28 februari is toch geen schrikkeljaar?? En dan nu kerklokken, zwarte rook en andere lofuitingen? Paus treedt af maar misbruik bleef!”

Als de paus duidelijk merkt dat hij niet langer fysiek, psychologisch en spiritueel in staat is de plichten van zijn ambt te vervullen, dan heeft hij het recht en onder bepaalde omstandigheden ook de plicht om af te treden”, aldus de paus destijds. Vorig jaar in London passeerde il papa ons bij demonstratie ‘house of parlement’, en ik zag een oud mannetje, volkomen uitgeput met verdwaasde blik!

Joseph Ratzinger was aartsbisschop van Munchen-Freising. In het Beierse stadje Bad Tolz stond pastoor Hullerman lange tijd bekend als pedo-seksueel waar met medeweten van toenmalige aartsbisschop Ratzinger pastoor Hullerman sinds 1976 in verschillende gemeentes werkte en steeds opnieuw jongens kon misbruiken. De carriere van Hullerman begint in Essen waar hij sinds 1979 in opspraak raakt. De kerk plaats hem over naar Munchen waar Hullerman van Ratzinger in therapie moet Psychiater Werner Huth ontdekt al snel dat Hullerman niet te behandelen is en waarschuwt meerdere malen het aartsbisdom. Hij, Hullerman was bang voor het verliezen van het priesterschap, een zeer twijfelachtige motivatie aldus psychiater Huth. Hullerman zag zichzelf niet als dader maar als weldoener zoals je vaak ziet bij pedofielen, volgens psychiater Huth. In een ordinariaatsvergadering is deze zaak besproken in het bijzijn van Ratzinger omdat het advies Hullerman niet meer te laten werken in het bijzijn van kinderen, niet opgevolgd werd. Psychiater Huth vermeld nog dat pater Hullerman hem ook voorloog over hoeveel alcohol hij nuttigde of hoeveel seksuele contacten hij had. Ratzinger negeert het advies en zet de pastoor Hullerman aan het werk in Grafing. Als Ratzinger al kardinaal in Rome is wordt Hullerman in 1986 veroordeelt en door het bisdom naar het stadje Garching gestuurd. Vandaaruit komt hij in 2008 naar Bad Tolz zonder dat iemand over het pedo-seksuele gedrag van Hullerman werd geinformeerd. In het stadje Garching werkte Hullerman twintig jaar lang met jongeren. Een van de slachtoffers heeft pas kort geleden aangifte gedaan. Een van de slachtoffers uit Essen werd door het ordinariaat aangepakt na een e-mail waarin het slachtoffer verzocht voor een regeling en excuses en beschuldigd van afpersing. Hullerman kan niet meer in Bad Tolz wonen en ging terug naar bisdom Essen, met pensioen. Het bisdom in Munchen geeft over deze kwestie geen commentaar.

Wat weten ze, vraag je dan toch in stilte, en met respect, af? Hoe kan mevrouw Peijs als dhr Stevens tot dit soort eufemistische, cryptische uitspraken in staat zijn? Je geeft blijk van een zeer onvolledig onderzoek, hoeveel olifanten je dit verhaal ook laat uitblazen om de waarheid te achterhalen moet de kerk zelf haar geheime poorten openen anders kan nooit echt bewijs geleverd worden. Nooit? Die kans is er altijd nog, ondanks het kille zwijgen!

Er valt natuurlijk iets te zeggen voor deze ‘verknipte openheid’ van Peijs en Stevens, echter je kunt ook de procedure wijzigen voor mensen die geen steunbewijs hadden door ze een andere, ook financiële erkenning, toe te wijzen. Met de uitspraak van Stevens kun je niet anders dan deze mensen werkelijk erkennen. Wij kennen mensen met ongegrond verklaringen die volkomen gebroken waren, en waar de beklaagden braken met het meldpunt, vóór een uitspraak gedaan werd! Too many holes in the universe.

