Het gaat niet in de eerste plaats om de individuele schuld van de daders. Het gaat om de schuld van het instituut de Kerk.
De Kerk wist van het misbruik, officieel minstens sedert 1952 (eerste rapport van de Orde vande Dienaren van de H. Drievuldigheid). Tussen 1952 en 2002 zijn tientallen rapporten verschenen, meestal in opdracht van de Kerk, die aantonen dat er zware ontwrichtingen zijn in de seksualiteit van grote groepen van de klerus. De Kerk heeft, omdat ze seks altijd als middel tot onderdrukking heeft gehanteerd, de ogen gesloten. Zij heeft meegewerkt om misbruik te verhullen, heeft daders binnen haar netwerken verplaatst, wat tot meer misbruik heeft geleid, en voor het gerecht verborgen gehouden. Zij is de schepper van het ongezonde klimaat dat pedocriminelen aantrok. Zij heeft de integriteit en vaak de geestelijke en fysieke gezondheid van jonge kinderen opgeofferd als secundaire arbeidsvoorwaarde voor de klerus.
Tijdsgeest of niet, alle priesters en religieuzen wisten dat aanrakingen, gefriemel of seksueel contact van welke aard ook, indruisten tegen het zesde en het negende gebod. Zij kenden de woorden van Jezus over de molensteen en de minste der mijnen.
Vele priesters hadden en hebben relaties met volwassenen, dat werd en wordt getolereerd, zolang het geheim bleef. Een groep (de schattingen variëren, maar tussen de 6 en de 10% is een minimum) vergrepen zich aan kinderen, te laf om een relatie met een volwassene aan te gaan, of priester geworden omdat ze afwijkende seksuele voorkeuren hadden. De priesters wisten ervan, vaak al van op het college, maar zeker van op het seminarie. Zij hebben misschien niet gezondigd tegen het zesde en negende gebod, maar ze hebben gezwegen, trouw aan het gezag en tegen het woord van Jezus. Zo ontstaan dictaturen: als de meerderheid zwijgt en de pietlutten, de postjeszoekers aan het stuur gaan staan en als het belang van het regime boven dat van de boodschap gaat.
Zou het niet beter zijn om eens goed uit te pluizen wat de Kerk met de Vlamingen, de Nederlanders, de Amerikanen, de Ieren, de Duitsers, de Australiers, de Zweden, de Afrikanen, de Spanjaarden, Italjanen (ben ik nog bevolkingsgroepn vergeten…de Polen neemt u me niet kwalijk) heeft uitgespookt, welke hersenspoelmethodes honderdduizenden ertoe aanzetten om de kant te kiezen van een klerus die als morele dwergen niet eens het leed van de slachtoffers hebben gezien, terwijl ze er boven op zaten (soms letterlijk!)? Hoe is dat juist in zijn werk gegaan, dat afstompen en kiezen voor het regime i.p.v. voor het geweten? Wat schiet erover van het pastoraal vermogen van een klerus die vanaf de kansel zemelt over het zesde en negende gebod, maar zwijgt als hun medebroeder jongens of meisjes verkracht. Als we Sytsze van der V, de Benno L’s fileren en iedere stad uitjagen waarom zwijgen we dan als het om priesters gaat? Waarom krijgen veroordeelde priesters volmondig door het bisdom gesteund een tweede kans?
De bevende nonnenhanden die meisjes vaginaal betasten, de opsluitingen allemaal niet gebeurd, niet geweten, verjaard en geen steunbetuiging van welke kerkdienaar ook! Met wijlen San Deurinck besprak ik ooit een misdienaarsloop naar de hel. Een mars voor de misjongens, zoek ze bij elkaar, verzamel ze de schone knapen. Laat ze de bloedwijn drinken van het lichaam van Christus, laat ze meegenieten in het hol van de nacht wanneer de broeders langs je bedje paradeerden en je geen kant uitkon, opgesloten voor het geloof, hun geloof! Wie kan zich de manipulatie en mechanismen nog indenken hoe het was en als kind door het geloof gekneveld?
“Je kunt geen onderzoek doen naar het gedrag van religieuzen als je geen vragen stelt over hun seksuele gevoelens.” (quote MCU 2010)
Om even ons geheugen op te frissen, hier een vraag aan dhr Deetman in 2010 over de toegang tot de archieven.
- Waarom zou je vertrouwen in de bereidheid van de kerkelijke organisatie om zaken die hen kunnen schaden toch niet te verbergen? De Ieren waarschuwen ons voor naïef vertrouwen.
De heer Deetman: “Er is toegang tot de archieven beloofd en waar geen toegang wordt gegeven, of toegang op een manier die de commissie niet wenst, zal daar in het eindrapport publiekelijk gewag van worden gemaakt. De commissie bestaat uit top-wetenschappers en de conclusies worden mede bepaald door de waarde van de bronnen waar toegang toe verkregen wordt. Wanneer die bronnen/archieven niet volledig open staan, hebben de conclusies een mindere betekenis en dat zal openbaar worden. Er wordt niets toegedekt. In de bisschoppenconferentie is toegang tot de archieven toegezegd.
Als boven tafel moet komen wanneer seksueel misbruik plaatsvond, is het niet logisch om ons te richten op de daders of potentiële daders; op die manier komen er geen feiten aan het licht. De commissie wil dat slachtoffers zich melden, dat zoveel mogelijk bekend wordt wat er is gebeurd. De daders komen later in beeld.”
En…zijn de daders in beeld?
