Gisteravond in Kruispunt RKK de uitzending over de Nieuwenhof, hier vlakbij mijn huis in Maastricht. Mooi portret van Els Mulkens maar één onderwerp kwam niet ter sprake uit het boek ‘Een verloren Jeugd’ van Els Mulkens en dat is zeer kwalijk namelijk….Lieske.
Lieske was ongeveer zeven jaar oud toen ze stierf. Niemand weet wie Lieske is. Ze werd vaak naar ziekenhuis St Annadal gebracht. Ze spuugde steeds het eten uit, Lieske weigerde namelijk om te eten. Ze werd dan op de grond gegooid, vastgehouden, terwijl een andere non haar trachtte te voeren. Ik heb Els Mulkens vorig jaar al de volgende brief geschreven
Hier mijn eerste bevindingen betreffende de ‘shocktherapy’ en aanverwante zaken. Lieske is waarschijnlijk door verschillende ‘psychiatrische’ middelen uitgetest. Helaas zeer verkeerde middelen; op grond van de beschrijving zoals jij hebt gegeven is Lieske behandelt met de ‘braakspuit’, dat kwam van de Russische fysioloog Pavlov om ongewenst gedrag te corrigeren. Deze ‘braakspuit’ zat vol met apomorfine; het is misdadig dit toe te passen op een kind omdat het merendeels wordt toegediend bij de ziekte van Parkinson.
Lieske heeft waarschijnlijk dit ‘braak’ probleem overgenomen of beter gezegd ‘het juiste antwoord gevonden‘, niet meer eten zodat je het moest uitkotsen. Ze wilde leeg en vrij zijn. Vrij van prikkels en vrij van het lichaam.
Psychologisch als je iets niet meer wilt verstijf je of verzet je je volledig aangezien de dwang te groot was om problemen die bij Lieske al op zeer jeugdige leeftijd werden geconstateerd, om die te beheersen hebben ze haar mogelijk als proefkonijn gebruikt.
Ik ben op grond van literatuur, en wat rondbellen, is er meer duidelijkheid dat deze Pavlov methode wel eens de boosdoener zou kunnen zijn. De methode die in die tijd sterk in schwung raakte is de nu nog bekende schoktherapie. Er was in die tijd zo wie zo een puur medische benadering van psychologische problemen.
Bij schoktherapie is het zo dat je ’s ochtends juist NIET moet eten omdat je kunt stikken in je eten. Het lichaam reageert heftig op de elektronische pulsen toegediend in je hersens. Soms met gevolg van botbreuken, hals en zelfs de schouders konden breken. Ook is men altijd zeer misselijk na schoktherapie met veel hoofdpijn.
Wat wel gebeurde is dat de verschillende methoden door de zusters als verlengstuk van menige doctor of andere autoriteit, moest worden uitgevoerd. De patiënten werden ’s ochtends vroeg platgespoten omdat zij zich vaak verzetten tegen opname. Dan rinkelde er een bel en werd assistentie gevraagd. Bij de nonnen in Overbunde ging het althans zo, wat ik mij kan herinneren wanneer iemand agressief werd. Gordijnen of slaapkamers werden dan afgesloten, kinderen verwijderd, en dan sloegen de nonnen, personeel toe, om een patiënt (lees kind) te verdoven met Luminal of anders insuline kuren, echt om misselijk van te worden.
.
Net na de oorlog ontstond voor het eerst de ziekte anorexia nervosa. Nou deze ‘nervosa’ was meer aanwezig bij de verplegers dan bij de verpleegden omdat zij er geen raad mee wisten. Na de tweede oorlog ontstond dit fenomeen en men noemde het toen nog ‘voedselweigering’ of ‘vastenwaan‘.
Door zichzelf uit te hongeren wilde men misschien wel de oorlog te slim af zijn of de internaten, de verwaarlozing, een groot psychologische probleem waar kinderen in terecht kwamen.
.
Els Mulkens schreef het volgende terug:
.
Op die leeftijd ontwikkelt zich nog geen anorexia nervosa, dat gebeurd meestal in de pubertijd. We kotsten allemaal ons eten uit omdat het zo smerig was en moesten ook allemaal onze kots opeten. Het was nog misdadiger omdat Lieske ziek was en vaak in het ziekenhuis lag, wat ze mankeerde wist ik niet.
Wat de shocktherapy bij het bedplassen betreft, dat gebeurde op de Abtstraat in de psychiatrisch inrichting (in de volksmond het gekkenhuis) hoe dat daar allemaal gebeurde weten we pas als alle gegevens boven tafel komen. Pas dan kan waarschijnlijk de stichting MEA-CULPA met succes aan de slag, en komen we achter de echte doodsoorzaak van Lieske.
.
Benieuwd of Deetman Lieske gaat noemen!
