Archief 2011 MEA CULPA
DICHTER BIJ DE JEKER
Het water buigt voor de muren
Het klimt, raast, bruist tegen de steen
Valt, voor schuim
het paradijs
een schaduw in wazig vertier
Laat de kleine hoer te water
Ik doop u, voor elke prijs
Schoonheid is hier in de aanbieding
vandaar het onophoudelijke, lelijke gekrijs van de kraaien
Zij zien in zwarte ogen het lustige wit op uw huid
verdraaien
duizend zinnen
tuigen
uw vrije geest voorbij
Vanochtend in de krant…http://www.katholisches.info/2011/09/20/wer-sind-die-organisationen-die-papst-benedikt-xvi-vor-den-internationalen-strafgerichtshof-zerren-wollen/ Snap Amerika zitten wat rare kantjes aan. Ten eerste blijkt dat van al het geld voor ‘survivors support’ ver onder de uitgaven van andere inkomsten die naar internet, consults, advertenties etc. gaan:
SNAP listed total revenue of $ 473,232 in 2007, yet the organization listed only a measly $ 593 going to “survivor support.” That paltry number represents a minuscule .0013 (or0.13%) of its total revenue for that year. (By the way, some years there is no listing for “survivor support” at all!)
Ik geef toe dat de organisatie voor mij in ieder geval alle hotelkosten hebben betaald. Niet dat het weken waren maar drie dagen op zijn minst. Dan is er het verontrustende nieuws van een ‘cover-up’.
Even though SNAP psychologist Dr. Steve Taylor pleaded guilty to possession of sick child pornography, SNAP President Blaine pleaded to the Louisiana State Board of Medical Examiners to consider Taylor’s “humanitarian work and professional contributions” before deciding whether to lift the guy’s medical license. (The child-porn doctor had done extensive work with SNAP over the years.)
Het blijkt dat met twee maten wordt gemeten, priesters zijn altijd schuldig en als iemand uit de eigen organisatie met kinderporno wordt betrapt dan wordt een heuse ‘cover-up’ opgezet. Zo leert de mens nooit.
Ik vind het pijnlijk daar ik president Blaine goed ken, en waardeer. Ik had overigens ook problemen met de commando structuur die heerste bij Snap / Mea Culpa ontmoetingen die plaatsvonden in Amsterdam / Den Haag / Utrecht en London. Ik schreef Crispina vanochtend:
Hi Crispina, ja ik heb ook al kritiek geuit op Snap, en sindsdien wordt ik een beetje gemeden. Het is een beetje de Klokk van Amerika, beetje ’n sekte, hoewel ik de dames Blaine en Dorris ‘goed’ ken, heb ik over Dorris geen klachten. Zij heeft humor en is erg aardig maar Blaine controleert als een gek, en je moet je strikt onderwerpen aan planning Snap. Is dus niets voor mij, nogmaals laatste jaar sinds klacht bij internationaal gerechtshof, waar ik nogal moeite had met regie Snap en dat ook liet blijken, hoor ik niks meer (krijg wel nog standaard mail).
Het wordt tijd dat er een onderzoek komt naar het verschil in seksueel misbruik door geestelijken als misbruik gepleegd door anderen, uit de burgermaatschappij, hun werkwijze openbaar te maken, hun identiteit te begrijpen, verschillen bloot te leggen.
Ook kunnen de gevolgen van het misbruik beter het gedrag van de slachtoffers worden erkend. De dader(organisatie) herkend!
Een ander aspect dat voor zo’n onderzoek pleit is dat slachtoffers niet steeds gefileerd worden maar méér dader gericht te werk kunnen gaan. Uiteraard betrekt men het geweld bij zo’n onderzoek. De mannelijke wil van religieuzen onder de haarscherpe microscoop van ‘boven’menselijk gedrag.
Gisteren, en deels vanochtend kon niemand, ook wij niet, artikelen plaatsen / schrijven op Mea Culpa-media. Ook reacties kregen geen toegang, blijkbaar is probleem verholpen maar sinds de boekdrukkunst, kloosterschriften met zeeën van tijd konden worden samengesteld leven we tegenwoordig in een andere hectiek….het gaat allemaal iets sneller. Hadden we in 1985 internet gehad dan was de lp POP AGAINST POPE internationaal op de kaart gezet, en had ik kunnen uitwijden over het verborgen seksueel misbruik in de kerk (Mr. Sandman).
Nu zijn we nog steeds bezig om de kerk te overtuigen dat misbruik en geweld met elkaar te maken hebben, niet in alle gevallen, direct dan indirect bijdragen aan de zwijgcultuur. Hier een reactie die niet geplaatst kon worden en daarom naar de voorgrond verschuift.