Wederom zijn de ‘koppen’, de ‘headlines’ in de media misleidend. Geen bewijs in 1 op de drie klachten seksueel misbruik. Voor alle helderheid er is geen bewijs, geen DNA, tijdens Mea Culpa’s eerste doofpot mars op 22 mei 2010 in Roermond werd het volgende voorgelezen:

‘Openheid, waarheidsvinding, molenstenen om de nekken van de plegers, de slachtoffers staan centraal, de slachtoffers moeten geholpen worden, excuses, excuses, excuses! Woorden, woorden, woorden! De kerk zit vol woorden maar de bittere werkelijkheid is: we staan buiten, zijn nergens uitgenodigd, hebben geen stem en vormen de ontmaagde paria’s van de kerk. De zwijgcultuur kan alleen op deze manier doorbroken worden, door op te komen voor jezelf, er is geen bewijs, noch DNA. Wij protesteren niet tegen God want God is niet van hun…God is niemands bezit! God kent geen zwijgcultuur…God verklaart ook niemand heilig’.

Het Meldpunt Seksueel Misbruik Rooms-Katholieke Kerk moet bijna een op de drie (30 procent) klachten over misbruik ongegrond verklaren door gebrek aan bewijs.

Zonder steunbewijs kan juridisch namelijk niet aannemelijk worden gemaakt dat het misbruik werkelijk heeft plaatsgevonden. ”Verschrikkelijk”, aldus Stevens, die ervan overtuigd is dat de meeste incidenten wel degelijk hebben plaatsgevonden.

(reactie MCU) Dat kan simpel verholpen worden als de kerk zelf naar buiten komt met verhalen! En dát doen ze niet! Niemand heeft iets gezien, gehoord, gemerkt??? Deze procedure laat het bewust over aan de klagers door ze steunbewijzen te laten aandragen. Deze procedure ‘lage bewijslast’ heeft men zelf in het leven geroepen met het gevolg dat je op een quasi-veilige manier in het midden laat wat waar is en wat niet waar is. De nog levende beklaagden ontkennen overigens allemaal terwijl wij kunnen aantonen dat ze liegen, dan nog krijgen ze het voordeel van de twijfel. Een vlucht ‘ins blauwe hinein’.

Stevens jammert nu wel over de verschrikkelijke gevolgen van ‘geen steunbewijs’ maar met steunbewijs tegen levende beklaagden kom je ook niet ver want dan noemt men het een ‘ander feitencomplex’. Uiteraard is geen steunbewijs hetzelfde, je kunt zelf door een broeder misbruikt zijn in een jaar dat een ander slachtoffer nog niet op het betreffende internaat aanwezig was, en / of andere functie kreeg. Of van slaapzaal wisselde (nee, geen persoonsverwisseling daar gelooft niemand in). Patronen worden niet meegewogen, niet doorgevraagd, causale verbanden met de voeten getreden in het meldpunt RKK.

‘Overtuigd dat de meeste incidenten wel degelijk hebben plaatsgevonden‘, is een heel opmerkelijke uitspraak van Stevens!!!

laatste punt: het Deetman rapport. Het Deetman rapport dat de kerk zelf liet uitvoeren wordt in sporadische gevallen, geraadpleegd. Het ligt in de kast en daar moet het verstoffen. Je vraagt je af of de commissie leden het Deetman rapport wel gelezen hebben?

De Tweede Kamer houdt een nieuwe hoorzitting over het seksueel misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk. De Kamer is er niet gerust op dat de slachtoffers goed worden behandeld.

Kamerleden krijgen signalen dat onderdelen van de kerk proberen onder de verplichting uit te komen om schadevergoeding te betalen. Ook zouden sommige slachtoffers moeilijk erkenning krijgen van het leed dat hun is aangedaan.

‘Afschuwelijk hoofdstuk’

VVD-Kamerlid Van der Steur benadrukt dat er zo snel en efficiënt mogelijk recht moet worden gedaan. Hij zegt te hopen dat “dit afschuwelijke hoofdstuk” over een jaar kan worden afgesloten.

De Kamer wil nu opnieuw praten met onder anderen commissie-voorzitter Deetman, organisaties van slachtoffers, vertegenwoordigers van de kerk en het Meldpunt Kindermishandeling Katholieke Kerk.

(reactie MCU) Dat kan een zeer interessante hoorzitting worden! Snel en efficiënt is het laatste wat de kamer tot nu toe heeft laten zien. Omzichtig kreeg de commissie Deetman de gelegenheid om 10.000 tot 20.000 slachtoffers te benoemen zonder dat dit leidde tot in beslag name archieven zoals dat in België en Duitsland gebeurde. Het duurt in ieder geval nu al langer dan 1 jaar ‘dit afschuwelijke hoofdstuk’, meneer van der Steur. Onze ‘mea culpa hemel’ verandert hier met de dag!