun bevoegdheid. Ze hebben gewoon geen macht daartoe. Ze hebben niets te zeggen. Ze zijn niet verantwoordelijk. Ze zijn niet aansprakelijk.
Daarom, ga je toch nog naar het optreden van een paus of een bisschop en hoor je hen vertellen wat je met je leven moet doen, doe dan nooit wat ze zeggen want later zullen ze je vertellen dat zij niet verantwoordelijk zijn voor wat zij je voorhielden. Doe nog minder die dingen die ze je opdragen te doen want later zullen ze in de rechtbank door hun advocaat laten verklaren dat ze hiervoor niet bevoegd waren u een opdracht te geven.
Ontoerekeningsvatbaar zijn ze in ieder geval verklaard door hun eigen advocaten.
Jongeren die in een jeugdinrichting hebben gezeten, hebben ook op latere leeftijd problemen om hun leven op de rit te houden.
Bijna een op de drie mensen heeft in het volwassen leven verslavingsproblemen en moeite om een baan te vinden. Met zo’n 29 procent gaat het jaren later erg slecht door grote problemen op meerdere gebieden.
Dat blijkt uit onderzoek van het Nederlands Studiecentrum Criminaliteit en Rechtshandhaving (NSCR) en de Vrije Universiteit Amsterdam.
Is er nog literatuur over de internaatskinderen, ex-misdienaars?
Van kerkelijke rechtbanken staat in de bijbel niets vermeld. Toch heeft de kerk eeuwen van canonieke vonnissen en decretalen (pauselijke vonnissen in briefvorm) uitgevaardigd die nogal wat ketters, heksen, andersdenkenden het hoofd hebben gekost. De inquisitie voerde eeuwenlang een schrikbewind uit. Uiteindelijk is kerk en staat gescheiden omdat de morele autoritieit die de kerk zich toe eigende geen juridische, wettelijke heerschappij zou verkrijgen. Heel wat pauselijke gevechten met wereldlijke machthebbers vormen de grondslag voor alles wat aan verbeteringen en nieuw recht sindsdien is vastgelegd, zoals ook de rechten van de mens en misdaden tegen de menselijkheid.
Punt 5) gevangenneming of andere ernstige beroving van de lichamelijke vrijheid in strijd met fundamentele regels van international recht
Punt 7) verkrachting, seksuele slavernij, gedwongen prostitutie, gedwongen zwangerschap, gedwongen sterilisatie of elke vorm van seksueel geweld met een vergelijkbare zwaarte.
Punt 8) vervolging tegen elke identificeerbare groep of gemeenschap op politieke, raciale, nationale, etnische, culturele, geslachtelijke als gedefinieerd in paragraaf 3 (slavernij) of andere gronden die internationaal erkend zijn als ontoelaatbaar onder de internationale wet, in verbinding met elke daad waarnaar in deze paragraaf word verwezen of elke misdaad onder jurisdictie van dit hof. Geslachtelijke vervolging betreffende kinderen, jonge kinderen die de seksuele uiting niet bereikt hadden, hun maagdelijkheid was hun kenmerk, als identificeerbare leeftijdsgroep.
mars tegen de doofpot
Punt 11) andere onmenselijke daden van een gelijkaardig karakter die opzettelijk groot lijden of aanzienlijk schade aan het lichaam, aan de geestelijke of fysieke gezondheid toebrengen.
“…Op een dag zag een jongetje van een jaar of tien het niet meer zitten, kroop door het dakraam, balanceerde in de dakgoot en viel vijftien meter naar beneden. Het is nooit duidelijk geweest of het om een ongeval ging. Velen denken dat hij er moedwillig is afgesprongen. Van het kind is nooit meer wat gehoord. De nonnen verspreiden de volgende morgen het gerucht dat het goed kwam met hem, hij had ‘enkel iets aan zijn oogje’. Niemand weet wat er met dit kind is gebeurd, waar het is en of het nog leefde. En niemand weet hoeveel kinderen het geweld in homes en internaten niet overleefde en nog minder wat er na hun dood is gebeurd. Alsof ze nooit bestaan hebben. Niemand die hen ooit zocht…”
“…Er woonden duizend kinderen samen. Ongeveer vijfhonderd meisjes en vijfhonderd jongens die angstvallig van elkaar gescheiden bleven. De enige keren dat ze met elkaar in contact kwamen, was om haat en verdeling te scheppen. Zwaar getraumatiseerde jongetjes die aan bedplassen leden, werden met hun met urine doordrenkte laken op hun hoofd, op de speelplaats van de meisjes gezet. Daar werden ze uitgelachen, beschimpt, geslagen, gestampt, mishandeld door de meisjes onder luide aanmoedigingen van de nonnen. En omgekeerd: meisjes werden met urine doordrenkte lakens op de speelkoer van de jongens gegooid om in elkaar gestampt en geslagen te worden. Vaak mengden de nonnen zich in de afranselingen. Jongetjes werden opgezet tegen meisjes en omgekeerd. Men leerde er de kinderen hoe ze gruwelijk geweld moesten plegen en hoe ze anderen konden vernederen, door hen zelf als waardeloos te bejegenen…”
“…De non werd zeer kwaad. Ze sleurde het kind bij zijn haren over de grond en begon dan te stampen waar ze hem kon raken. Twee andere nonnen kwamen haar helpen en die begonnen ook naar die jongen te stampen tot die jongen niet meer bewoog en op de grond bleef liggen. Overal stampten ze: tegen zijn hoofd, zijn rug, in zijn borstkast en op zijn benen. De jongen bloedde uit zijn oren en zijn mond. De nonnen hebben hem weggebracht. Wij hebben die jongen nooit meer terug gezien. Niemand weet wat er met hem gebeurd is. Leefde hij nog of niet? Iedereen op de speelkoer heeft dat gezien. Maar wij durfden niets zeggen, bang dat we hetzelfde moesten ondergaan. Het gebeurde regelmatig dat nonnen een jongen in elkaar stampten, maar deze jongen bewoog niet meer en dat vond ik raar? Ik vraag mij al mijn hele leven af of die jongen nu nog leeft of niet.
(MCU) Toen ik begin 2010 opriep niet mee te werken aan het Deetman onderzoek, het geweld dat niet onderzocht werd, (het vermijden van de corrigerende tik) de onafhankelijkheid van de Cie Deetman ter discussie stelde omdat er geen sprake van objectiviteit kan zijn wanneer je maar de helft onderzoekt, archieven vraag afhanklijk is van de medewerking van alle RK instellingen, en betaald wordt door je eigen opdrachtgever, werd dit kritische geluid praktisch genegeerd.
Op 15 mei 2013 was er de persconferentie ivm de werking van de Opvangpunten van de bisschoppen en oversten in de kerk.
Jongeren die in een jeugdinrichting hebben gezeten, hebben ook op latere leeftijd problemen om hun leven op de rit te houden.
Van kerkelijke rechtbanken staat in de bijbel niets vermeld. Toch heeft de kerk eeuwen van canonieke vonnissen en decretalen (pauselijke vonnissen in briefvorm) uitgevaardigd die nogal wat ketters, heksen, andersdenkenden het hoofd hebben gekost. De inquisitie voerde eeuwenlang een schrikbewind uit. Uiteindelijk is kerk en staat gescheiden omdat de morele autoritieit die de kerk zich toe eigende geen juridische, wettelijke heerschappij zou verkrijgen. Heel wat pauselijke gevechten met wereldlijke machthebbers vormen de grondslag voor alles wat aan verbeteringen en nieuw recht sindsdien is vastgelegd, zoals ook de rechten van de mens en misdaden tegen de menselijkheid.
