Doen pastoors altijd hun werk naar behoren? Geven ze het goede voorbeeld aan hun parochianen? De gelovigen in het oude bisdom Roermond zouden destijds zeker hebben opgekeken als ze de inspectieverslagen van de toenmalige bisschoppen hadden gelezen. Nu alle verslagen van de zogeheten ‘kerkvisitaties’ uit de zestiende en zeventiende eeuw vanaf morgen op een nieuwe website van het bisdom staan, valt op hoeveel vermaningen de bisschoppen noteerden (LD).
(MCU) Zouden er gevallen van misbruik in staan? In de reguliere media werd nooit iets vermeld, de inspectieverslagen misschien wel? Een schijn-openheid die gevoed wordt door de gedachte dat mensen terugverlangen naar die tijd, simpeler, warmer, overzichtelijker, en je kon je achterdeur laten openstaan zodat iedereen, ook meneer pastoor zomaar kon binnenwandelen. ‘Geven ze het goede voorbeel aan hun parochianen’ zorgt voor enige hilariteit anno 2013 want niemand gaat zich onthouden of is wars van werelds genotzucht. Die twee werelden zal men stilzwijgend naast elkaar leggen dus….stille nacht heilige nacht gewoon blijven zingen jongens.
Gisteren op weg naar Den Haag zat ik in de trein tegenover jonge vrouw die een glamour magazine met haar ogen leegzoog. Ze bleef soms minutenlang op de make-up advertenties hangen, glamour of niet, zij, of beter haar beeld klopte overigens niet helemaal met de dictatoriale mode eisen want zij droeg nauwelijks make-up en droeg een oude, warme winter trui met veel kerstkleuren. Oh ja waarom zat ik in de trein….leest u door!
Toen wij in 2010 demonstreerden in Roermond nadat maandenlang de kranten vol hadden gestaan over onthullingen in de RKK betreft diezelfde pastoren, en broeders / nonnen in Christelijke tehuizen, kon ik niet voorzien dat ik drie jaar later nog steeds met deze issue’s Den Haag zou overvallen om bijvoorbeeld nu te overleggen over de Afstemmings- en terugkoppelingsoverleg regeling hulp, erkenning en genoegdoening betreffende het geweld. Het zinvolle geweld dat de kloosterlingen dachten toe te passen om de jongelingen te kastijden voor het latere leven.
Wij hebben te berde gebracht dat ook deze regeling net als de compensatie regeling een onverantwoord risico met zich meedraagt die de gezondheidstoestand treft van de mensen die in deze procedures meegaan. De privacy vragen, hoge eisen aan bewijslast, de lengte van de procedure is een gruwel. De secondaire victimisatie is aan de orde van de dag maar dit zijn mooie woorden, wetenschappelijke termen die verhullen dat mensen slecht slapen, de onmacht herbeleven, het verlaten zijn op een internaat tweemaal zo erg voelen wanneer men geen vragen kan beantwoorden hoe het met de carrières van zussen en broers is verlopen. De opsluitingen, de grooming brothers, de woede ervaren bij het niet antwoorden of vertragen van procedures door steeds nieuwe, niet terzake doende vragen (eisen) te stellen. De morele verantwoording of wederom het ontbreken van betrokkenheid, empathie is sinds de excuses en mea culpa boetedoeningen, niet veranderd. Buiten een enkeling in en rond de procedure van de kerk (Patrick Counet, Stevens, provincielaat van den Eijnden en Kreemers) heeft men niet in de gaten hoe onverantwoord deze, door hun zelf ingestelde, zware procedures zijn die veel te lang worden uitgerekt. Gisteren kennen wij weer een dode, een mea culpa klacht op geheel natuurlijke wijze van het tableau. In Augustus idem, ik ken mensen die kapot moe zijn, niemand had rekening gehouden met deze driedubbele marathon, kapot moe en te veel pijn.