Ik ben diverse keren zwaar mishandelt door broeder Alphons, nog altijd in leven zijnd onder de naam Gerrie Schobben.
Willekeurig sloeg hij mij op de grond en tien minuten lang bewust mijn hoofd zoekend om mij onder zijn pij tot bloedens toe te kunnen raken.
Daarna mocht je dan met je verwondingen naar de ziekenbroeder die vervolgens als rechtgeaarde pedo weer vrijelijk zijn gang kon gaan.
Een ander voorbeeld was Br. Nicolaas, een naam die ik tot nu toe nergens ben tegen gekomen. Br. Nicolaas hield toezicht in de studiezalen waar je twee uren zonder te praten of fluisteren moest studeren.
Hij legde als dreiging achter in het lokaal op een prullenbak een behoorlijk grote maat stoffer.
Het volgende tafereel is mij een keer overkomen maar heeft zich vaker herhaald.
Hij betrapte mij met fluisteren tegen mijn tafelgenoot. Hij kwam tergend langzaam dreigend naar mij toegelopen en pakte mij stevig bij de haren en trok me zo langzaam mee naar de prullenbak alwaar hij de veger oppakte.
Dit alles presenteerde hij als een soort toneelstukje. Hij liep, je nog altijd aan de haren vooruit trekkend, langzaam naar de voorkant van de klas en sommeerde je gebukt te gaan staan.
Hij adviseerde je velijn niet de handen voor je billen te houden aangezien je dat wel eens gebroken vingers zou kunnen opleveren.
Vervolgens sloeg hij je zo hard op kont en rug dat de stoffer uiteindelijk brak. Door een paar jongens werd je vervolgens naar de ziekenbroeder gebracht alwaar de pedo bulletje bij wijze van spreken handen wrijvend stond te wachten.
Fysiek geweld versus sexuele mishandeling?
Waar praten we hier over eerst geweld en dan sexuele intimidatie?
Gisteren bezoek gebracht aan de schrijver Jeroen Brouwers die zoals u misschien heeft kunnen lezen volgend jaar met een nieuw boek komt: ‘Het hout’! Deze nieuwe roman van de in Zutendaal wonende Brouwers had na het verschijnen van zijn roman “Bittere Bloemen”, twee jaar geleden, gezegd te stoppen met schrijven. De nieuwe roman van Brouwers heet “Het Hout” en zal gaan over seksueel misbruik in een door kloosterlingen geleid jongenspensionaat in de jaren vijftig van de vorige eeuw.
We hadden een zeer warm doch pittig gesprek en uiteraard ga ik geen details vertellen over een boek dat volgend jaar verschijnt want het is aan de schrijver om daar eerst vrij mee aan de slag te gaan. De rede van mijn bezoek was uiteraard interesse in zijn periode op Bleijerheide (’53-’56), het plan om Jeroen brouwers te bezoeken had ik al vorig jaar, ben dan ook spontaan op de fiets gestapt en heb na vele landweggetjes, tich keer mensen aangesproken rond voortuintjes en kerkpleinen, na anderhalf uur ergens in bossen bij Zutendaal uitgeput bij paarden gehangen voor ik ontvangen kon worden in huize Brouwers. Het gesprek kon niet lang plaatsvinden door mijn onaangekondigd bezoek “een half uur”, riep Jeroen kwaad, “je moet bellen voor afspraak, ik leef niet zo”, maar uiteindelijk duurde het gesprek bijna twee uur. Jeroen wilde graag het Deetman rapport lezen, en ik heb hem beloofd dit te brengen hoewel ik het zelf nodig heb om af en toe iets te checken, na te lezen, is er misschien iemand die het net zoals de RKK in de ondersta la heeft gelegd, ter beschikking wil stellen? Voelde me thuis (goed gesprek) en begrepen als het gaat over de ridicule (secondaire) victimisaties die los gelaten worden op slachtoffers seksueel misbruik die voor een compensatie in aanmerking willen komen. Paard begreep mij ook, op terug weg verdwaalde ik weer daar ik rond de Zutendaalse bossen zocht naar korte weg om via kanaal terug te fietsen want dat is de handigste manier om Maastricht te vinden. Op een van die bospaden trof ik een donker kluizenaars kapelletje met iconische Maria in het midden met aan weerszijden Jezus, plastic bloemen voor de eeuwigheid, en boven de gebarricadeerde kapel deur stond…St. Amor. In die volgorde…moeder / het vrouwelijke / het goddelijk kind dat man wordt / Amor / de liefde en dan…het paard als de ultieme vriend.
