Gods schaduwrijke jachtvelden (open brief aan Koepelkerk)

Gods schaduwrijke jachtvelden

Open brief aan bestuur Koepel kerk, Maastricht.

Helaas we kennen ons niet, en toch vinden we wat van elkaar. U beweert dat wij de naam van uw voorzitter pastoor Jan Schafraad in de openbaarheid hebben gebracht, dat we respect verdienen maar dat u ondertussen geld inzamelt om de proceskosten te betalen tegen beschuldigingen seksueel misbruik.

Niets is minder waar. Ik heb al in 2006 gesprekken gevoerd met pastoor Schafraad. Ik ben menigmaal naar zijn pastorie getogen om mijn verhaal, mijn intenties en mijn zoektocht naar de waarheid samen met hem te delen. Dit heeft geresulteerd in een documentaire: ‘Tussen Kathmandu en Blijerheide‘, hierin verklaart Jan Schafraad niets te weten, en zegt; ‘ik spreek de paus maar na, en bied excuses aan’.

Na jaren kwamen de onthullingen seksueel misbruik groot in het nieuws begin 2010. Toen de media op zoek gingen naar verhalen heb ik verteld over deze documentaire ‘Tussen Kathmandu en Blijerheide’, en de drie nog levende broeders. De media en de broeders (broeder Alphons en voormalig broeder Eymard, pastoor Schafraad, zijn dan ook door de media benadert. In alle vrije wil hebben ze hier aan meegewerkt. Ik vertelde de pers van meet af aan dat ik persoonlijk geen klachten over pastoor Schafraad had betreffende seksueel misbruik. Broeder Alphons heeft snel afgehaakt omdat hij toegaf geweld te hebben gebruikt, erkende het seksueel misbruik, niet van hem zelf maar van anderen dat het had plaats gevonden. Hij, Alphons verdween uit beeld.

Pastoor Jan Schafraad heeft de media altijd te woord gestaan en bleef tegen de door hem benaderde media verkondigen dat hij van niets wist. Tot het moment hier bij ons Mea Culpa de eerste meldingen binnen kwamen van misbruik door….Jan Schafraad. Ik ben meteen op pastoor Jan Schafraad afgestapt en weet u waar? In Felix Meritus, Keizersgracht Amsterdam waar de uitzending plaatsvond van ‘Rondom 10‘ (NCRV).

Hij was net als ik, zonder dat we het wisten van elkaar, uitgenodigd om plaats te nemen in Rondom 10. Ik maakte meteen duidelijk in de gang van het Felix Meritus gebouw dat er nu wel concrete beschuldigingen waren binnen gekomen tegen hem persoonlijk, (alle klachten werden in real-time verzameld in ‘het Engelen dossier’ , toen heette het nog dossier 14 vanwege het hoge aantal daders broeders, 1 pater). Ook nu deelde ik hem dit persoonlijk, onder vier ogen mee. Jan Schafraad is onmiddellijk naar de redactie ‘Rondom 10’ gestapt en heeft ziedend de NCRV redactie met deze nieuwe informatie benadert, en wanneer ik deze informatie op nationale televisie bekend zou maken, zou desastreus zijn. Hij verdedigde zich terecht dat hij zich niet kon verdedigen, dat diegene die hem beschuldigen zich nooit bij hem gemeld hadden, kortom hij was bang dat ik dit in deze live uitzending wereldkundig zou maken. En eerlijk dit was ik niet eens van plan omdat ik de impact begrijp van zulke beschuldigingen voor de nationale televisie. Toen ik door de redacteur, vlak voor de uitzending van mijn plek werd gehaald omdat Jan Schafraad in alle staten was betreffende mijn informatie die ik in de uitzending zou bezigen, herhaalde ik dat ik dit helemaal niet van plan was! Ik ga dit soort zaken niet zo maar roepen, deelde ik de regisseur van Rondom 10 mee. Met een gerust hart kon de uitzending beginnen en wat bleek, de door het programma voorgestelde toezegging dat ik uitgebreid over Bleijerheide iets mocht zeggen, werd door Ghislaine Plag benadert met de unieke vraag: ‘hoe het met mijn hormonen gesteld was‘??? Maar geen diepere benadering over het jongensinternaat te Bleijerheide.

Jan Schafraad liep na de uitzending opgelucht naar buiten, en ik bleef met een flinke kater achter. Toen er meer dan duizend verhalen binnen kwamen, na maanden van strijd, mensen helpen en bijstaan over misbruik in RK instellingen zijn wij civiele procedures gaan opstarten waar wij eerst de canonieke naam zijn gaan noemen en later Jan S. de naam van de aangeklaagde, ook omdat wij wilden dat de kerk haar verantwoordelijkheid in de maatschappij, in de rechtstaat moest dragen en niet met haar eigen regels zou wegkomen in een oude gewoonte, zaken in donkere parochie biecht hoekjes, af te handelen. Niet de kerkstraat maar de rechtstaat.

Vreemd juist op dit punt vinden we elkaar: u schrijft

Hier geldt niet de regel “iemand is onschuldig tot zijn schuld BEWEZEN wordt, maar is het AANNEMELIJK maken van de klacht(en) voldoende. Als deze klacht of klachten gegrond verklaard worden, zal de Commissie een advies geven aan de bisschop. De Commissie onthoudt zich van een oordeel. De bisschop volgt het advies.

Begrijp mij goed de rechtstaat heeft ook onze voorkeur, zij mag u horen, de pater, de kinderen van toen, de parochianen van Hoorn tot Langedijk, via Bleijerheide naar Maastricht, ieder mag zijn woord doen, recht halen met doel rechtvaardigheid. Een vreemde ‘rechtsgang’ die zich onthoud van een oordeel, zeker maar niet wij hebben deze procedure bedacht. Alleen niet iedereen  van ons voert een procedure, ondergetekende weigert geld van de kerk; wij halen geen geld op, krijgen dit niet via via om processen te voeren, en dan worden voorlopige getuigenverhoren, meldingen bij de politie met vele omhalen afgewezen, getraineerd en zelfs genegeerd. In het Deetman rapport staat: 10.000 tot 20.000 slachtoffers seksueel misbruik. Heeft u al 1 dader gezien, heeft zich iemand gemeld?? En oh ja, voordat ik weer niet aan het woord kom: Deetman wist op 25 mei 2011 van misbruik Jan S. Vermeld echter niets in haar rapport.

U zegt respect te hebben voor de slachtoffers maar hier in het zuiden is nog niemand naar ons toegekomen, geen pastoor of kerkbestuurder. Geen burgervader, gemeenteraadslid of enige andere solidariteit ondervonden (behalve twee lieve mensen uit S) die in de gaten hebben welke impact de hele zwijgcultuur op onze provincie, op dit land in schuldencrises heeft. Schuld, Mea Culpa het lijkt er steeds meer op dat wij schuldig zijn omdat wij querulanten, etterbakken zijn, het staat in een krant die ons niet geen weerwoord gunt, een parlement dat niets wilt onderzoeken, een media die wel geïnteresseerd zijn in de sexcrime maar niet in opsluitingen of geweld, het breken van de wil door de macht van de kerk, het ontrafelen van de zwijgcultuur…en zijn wij dan niet veroordeelt voor ook maar een woord is recht gesproken? Wiens advies moeten wij volgen!